Το τελευταίο διάστημα η Βικελαία είναι αρκετά παραγωγική.

«Πράγματι, χρωστώ πολλές ευχαριστίες στη Βικελαία, ήταν τιμή για μένα ότι ενέκρινε το βιβλίο μου. Εκεί καταλήγουν πολλά βιβλία, πάνω από 70 ή 80 είχαν προταθεί και εξέδωσε στη φάση αυτή τρία. Είχα άριστη συνεργασία με όλους τους φορείς της Βικελαίας. Νομίζω ότι η Βικελαία είναι το καμάρι μας και θα πρέπει να συνεχίσει να είναι. Δεν είναι μόνο εκδοτικός οργανισμός, είναι βιβλιοθήκη. Την έρευνά μου την έκανα εκεί».

Ποια βλέπετε ότι είναι η σχέση των μαθητών με το βιβλίο;

«Δεν είναι αυτή που θα θέλαμε αλλά δε θέλω να κατηγορώ πάντα τα παιδιά. Αν εμείς οι δάσκαλοι, που έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης, προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε στα παιδιά την έφεση, την αγάπη για το βιβλίο, νομίζω ότι τα παιδιά θα το δεχτούν. Το είδα όποτε το προσπάθησα.

Ποιο είναι το χαρακτηριστικό του Ηρακλείου εκείνης της περιόδου;

«Πρόκειται για μια πόλη με πάρα πολύ ενδιαφέρον, όχι μόνο λογοτεχνικό αλλά κοινωνιολογικό, είναι μια πόλη μωσαϊκό. Έρχεται το 1922 το μικρασιατικό στοιχείο και δίνει έναν άλλο τόνο στην πόλη, μαζί με πολλά προβλήματα. Έχουμε τεράστιες αλλαγές κοινωνικοοικονομικές. Το κοινό δε θα υπήρχε αν δεν είχαν προστεθεί στην πόλη μας 13.500 Μικρασιάτες, οι οποίοι έφερναν μαζί τους τη μόρφωσή τους, τις συνήθειές τους. Έδωσαν νέο τόνο στα πνευματικά πράγματα της περιοχής».