Παρόλο που είπατε ότι δεν είναι παλιές αλλά ξεχασμένες ιστορίες, υπάρχει ένας αέρας παλιότερης
εποχής.
«Ναι, πράγματι υπάρχει ένας τέτοιος αέρας. Όμως δε θέλω να εγκλωβιστώ σε παλιά ή νέα εποχή , καθώς πιστεύω πως όλα είναι ένας κύκλος.
Για παράδειγμα, η ιστορία με τους σπόρους μπορεί να μιλάει για τον πρωτογενή τομέα, για ένα χωριό και έναν αγρότη
ή και για τη μετανάστευση αλλά στην ουσία είναι έτσι η ζωή. Το τότε δε διαφέρει από το σήμερα. Εμείς απλώς δεν το βλέπουμε...».
Τι σας αρέσει να διαβάζετε;
«Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία που με ταξιδεύουν αλλά και με προβληματίζουν.
Μπορώ να πω ότι το πρώτο βιβλίο που μου άρεσε ήταν η «Οδύσσεια» του Ομήρου.
Έκτοτε, υπήρξαν διάφοροι συγγραφείς που με μάγεψαν Έλληνες και ξένοι».
Έχετε κάποιο άλλο βιβλίο στα σκαριά;
«Το «10 ξεχασμένες ιστορίες» είναι το
πρώτο μου βιβλίο που αποφάσισα να εκδώσω.
Μετά από χρόνια ενασχόλησης με το γράψιμο, ένιωσα ότι κάτι ήθελα να δώσω στην παρούσα φάση. Οι ξεχασμένες ιστορίες
θα έχουν κ α ι δεύτερο κύκλο, καθώς υπάρχουν πολλές
ακόμα να θυμηθούμε».
«10 ξεχασμένες ιστορίες»
Η φιλόλογος, Στυλιανή Καλεντάκη, γράφει για το βιβλίο
«Οι 10 ξεχασμένες ιστορίες του Μπάμπη Καπετανάκη κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τις εκδόσεις Δετοράκη και αποτελούν πρωτόλεια δημιουργία. Καθεμία ιστορία φέρει έναν
τίτλο, ο οποίος άλλες φορές προϊδεάζει τον
αναγνώστη για το τι θα διαβάσει, ενώ άλλες
λειτουργεί συμβολικά και αποκωδικοποιείται
μέσα από την ανάγνωση. Σκέψεις, προβληματισμοί, αναμνήσεις, εμπειρίες και εικόνες
ζωής καταγράφηκαν σε μορφή μικρών διηγημάτων, τα οποία φαινομενικά είναι αυτοτελή.
Ουσιαστικά όμως, όλες οι ιστορίες είναι αλληλένδετες, όχι μόνο λόγω της γραφής, αλλά γιατί αποκαλύπτουν τον ψυχισμό της ανθρώπινης ύπαρξης. Πυρήνας αυτών των ιστοριών είναι ο άνθρωπος και η φύση, η ζωή και ο θάνατος, η άρρηκτη σχέση μεταξύ τους.
Παράλληλα, με μια έντονα εσωτερική διεργασία,
για το νόημα της ζωής και τον προορισμό του ανθρώπου, περιγράφεται με παραστατικότητα και ζωντάνια η ομορφιά του φυσικού τοπίου.
Έτσι, οι 10 ξεχασμένες ιστορίες οδηγούν τον αναγνώστη πέρα από μια απλή ανάγνωση, να «σταθεί» και να συλλογιστεί για πολύ σημαντικά θέματα, να ταξιδέψει στη φύση και να γνωρίσει, μέσα από τις λέξεις, τον κόσμο του Μπ. Καπετανάκη».
“Ο κάμπος άλλαζε συνέχεια ρούχα. Απʼ την άλλη αυλή η Άρτεμη την περίμενε, απʼ το πρωί.
Να πούνε κάνα κουτσομπολιό, να κάνουν τις γκριμάτσες τους,
να περιεργαστούνε τον Λαυρέντη πιο κάτω, που ʽχε τα λουλούδια για παιδιά του.
Αυτά δε φεύγανε.
Μαραίνονταν, μα δε φεύγανε.
Άμα έβλεπε πως κάποιο δε πάει καλά, έκοβε ένα κομμάτι και το φύτευε δίπλα.
Αυτά δε φεύγανε, μα αυτός σίγουρα θα φύγει”.
“Ο δολοφόνος πάντα γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος, σα το νου κι αυτός. Πάντα σου φεύγει και γυρίζει εκεί που άφησε κάτι που τον ενοχλεί. Που το' χει σκοτώσει, -δε μπορούσε να το βασανίσει- αλλά το σκότωσε. Θυμάται που το σκότωσε. Γυρίζει
να δει αν πέθανε. Πάντα γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος”.
