Κ. Ζούρε, ήσασταν η πρώτη φωνή αντίδρασης στη νέα κυβέρνηση με την παραίτησή σας από την προεδρία του Συμβουλίου Ιδρύματος του ΤΕΙ Κρήτης.

«Θα μου επιτρέψετε να το θέσω αλλιώς, δεν αντέδρασα στις κινήσεις της κυβέρνησης, στο γράμμα μου λέω ότι δεν παραιτήθηκα από ευθιξία. Μπορεί να υπήρξαν περιπτώσεις που τα Συμβούλια έκαναν κατάχρηση του ρόλου τους , υπήρξαν κάποιες δυσλειτουργίες. Εγώ το είδα για τη δική μου περίπτωση και με το ΤΕΙ Κρήτης και με τη συνεργασία που είχα με τη διοίκηση, τον κ. Καπετανάκη, και τους άλλους. Εμείς είχαμε καθιερώσει ένα μοντέλο, το οποίο ύστερα από αρκετή συζήτηση και κάποιους διαπληκτισμούς έγινε αποδεκτό. Είπα ότι δεν μπορούμε να ερχόμαστε και να λέμε να μετακινήσουμε το φράχτη ένα εκατοστό γιατί αυτή είναι η δική μου δικαιοδοσία και αυτή η δική σου. Να αγνοήσουμε αυτά, ακόμα και τους νόμους, γιατί παρερμηνεύονται και ερμηνεύονται όπως θέλει ο καθένας, ειδικά τέτοιοι νόμοι περί διοικητικών καθηκόντων. Είπα ότι θα καθίσουμε και δε θα ρωτάμε ποιου είναι το πρόβλημα, είναι όλων μας, και θα δούμε ποιος θα το λύσει καλύτερα. Οι συνεδριάσεις ήταν ανοιχτές. Όταν κάποτε μας είχε φωνάξει ο τότε υπουργός, κ. Αρβανιτόπουλος, και έλεγε ότι πρέπει να δουλέψουμε το νόμο, εγώ είπα αφήστε μας να δουλέψουμε. Τραντάχτηκε αλλά μου έδωσε συγχαρητήρια.

Στα δύο χρόνια που πέρασαν είχα κρίνει πως ό, τι μπορούσε να γίνει ή εγώ μπορούσα να κάνω για τα εσωτερικά θέματα του Ιδρύματος, περίπου τα είχαμε κάνει. Κατάλαβα ότι από δω και μπρος η θέση μου άρχισε να γίνεται τελείως διακοσμητική. Είπα για να μείνω στο Ίδρυμα πρέπει να ανοίξουμε το Ίδρυμα στον κόσμο, να φέρουμε πόρους, διότι αυτό που λέγεται κρατικός προϋπολογισμός έχει στραγγίξει. Τους είπα αφήστε με να αναλάβω πρωτοβουλίες, να τις προωθήσω σε ένα σημείο ωριμότητας, θα το συζητήσουμε και θα το δει ο καθένας από την περιοχή του.

Τότε έρχεται η κυβέρνηση και δεν ξέρω για ποιους λόγους, μιλάει για μια πολιτική απόφαση κατάργησης των Συμβουλίων των Ιδρυμάτων. Είναι σα να τραβά κανείς το χαλί κάτω από τα πόδια μου, με ποια οντότητα θα μπορώ να μιλήσω σε βουλευτές, υπουργούς. Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς εξουσία.

Στο γράμμα μου αναφέρω πως αν νομίζουν οι άνθρωποι του Ιδρύματος ότι έχω αποκτήσει μια εμπειρία και μπορούν να την αξιοποιήσουν, είμαι εδώ, και δε χρειάζεται να φοράω το καπέλο του προέδρου.

Διαφωνώ με το γεγονός ότι κάθε φορά πρέπει να αλλάζουμε το νόμο».