Τι πιστεύετε εσείς για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα της κρίσης;
«Η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων είναι γέννημα θρέμα ελληνικό. ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΛΕΙΨΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ. Εάν δεν υπάρχει η κατάλληλη ηγεσία που θα οδηγήσει την Ελλάδα στον εκσυγχρονισμό, ηγεσία που θα λανσάρει το αρμόδιο οικονομικό μοντέλο τι περιμένεις; Μετά τη μεταπολίτευση ήρθε ο Ανδρέας Παπανδρέου από την Αμερική, χρηματοδοτημένος από τις παντοδύναμες Αμερικανικές τράπεζες να δημιουργήσει κόμμα και να κυβερνήσει την Ελλάδα. Η μόνη απαίτηση των χρηματοδοτών αυτών ήταν να εφαρμόσει στην Ελλάδα το δυτικό οικονομικό μοντέλο (κυριαρχία των Τραπεζών-σύστημα των Εβραίων). Όταν έφυγα από την πατρίδα το 1973 θυμάμαι καλά άτοκα δάνεια, μηνιαία γραμμάτια τα λέγαμε εκείνο τον καιρό, που μέσω αυτών ο πολίτης μπορούσε να χρηματοδοτήσει την αγορά κατοικίας. Μετά τη μεταπολίτευση παρουσιάστηκαν τα- mortgages- τα δάνεια, δυτικός τρόπος χρηματοδότησης που έχει σκοπό την υποθήκευση της ζωής του πολίτη για 25-30 ή και περισσότερα χρόνια μέχρι να ξεπληρωθεί η κατοικία αυτή. Ποτέ δεν εφαρμόστηκε το μοντέλο της βόρειας Ευρώπης που ο κρατικός μηχανισμός λειτουργεί και παρέχει υπηρεσίες στον πληθυσμό βασισμένος σε υγειές φορολογικό σύστημα που ο πολίτης και τα νομικά πρόσωπα πληρώνουν φόρους, αλλά η πλεονεξία, η φοροδιαφυγή, η γενική απάθεια των ηγετών να διδάξουν το λαό, να νομοθετήσουν και να έχουν τρόπο εφαρμογής του νόμου έχει φέρει την Ελλάδα στο σημείο που είναι σήμερα. Το λάθος είναι κατά τη γνώμη μου η ΕΛΛΕΙΨΗ ΗΓΕΣΙΑΣ. Αυτή η νοοτροπία του πώς θα αρπάξει ο καθένας κάτι και πώς θα αφήσει στον επόμενο να βγάλει που λέμε το φίδι από την τρύπα. Εδώ στα αγγλικά το λέμε αυτό με τη φράση: The bandit syndrome…»
Τι θυμάστε από τη ζωή σας στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Κρήτη;
“Διατηρώ βαθιά στη μνήμη τις πιο γλυκές αναμνήσεις και εικόνες από την παιδική, εφηβική και νέου ανθρώπου ζωή, μέχρι τη χρονιά που έφυγα, το 1973 σε ηλικία 26 χρονών.
Η Κρήτη ζει πολύ έντονα μέσα μου, πάντα, και θα ζει πάντα και θα πάλλει, όσα χρόνια και να ζήσω κι όπου τα ζήσω.
Στο Κολυμπάρι, βλέπεις, είδα το πρώτο φως του ήλιου, είναι ανεξίτηλη εικόνα και που σου το γράφω εδώ φουντώνει η συγκίνηση μέσα μου.
Θυμάμαι το απλοϊκό μας σπίτι στο χωριό, πάνω στο λόφο, μια πόρτα, ένα παράθυρο κατά του βοριά τη μεριά, το χωμάτινο πάτωμα, τα ξύλα του ταβανιού, εικόνες που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Εκεί είδα το πρώτο φως. Έχω γράψει κάτι σχετικό...να εδώ είναι.
Πρώτες εικόνες
Ενάντια στο βοριά πανάκριβο το παραθύρι
πασίχαρο σαν αθωότη την παιδική
στέκι περήφανο της αντρειοσύνης
και σαν χορός ρεμπέτικος γυρίζει
στου τώρα τον αέναο τροχό κι η πόρτα χαμηλή
σαν λάμψη ορφανή του πρώτου ήλιου
και ρώτησα —
χωρώ να μπώ;
χωρώ να βγώ;
τι προς τη δύση και
τι ο σκοπός;
Κόνισμα στη γωνία
τοίχου κι οροφής
άρρωστος σε νοσοκομείου κρεβάτι
κι ένα καντήλι που η μάνα άναβε
τιμή στα στέφανά τους
και ρώτησα -
μπορώ να φτάσω;
μπορώ να πιάσω;
τι προς το θεό και
ποιό το νόημα;
Tο τζάκι στη γωνιά που η πυροστιά
σαν στρατιώτης στη σκοπιά του
έκαιγε κι η κάπνα πολυσέντονη
μαζί κι η μάνα μαγειρεύαν
κι είπα —
Σε τούτο το κονάκι με δέος και κουράγιο
του πρώτου ήλιου φώς αντίκρυσα.
Σε τούτο το χαμώϊ με φόβο και μʼ ελπίδα
της πρώτης πίκρας το ψωμί γεύτηκα».

