Βλέπετε ότι ο κόσμος διαβάζει ποίηση;
«Όχι, δυστυχώς ο κόσμος δε διαβάζει τόσο πολύ, στη γενικότητα. Παρόλα αυτά, αυτοί που διαβάζουν είναι παθιασμένοι. Μπορεί αριθμητικά να μην υπερτερούν όσοι διαβάζουν ποίηση, αλλά όσοι διαβάζουν είναι τρομερά αφοσιωμένοι.
Εξ άλλου, ποιητής δεν είναι αυτός που γράφει ποίηση. Ποιητής είναι πρώτα εκείνος που διαβάζει, οι αναγνώστες που μπορούν να βλέπουν πάντα μια άλλη όψη των πραγμάτων, εκείνοι που βρίσκουν τρόπο να φτάνουν πέρα από το εφικτό, εκείνοι που ανακαλύπτουν ή δημιουργούν ένα λόγο κάθε μέρα για να είναι ευχαριστημένοι. Και ίσως τελικά η ζωή μας να μην διεκδικεί μια λογική η ρεαλιστική λύση για όλα τα θέματα, αλλά να αφήνει τις λύσεις, για όσους έχουν φαντασία να βλέπουν το φως, ενώ δεν υπάρχει.
Για να φτάσει ένας αναγνώστης να μετατρέψει την ποίηση σε έκφραση ζωής, η να κάνει “moto” ζωής αποσπάσματα στίχων, πριν από αυτό, έχει καταναλώσει πολλές ώρες μελετώντας, ερευνώντας και ανακαλύπτοντας την δύναμη των λέξεων που, από ενώ βρίσκονται πάνω σε ένα χαρτί, μπορούν να χωρέσουν σε κάθε άνθρωπο που θα τις επικαλεστεί.»
Θα ήθελα να μας πείτε δύο λόγια για τη σχέση που διατηρείτε με την Κρήτη.
«Η Κρήτη είναι συνυφασμένη με την ύπαρξή μου και όχι μόνο με τη ζωή μου. Η γιαγιά μου η Χρυσώ, η μητέρα του πατέρα μου, ήταν από το Ατσιπόπουλο από το Ρέθυμνο και ο παππούς μου ο Λευτεράκης, ήταν η προσωποποίηση της Κρήτης. Συμπτωματικά και η γιαγιά από την μητέρα μου, η Ζαφείρω, είχε γεννηθεί στην Κοξαρέ και μετά μεγάλωσε στην Αθήνα. Είχα, λοιπόν, δύο γιαγιάδες και έναν παππού, που μου μιλούσαν συνέχεια για την Κρήτη. Ζούσαμε στην Αθήνα και περίμενα να έρθουν τα καλοκαίρια για να αρχίσει η ζωή μου στην Κρήτη. Και αυτό θυμάμαι σαν ονειρική ζωή. Αυτή η επαφή με τον τόπο και τους ανθρώπους της, μου άνοιξε διόδους για να βρίσκω αέναες πηγές στην Κρήτη, όχι με συνηθισμένα στερεότυπα, αλλά με μικρές λεπτομέρειες και μικρά πραγματάκια που είχαν πάρει την θέση τους μέσα μου, για να μπορώ να συνεχίζω να ζω στην Αθήνα με την σκέψη στραμμένη πάντα στο “ριγμένο μου πέταλο”...».