«Υπάρχουν και τα θετικά και τα αρνητικά. Πολύ κακή είναι όπως καταλαβαίνετε η επίδραση στον ανθρώπινο οργανισμό, γιʼ αυτό και οι κοσμοναύτες χρειάζονται εντατική αποκατάσταση μετά την πτήση τους. Παθαίνουμε ατροφία των μυών και χάνουμε μέρος της μυικής μας μάζας, ο οργανισμός καταλαβαίνει τις νέες συνθήκες στις οποίες ζει και προσαρμόζεται αναλόγως, μειώνει την ποσότητα (κατά δύο κιλά περίπου) και τη σύνθεση του αίματος, ακόμη και το ασβέστιο μειώνεται στα οστά, που γίνονται μαλακά και εύθραυστα, γιʼ αυτό και χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην επιστροφή μας. Υπάρχουν ευαίσθητα σημεία στις αρθρώσεις, που πρέπει να προσέχουμε για αρκετόν καιρό. Εγώ για παράδειγμα, ενάμιση μήνα μετά την επιστροφή μου, ακόμη δεν έχω αρχίσει να τρέχω κι αυτό θα γίνει μόνο αφού το επιτρέψουν οι γιατροί και αν είμαστε βέβαιοι. Εντέλει η επίδραση στον οργανισμό είναι μόνο αρνητική, αλλά γνωρίζουμε τι κάνουμε, έχουμε επίγνωση των κινδύνων και συνειδητά επιλέγουμε να κάνουμε αυτή τη δουλειά, γιατί η αίσθηση ότι πετάς σχεδόν σαν πουλί ή πλέεις σαν ψάρι και πολύ περισσότερο ότι κάνεις κάτι σημαντικό για την ανθρωπότητα, σου δίνει μια ψυχολογική ευχαρίστηση και είναι όμορφο να το ζεις σε κάθε περίπτωση.

Μπορεί και να αισθάνεσαι περίεργα όταν το αίμα, πχ, συγκεντρώνεται όλο στο κεφάλι σου όταν πρωτοφτάνεις σε περιβάλλον χωρίς βαρύτητα. Για να σας δώσω να καταλάβετε, είναι σχεδόν σαν να είσαι εδώ στη Γη και να περπατάς όλη την ημέρα με τα χέρια και το κεφάλι κάτω. Ομως σε μερικές ημέρες ή το πολύ εβδομάδες προσαρμόζεσαι, αισθάνεσαι καλύτερα και μπαίνεις ορμητικά στο πρόγραμμα του Σταθμού».