Από την περίφημη ομιλία για την Απελευθέρωση, από τους αγώνες του για τη Δημοκρατία απέκτησε το περίφημο «Ο Γέρος της Δημοκρατίας».

«...Είμαι ο ίδιος δημοκράτης και σοσιαλιστής (..) Εις όλην την πολιτικήν ζωήν μου υπήρξα εχθρός του φασισμού. Με κάθε φασιστικήν κυβέρνησιν εις την Ελλάδα ήμουν ο πρώτος εις την φυλακήν ή εις την εξορίαν. Επίστευσα εις όλην μου την ζωήν και θα μείνω πιστός εις τα δύο ιδεώδη: την ελευθερίαν και την κοινωνικήν δικαιοσύνην. Επαναλαμβάνω οτι είπα εις τον Λίβανον «Ο Ελληνικός Λαός δεν κάμνει επιλογήν τυράννων. Αρνείται την τυραννίαν.».

Τον Νοέμβριο του 1963 ο Γέρος της Δημοκρατίας, ο Γεώργιος Παπανδρέου, κέρδισε τις εκλογές, έγινε πρωθυπουργός και ο θρίαμβός του ήταν μεγάλος καθώς λίγο πριν από τις εκλογές είχε φύγει στο Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Με κυρίαρχο σύνθημα την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο «Γέρος της Δημοκρατίας», ξεκίνησε τη μεγάλη πορεία για να φθάσει, στις εκλογές του Φεβρουαρίου 1964, στον θρίαμβο του 52% και να σχηματίσει την πρώτη αυτοδύναμη κυβέρνηση της Ενωσης Κέντρου. Όμως, οι ιδεολογικές, πολιτικές και προσωπικές διαφορές στους κόλπους της Ενωσης Κέντρου ήταν το αδύνατο σημείο, το οποίο εκμεταλλεύθηκε η παρασκηνιακή ηγεσία της Δεξιάς “τα Ανάκτορα, οι «ξένοι παράγοντες» κ.ά. Τον Ιούλιο 1965, οι αποστάτες άνοιξαν την «κερκόπορτα». Ανατρέπεται ο Γ. Παπανδρέου και αρχίζει η πολιτική κρίση, «βούτυρο στο ψωμί των συνταγματαρχών».

Ο Γεώργιος Παπανδρέου μπορεί να έγινε δύο φορές πρωθυπουργός, αλλά είχε πολλές εκλογικές αποτυχίες.

Από το 1930 ως το 1965, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη τριακονταπενταετία, άσκησε έξι φορές καθήκοντα υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων. Έπειτα από δική του απόφαση εισήχθη στα σχολεία το μάθημα των Νέων Ελληνικών.

Από την 21η Απριλίου 1967 ο Παπανδρέου τέθηκε σε περιορισμό στο σπίτι του στο Καστρί όπου και πέθανε το 1968. «Ο Γιώργος Παπανδρέου απεβίωσε την 2.20 πρωϊνήν εις ηλικίαν 80 ετών. Ο θάνατος επήλθε συνεπεία εγκεφαλικής θρομβώσεως, η οποία ήτο αδύνατον να αντιμετωπισθή υπό της επιστήμης». Hγήθηκε και νεκρός, στις 3 Nοεμβρίου 1968, της μεγαλύτερης αντιδικτατορικής διαδήλωσης. Tην κηδεία του ακολούθησε μια πραγματική λαοθάλασσα, «το μέγα πλήθος με το μέγα πάθος» κατά τη δική του έκφραση. Το ίδιο θα γινόταν και αργότερα στο μνημόσυνο για τα πέντε χρόνια από το θάνατό του, την 1η Nοεμβρίου 1973. Tο A Nεκροταφείο κατακλύσθηκε από πλήθος και από εκεί ξεκίνησε μια μεγάλη διαδήλωση, που κατέληξε στο Πολυτεχνείο.