- Γιατί επέλεξες την Κρήτη και κυρίως το Ηράκλειο για να τοποθετήσεις τους ήρωες σου και την πλοκή του βιβλίου;
Διότι γνωρίζω, λόγω του ρεπορτάζ, λεπτομέρειες των εξελίξεων της οικονομικής και της κοινωνικής ζωής την περίοδο στην οποία αναφέρεται το βιβλίο και συγκεκριμένα από το 1999, όταν κατέρρευσε το χρηματιστήριο, έως και το 2014, δηλαδή το διάστημα που οι τράπεζες εκλιπαρούσαν τους πολίτες για να τους πουλήσουν δάνεια, μέχρι που τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια τους. Ήθελα επίσης να φωτίσω πλευρές διαφόρων ζητημάτων όπως το αγροτικό και να παρουσιάσω πτυχές της λεγόμενης τουριστικής βιομηχανίας. Εξίσου σημαντικός λόγος είναι ότι αγαπώ τη μητέρα Κρήτη και ήθελα να περιγράψω, όσο το δυνατόν, τις ομορφιές της μέσα από το μυθιστόρημά μου.
- Oι ήρωες σου βρίσκουν τους δρόμους της αντίστασης. Πιστεύεις ότι ως κοινωνία έχουμε γίνει παθητικοί δέκτες των όσων συμβαίνουν γύρω μας αυτή τη εποχή;
Αυτό είναι αντικείμενο πολύ μεγάλης συζήτησης! Θα θέσω όμως τώρα κάποιες παραμέτρους. Αν κοιτάξεις την ελληνική κοινωνία από μακριά, πράγματι νομίζεις ότι στέκεται παθητικά. Αν όμως ρωτήσεις καθένα από εμάς ξεχωριστά, θα σου απαντήσει ότι θέλει να ξεσηκωθεί, αλλά δεν ξέρει πώς. Άρα, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες διάσπαρτες σπίθες. Οι λαοί όμως δεν ξεσηκώνονται με την άρνηση, αλλά με τη θέση, με το όραμα. Αυτό μπορεί να τους φωτίσει. Υπάρχει σήμερα όραμα; Πιστεύω επίσης στις αστάθμητες δυνάμεις του ανθρώπινου παράγοντα. Όλοι ξέρουμε την παροιμία που λέει να εύχεσαι μη σου δώσει ο Θεός όσα μπορείς να αντέξεις. Αυτές ακριβώς τις δυνάμεις υποδηλώνει. Ναι, πολλοί από τους ήρωες αντιστέκονται, όχι όλοι. Δεν ξέρω όμως και εγώ, πού τους βγάζει αυτή η αντίσταση…
- Η απόφαση σου να γράψεις το βιβλίο άλλαξε τον τρόπο που έβλεπες τα πράγματα;
Ναι. Το μυθιστόρημα με βοήθησε να δω τα πράγματα με μεγαλύτερη νηφαλιότητα.
- Γιατί αφιερώνεις το βιβλίο σου ʽʼστους γιατρούς που σέβονται το λειτούργημά τους ʽʼ;
Γνωρίζουμε όλοι τα κακώς κείμενα στο χώρο της Υγείας και τα αναφέρω στο βιβλίο. Όπως επίσης ξέρουμε ότι ο ανθρώπινος πόνος, ιδιαιτέρως αυτή την περίοδο της κρίσης, καταλήγει στα δημόσια νοσοκομεία. Και οι περισσότεροι γιατροί σέβονται το λειτούργημά τους. Μας σώζουν τη ζωή, μας γιατρεύουν, ενώ εργάζονται κάτω από απαράδεκτες συνθήκες, με 36ωρα εφημερίας, όταν τα πόδια πρήζονται και το μυαλό δεν μπορεί πια να δουλέψει, αλλά πρέπει. Τους οφείλουμε, ως κοινωνία, ένα μεγάλο ευχαριστώ!
- Αυτό το μυθιστόρημα είναι μόνο η αρχή;
Δεν ξέρω. Αν διαπιστώσω ότι πράγματι και μέσα από το μυθιστόρημα μπορώ να επικοινωνώ με τους ανθρώπους γύρω μου, σίγουρα θα ενθαρρυνθώ. Για την ώρα δεν έχω σχέδια… Είμαι δημοσιογράφος κι έγραψα ένα μυθιστόρημα. Δεν είμαι συγγραφέας.
