Eίναι μια δημοσιογράφος που αρθρογραφεί με μεγάλη επιτυχία εδώ και 25 χρόνια καταγράφοντας με την ευαίσθητη αλλά και αιχμηρή πένα της τα στραβά αλλά και τα καλά της τοπικής κοινωνίας.
Εικοσι πέντε χρόνια πάντα στην “Πατρίδα”, πάντα στο ρεπορτάζ που σε μια περίοδο κρίσης γίνεται αποδέκτης της αγωνίας των ανθρώπων που πολλές φορές καταφεύγουν στα δημοσιογραφικά γραφεία για να βρούν λύση στα προβλήματα που τους απασχολούν. Η συνάδελφος Πέλλα Λασηθιωτάκη αποφάσισε η κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, εκτός από το ρεπορτάζ που γνωρίζει πολύ καλά, να γίνει και μυθιστόρημα με φόντο το Ηράκλειο και την Κρήτη. Κι όσο αν αυτή τη φορά αισθάνθηκε παράξενα γιατί βρέθηκε από την πλευρά του συνεντευξιαζόμενου μίλησε στην εφημερίδα μας για το πώς αποφάσισε να γράψει πρώτο της βιβλίο με τίτλο “Τα ψέματα δεν είναι για μας”. “Το ρεπορτάζ” τονίζει, “εμείς, χρειάζεται να αποστασιοποιούμαστε όσο το δυνατόν από τα γεγονότα, να προσεγγίζουμε την αλήθεια, για να την παρουσιάζουμε στον κόσμο. Ειδικότερα στο οικονομικό ρεπορτάζ ο κόσμος θέλει να ενημερωθεί για παράδειγμα σχετικά με τον περίφημο ΕΝΦΙΑ, τις εξελίξεις και πώς θα επηρεάσουν τη ζωή του. Ουδόλως ενδιαφέρει τον αναγνώστη αν ο δημοσιογράφος… συγκινήθηκε βλέποντας έναν γεράκο με τρύπια παπούτσια να στέκεται με τις ώρες στην ουρά για να πληρώσει τον παράλογο φόρο”.
Αντιθέτως η κραυγή και η συγκίνηση που ο κάθε δημοσιογράφος κράτά για τον εαυτό του όταν πρόκειται για ένα ρεπορτάζ απελευθερώνεται όταν περάσει στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος.
Πάντως το ρεπορτάζ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη τοποθέτηση των ηρώων της στο Ηράκλειο, αφού είναι σε θέση να γνωρίζει καλά τις εξελίξεις της οικονομικής και της κοινωνικής ζωής την περίοδο στην οποία αναφέρεται το βιβλίο και συγκεκριμένα από το 1999, όταν κατέρρευσε το χρηματιστήριο, έως και το 2014: “ʼΉθελα επίσης να φωτίσω πλευρές διαφόρων ζητημάτων όπως το αγροτικό και να παρουσιάσω πτυχές της λεγόμενης τουριστικής βιομηχανίας. Εξίσου σημαντικός λόγος είναι ότι αγαπώ τη μητέρα Κρήτη και ήθελα να περιγράψω, όσο το δυνατόν, τις ομορφιές της μέσα από το μυθιστόρημά μου”.
- Ένας δημοσιογράφος είναι ευαίσθητος δέκτης των κοινωνικών καταστάσεων τις οποίες καταγράφει. Εσύ πώς αποφάσισες η κρίση να γίνει και μυθιστόρημα εκτός από ρεπορτάζ;
Αντωνία, μου φαίνεται παράξενο που μου παίρνεις συνέντευξη… Είμαστε τόσα χρόνια συνάδελφοι και φίλες. Και είναι πολύ όμορφο να κάνει αφιέρωμα στο βιβλίο μου η εφημερίδα στην οποία γεννήθηκα δημοσιογραφικά πριν από σχεδόν 25 χρόνια. Ως προς την ερώτηση σου, το ξέρεις και εσύ, όπως εγώ, ότι μεγάλο
μέρος της αγωνίας των ανθρώπων καταλήγει στα δημοσιογραφικά γραφεία. Πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν στους δημοσιογράφους για να βρουν το δίκιο τους. Στο ρεπορτάζ όμως, εμείς χρειάζεται να αποστασιοποιούμαστε όσο το δυνατόν από τα γεγονότα, να προσεγγίζουμε την αλήθεια, για να την παρουσιάζουμε στον κόσμο. Ειδικότερα στο οικονομικό ρεπορτάζ ο κόσμος θέλει να ενημερωθεί για παράδειγμα σχετικά με τον περίφημο ΕΝΦΙΑ, τις εξελίξεις και πώς θα επηρεάσουν τη ζωή του. Ουδόλως ενδιαφέρει τον αναγνώστη αν ο δημοσιογράφος συγκινήθηκε βλέποντας έναν γεράκο με τρύπια παπούτσια να στέκεται με τις ώρες στην ουρά για να πληρώσει τον παράλογο φόρο. Βέβαια ο δημοσιογράφος θα δώσει και την κοινωνική διάσταση του θέματος. Αλλά ως εκεί. Το συγκινησιακό φορτίο που δέχεται ο δημοσιογράφος δεν είναι δυνατόν να το αποδώσει σε μία έρευνα, σε ένα ρεπορτάζ. Δεν μπορεί να πει την προσωπική του άποψη, δεν μπορεί να… κραυγάσει τουλάχιστον στο βαθμό που το έχει ανάγκη! Όμως στο μυθιστόρημα τα πράγματα αλλάζουν… Απελευθερώνεται! Ο δημοσιογράφος μπορεί να εκφράσει ό,τι νοιώθει!! Μπορεί να δημιουργήσει χαρακτήρες, πλοκή, να δώσει λύτρωση! Η ανάγκη να αποδώσω με τη μορφή μυθιστορήματος το συγκινησιακό φορτίο που δέχομαι καθημερινά ως δημοσιογράφος, μʼ έκανε να γράψω το βιβλίο. Οι ήρωες μου βέβαια δεν ασχολούνται μόνο με την κρίση… Είναι καθημερινοί άνθρωποι όπως εμείς. Αγαπούν τη ζωή, λατρεύουν τη φύση, γεύονται την παραδοσιακή κρητική και τη μικρασιάτικη κουζίνα, απολαμβάνουν το κρασί, είναι… επιρρεπείς στα γλυκά, πηγαίνουν εκδρομές... Οι ήρωες μου ερωτεύονται με πάθος, αφήνονται στο μάγο έρωτα να τους απογειώσει και γίνονται κομμάτια όταν τους ρίχνει από ψηλά… Όταν η οικονομική κρίση εισβάλλει στη ζωή τους γονατίζουν, όμως βρίσκουν το κουράγιο να σταθούν ξανά στα πόδια τους κι ορισμένοι τελικά λυτρώνονται.
