Της Κατερίνας Μυλωνά

"Ας θυμηθούμε χωρίς νοσταλγία" είναι ο τίτλος της μουσικοθεατρικής παράστασης, σε κείμενα της Μάνιας Παπαδημητρίου, που ανεβαίνει την Πέμπτη 9 Ιουλίου στο κηποθέατρο «Μ. Χατζιδάκις».

Στα κείμενα, την ερμηνεία και το τραγούδι είναι η Μάνια Παπαδημητρίου ενώ στο πιάνο και το τραγούδι ο Άρης Γραικούσης.

Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στην «Π» για το τι θα δουν οι Ηρακλειώτες στη σκηνή του κηποθεάτρου.

Μ. Παπαδημητρίου: «Η τέχνη σήμερα είναι ανάγκη»

Η παράσταση μας παροτρύνει να θυμηθούμε. Τι πιστεύετε πως πρέπει να θυμηθούμε και σήμερα το έχουμε ξεχάσει;

«Η παράσταση μας παροτρύνει όχι να θυμηθούμε αλλά να συνειδητοποιήσουμε πόσα πράγματα θυμόμαστε και τα αναμασάμε χωρίς να τους δίνουμε σημασία και μόνο όταν κινδυνεύσουμε να τα χάσουμε τότε γίνονται όλα θεόρατα μες στο μυαλό μας και τα αναπολούμε σαν να είναι μυθικά.

Χρειάζεται να μπορούμε να επεξεργαστούμε τη μνήμη μας ως συνειδητοί πολίτες και να διαλέγουμε κάθε φορά τι είναι αυτό που είναι σημαντικό να κρατηθεί και τι όχι! Πχ η υπόθεση των μνημείων της νεότερης ιστορίας μας είναι ένα κομμάτι πολύ σημαντικό για τη μνήμη της πόλης. Και όμως το προσπερνούν πολλές φορές οι δημόσιοι άρχοντες εν ονόματι της νεωτερικότητας ή της γρήγορης ανάπτυξης ή μιας αρρωστημένης αίσθησης μοντερνισμού».

Πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα από καλές παραστάσεις; Βλέπετε ότι το κοινό «διψάει»;

«Η τέχνη σήμερα είναι ανάγκη! Επιτελεί έργο θεραπευτικό και υποστηρικτικό της ψυχολογίας των ανθρώπων! Η κατάθλιψη είναι η σκόνη που καλύπτει την καθημερινότητα όλων μας. Η τέχνη σε σώζει απ την κατάθλιψη των ημερών».

Ως άνθρωπος του πολιτισμού και της πολιτικής, τι θεωρείτε πως θα μπορούσε να γίνει για να στηριχθεί ο πολιτισμός στη χώρα μας;

«Θα έπρεπε να δημιουργηθούν δομές-δίκτυα καλλιτεχνικών δράσεων σε όλες τις γειτονιές, όπου οι πολίτες θα μπορούσαν δωρεάν (ή με πολύ χαμηλό αντίτιμο) να παρακολουθούν αλλά και μετά να συμμετέχουν στη δημιουργική διαδικασία της τέχνης. Θα έπρεπε να βρεθούν κονδύλια να στηρίξουν τέτοιες δράσεις ως είδος πρώτης προτεραιότητας για τις γειτονιές! Όμως πρέπει το ειδος της τέχνης που θα προσφέρεται εκεί να είναι πολύ υψηλό ως προς την συγκίνηση που θα μπορεί να προσφέρει! Ο κόσμος έχει ανάγκη να έχει επαφή με την συγκίνηση και το πάθος που μόνο η τέχνη μπορεί να απεικονίσει ιδανικά! Η τέχνη είναι το μόνο ισχυρό αντίδοτο στον χουλιγκανισμό , την οχλαγωγία ,το στραπατσάρισμα της προσωπικότητας των πιο αδύναμων, το μπούλινγκ και τον φασισμό!».