Αν γράφατε ένα καθαρά αυτοβιογραφικό βιβλίο, ποιο θα ήταν το κεντρικό γεγονός από την ακαδημαϊκή σας πορεία;
«Δε θα ήταν ένα το χρονικό σημείο. Το πρώτο είναι όταν έφυγα για να κάνω μεταδιδακτορικές σπουδές, έρευνα, επί δικτατορίας. Έφυγα στο Σικάγο με , υποτίθεται, κρατική υποτροφία, ελληνική, το πολύ δύο χρόνων και μετά έπρεπε να γυρίσω πίσω. Όταν πήγα στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο βρήκα ότι ο καθηγητής μου δεν ήξερε τίποτα περί υποτροφιών ελληνικών και μου είχε βρει ήδη υποτροφία του Πανεπιστημίου. Μπήκα σε ένα δίλημμα τι να κάνω, διότι να κρατήσω δύο υποτροφίες δεν ήθελα και απαγορευόταν. Αποφάσισα να παραιτηθώ από την ελληνική υποτροφία, με κέρδος την ελευθερία μου να μείνω έξω όσο ήθελα. Όταν έφυγα από εδώ, το 1968, είχα μόνιμη θέση επιμελητή σε Πανεπιστήμιο, ήταν δύσκολο να την αποκτήσεις, κι όμως την παράτησα και ριψοκινδύνευσα να σταδιοδρομήσω στην Αμερική.
Η άλλη μεγάλη απόφαση ήταν της επιστροφής. Δε θα επέστρεφα πουθενά αλλού στην Ελλάδα εκτός από την Κρήτη, μολονότι δεν είμαι από την Κρήτη. Επέστρεψα λόγω των συνθηκών που είχαν δημιουργηθεί τότε και οφείλονταν σε μια χούφτα ανθρώπων. Είναι γνωστή η ιστορία ίδρυσης του Πανεπιστημίου Κρήτης, του ΙΤΕ, του ΙΘΑΒΙΚ, όλα ξεκίνησαν από τους Καφάτο, Οικονόμου, Λαμπρόπουλο, Τρικριτζή, που πήγαν στον τότε υπουργό, τον κ. Λιάνη, και είπαν «δείτε ποιοι είμαστε. Θέλουμε να μας αφήσετε τελείως ελεύθερα τα χέρια να κάνουμε αυτό που θέλουμε». Τους άφησε και έγινε αυτό που έγινε. Αν επενέβαινε το κράτος, πάλι δε θα γινόταν τίποτα. Κάτω από αυτό το κλίμα και δεδομένου ότι ήταν άδεια η θέση του διευθυντή του ΙΘΑΒΙΚ, δέχτηκα να γυρίσω. Το συναισθηματικό κομμάτι παίζει ρόλο, ήθελα να κάνω κάτι, στον Καναδά έβλεπα ότι σχεδόν έφτασα μέχρι εκεί που θα μπορούσα να φτάσω. Είπα ότι θα γυρίσω στην Ελλάδα με πολύ προσωπικό κόστος, γιατί τα παιδιά μου είναι ακόμα εκεί. Νομίζω ότι είναι μια σωστή απόφαση. Μπορεί εκεί να είχα μια ζωή πιο κανονική, χωρίς τα πάνω και κάτω. Εδώ πέφτεις κάτω και ανεβαίνεις και πάνω. Αν έχεις μάθει να αντλείς πιο πολύ ικανοποίηση όταν βρίσκεται στην κορυφή και λιγότερη πικρία όταν βρίσκεται στον πάτο τα καταφέρνεις.
Πρέπει, ακόμα, να αναφερθώ στη θητεία μου (1998-2003) ως διευθυντή του πάλαι ποτέ ΙΘΑΒΙΚ, σημερινό παράρτημα του ΕΛΚΕΘΕ. Ήταν η περίοδος που το ΙΘΑΒΙΚ (αυτοτελές, τότε, ερευνητικό ινστιτούτο – Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου αντί του σημερινού Δημοσίου Δικαίου) απέκτησε τη δική του έκταση στη πρώην Αμερικανική Βάση Γουρνών, οικοδομήθηκαν τα κτίρια του και θεμελιώθηκε το Ενυδρείο, που κατά την αποχώρησή μου είχε φθάσει στο 80% της ολοκλήρωσης του. Ειλικρινά πιστεύω ότι όλα αυτά θα γινόταν κάτω και από άλλο Δ/ντη – ήταν η εποχή που η ΕΕ χρηματοδοτούσε γενναία την Ελλάδα. Αν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο σʼ όλη την υπόθεση του ΙΘΑΒΙΚ μεταξύ 1998-2013 είναι ότι αυτή η χρηματοδότηση άφησε πίσω της κάτι το ζωντανό. Δεν αληθεύει, συνεπώς, η γενίκευση ότι κατασπαταλήθηκαν τα χρήματα της ΕΕ. Το Ενυδρείο Κρήτης είναι μόνο ένα από τα «καλά» παραδείγματα της Κρήτης - το ΙΤΕ αποτελεί ένα άλλο λαμπρό παράδειγμα.
Επίσης, η εκτίμηση που έβλεπα να αντανακλάται από τους φοιτητές για τη διδασκαλία, αυτό με ικανοποιούσε πολύ. Το έβλεπα και στους Καναδούς αλλά όσο καλά κι αν ξέρετε μια ξένη γλώσσα ποτέ δεν μπορείτε να συναρπάσετε, να μιλήσετε να βρείτε εκείνη τη λέξη που ακριβώς ταιριάζει, όσο είναι στη μητρική γλώσσα. Αυτό είναι ένα εργαλείο στη διδασκαλία».
