Ο Μπάμπης Καπετανάκης μιλά στην “Π” για το βιβλίο του “10 ξεχασμένες ιστορίες -1ος κύκλος”
“Το γράψιμο είναι ένα παιχνίδι, μέσα από το οποίο προσπαθώ να μετατρέψω σε λέξεις
την εικόνα που βλέπω”
Σ υναισθήματα, εικόνες και αφηγήσεις που τον «άγγιξαν » π ρ οσπάθησε να αποτυπώσει στο βιβλίο του “10 ξεχασμένες ιστορίες - 1ος κύκ λ ο ς ” ο κ. Μπάμπης Καπετανάκης.
«Για μένα το γράψιμο ήταν από πάντα ένα παιχνίδι. Παιχνίδι μέσα από
το οποίο προσπαθώ την εικόνα που βλέπω να τη μετατρέψω σε λέξεις», πε-
ριγράφει, σε συνέντευξή του στην «Π».
Όπως λέει, το βιβλίο «δε μιλάει για ξεχα σμένες εποχές, μιλάει για ξεχα-
σμένα συναισθήματα και ξεχασμένα μπορεί να είναι και συναισθήματα των οποίων δεν εκτιμούμε τώρα την αξία».
Ο Μπάμπης Καπετανάκης γεννήθηκε στον Πλάτανο Ρεθύμνου. Σπούδασε τεχνολόγος- πολιτικός μηχανικός στο Ηράκλειο όπου και διαμένει από το 1989.
Το “10 ξεχασμένες ιστορίες” είναι το πρώτο του βιβλίο.
Η συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π» έχει ως εξής:
Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το γράψιμο;
«Για μένα το γράψιμο ήταν από πάντα ένα παιχνίδι. Παιχνίδι μέσα από
το οποίο προσπαθώ την εικόνα που βλέπω να τη μετατρέψω σε λέξεις.
Λέξεις που θα δημιουργήσουν πάλι εικόνα στον αναγνώστη. Στην πορεία, αυτό το
παιχνίδι μετατράπηκε σε αναγκαία μέθοδο έκφρασης. Όμως, για να μπορέσω να το κατορθώσω πρέπει ρώτα να έχω αποστασιοποιηθεί
από αυτό που θέλω να εκφράσω. Αυτή μου η αποστασιοποίησή με βοηθά στο
να μπορώ να μεταφέρω στον αναγνώστη σχεδόν αυτούσιες τις εικόνες
που φτιάχνω στο μυαλό μου. Το γράψιμο, άλλωστε, είναι ένας μαγικός τρόπος έκφρασης. Ένα παιχνίδι όπου αλλάζοντας τη σειρά δύο λέξεων
δημιουργείς μια εντελώς διαφορετική εικόνα από την αρχή».
Ποιες είναι οι πηγές έμπνευσής σας;
«Η έμπνευση έρχεται συνήθως μέσα από συναισθήματα, από εικόνες, από
αφηγήσεις που με αγγίζουν, που με κάνουν να βλέπω τα πράγματα και τις κα-
ταστάσεις διαφορετικά από πριν.
Αυτή η καινούργια εικόνα που σχηματίζω στο μυαλό μου είναι πηγή έμπνευσης κάθε
φορά. Είναι πρόκληση για μένα το να περιγράψω καθετί που με άγγιξε με ένα
διαφορετικό τρόπο κάθε φορά χρησιμοποιώντας ό, τι υλικό διαθέτω, παλιό
και νέο. Εδώ, βέβαια, βοηθά και η φαντασία που πολλές φορές συναγωνίζεται
την πραγματικότητα, και τελικά, ίσως το πιο αληθινό είναι αυτό που βγαίνει από
όλο αυτό τον «αχταρμά».
Εξηγήστε τον τίτλο του βιβλίου.
«Το «10 ξεχασμένες ιστορίες» δε μιλάει για ξεχασμένες εποχές, μιλάει για
ξεχασμένα συναισθήματα και ξεχασμένα μπορεί να είναι και συναισθήματα των οποίων δεν εκτιμούμε τώρα την αξία.
Συναισθήματα που χωρίς να είναι παλιά είναι... ξεχασμένα».
Τα συναισθήματα αυτά ποια είναι;
«Ο έρωτας είναι το βασικό συναίσθημα.
Όμως και αξίες, όπως είναι η αγάπη για τη φύση όταν εκφράζεται με
τρόπο που να γίνεται έρωτας ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.
Είναι όλα αυτά τα συναισθήματα που βρίσκονται μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις και που ο καθένας μας τα βλέπει και τα βιώνει με έναν διαφορετικό τρόπο».
