Πόσο εύκολο είναι να ʽʼβγειʼʼ ο ποιητικός λόγος επί σκηνής και να “μιλήσει” στον κάθε θεατή ξεχωριστά;
Το στοίχημα αυτό βάζει η Ηρακλειώτισσα σκηνοθέτις Ασπα Κυρίμη στην παράσταση «Ο Στράτης Θαλασσινός κι ένα μικρό ναυάγιο»,εμπνευσμένη από τον λόγο του μεγάλου μας ποιητή Γιώργου Σεφέρη.
Με “προίκα” την επιτυχημένη παρουσίαση του καβαφικού λόγου,πριν από μερικά χρόνια,η ίδια θα γίνει επί σκηνής η γέφυρα για να παρουσιαστεί "Ο κύριος Στράτης θαλασσινός περιγράφει έναν άνθρωπο", τα ποιήματα "ο Στράτης Θαλασσινός ανάμεσα στους αγάπανθους", "ο Στράτης Θαλασσινός στη Νεκρή Θάλασσα" και η "Κίχλη" που αποτελείται από τα ποιήματα "Το σπίτι κοντά στη θάλασσα", "ο Ηδονικός Ελπήνωρ" και "το ναυάγιο της Κίχλης".
ʽʼΠιστεύουμε” - αναφέρει μιλώντας στην ʽʼΠ” “στην πρωτεύουσα σημασία του λόγου επί σκηνής και δουλεύοντας διαπιστώσαμε αρκετές φορές ότι όταν ο λόγος λειτουργεί σωστά όλα τα άλλα βρίσκουν τη θέση τους”.
Όπως ίδια διευκρινίζει σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για εικονογράφηση της ποίησης αλλά για σκηνική αξιοποίηση του ποιητικού λόγου.
Η διαδικασία πάντως δεν ήταν εύκολη αφού η Ασπα ήταν ταυτοχρόνως η ερμηνεύτρια αλλά και η σκηνοθέτιδα.
“Ήταν ένας μοναχικός δρόμος–επισημαίνει - με αρκετή ανασφάλεια, αλλά το μονοπάτι που ακολουθούσα, τα ποιήματα του Σεφέρη, ήταν τόσο γοητευτικό, που δεν μπορούσα παρά να φτάσω ως το τέλος. Πάντως σας βεβαιώ πως δεν μου χαρίστηκα!”
Με αφορμή την κρίση των αξιών και την απομάκρυνση από τις ρίζες που εμπνέει τον μεγάλο μας ποιητή η Ασπα Κυρίμη υπογραμμίζει οτι η γλώσσα μας είναι η σκέψη μας και το πώς μιλούμε τη γλώσσα μας έχει απόλυτη σχέση με το ρυθμό της ανάσας μας και το πώς αναπνέουμε αντικατοπτρίζει το πώς τοποθετούμεθα μέσα στον κόσμο. ʽʼΗ ελληνική –αναφέρει χαρακτηριστικά -γλώσσα έχει μια θαυμάσια μουσικότητα. Όμως ο δημόσιος λόγος σήμερα στη χώρα μας δεν ακούγεται ελληνικός. Η γλώσσα όπως μιλιέται σήμερα από δημόσιους φορείς δεν έχει καμία σχέση με το ρυθμό της ελληνικής και τη μουσικότητα της. Θα ξέρετε την ιστορία του αφέντη που ήξερε 1000 λέξεις και του δούλου που ήξερε 100. Εύχομαι να μη χάσουμε το ρυθμό της ανάσας μας, άρα τη γλώσσα μας, άρα τη σκέψη μας”.
Ολόκληρη η συνέντευξη έχει ως εξής:
