Όσο πραγματοποιούσατε την έρευνά σας, πέρα από τα όσα ήδη γνωρίζατε, τι ήταν αυτό που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση από την προσωπικότητά του;
«Αυτό που μου έκανε πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση είναι ότι ήταν ένας άνθρωπος πολύ χαρωπός, χιουμορίστας και έψαχνε πάντα ευκαιρίες να γελάει.
Βεβαίως, αυτό το οποίο βγαίνει από την έρευνα είναι ότι ήταν πολύ καλός άνθρωπος, δοτικός και μαγευτικός αφηγητής. Αγαπούσε πολύ την Κρήτη και την Ελλάδα. Έζησε σε μεγάλη φτώχεια σχεδόν σε όλη του τη ζωή. Δεν είχε καθόλου καλή σχέση με το χρήμα.
Όταν προς το τέλος της ζωής του απέκτησε, τρόπον τινά, μια οικονομική άνεση συνέχιζε να ζει ως ασκητής. Ήταν εργασιομανής, δούλευε από τις 6 το πρωί με μια μικρή παύση το μεσημέρι ώς αργά το βράδυ, διάβαζε όλα τα βιβλία που του στέλνανε και πάντα απαντούσε στις επιστολές που ελάμβανε.
Ένα πράγμα, επίσης, που μου έκανε εντύπωση ήταν πως όταν έλαβε ένα βιβλίο από τον Λευτέρη Αλεξίου, τον αδελφό της Γαλάτειας, της πρώτης του γυναίκας, το οποίο εμπεριείχε αρνητικά σχόλια για τον Καζαντζάκη όταν ήταν νέος και τον περιέγραφε ως τον χειρότερο συγγραφέα της Ευρώπης, ο Καζαντζάκης του έστειλε ένα γράμμα, όπου περιέγραφε τις αρετές του βιβλίου του και καθόλου τις αρνητικές πλευρές. Την είδε αυτή την επιστολή η δεύτερη γυναίκα του, η Ελένη, η οποία ήταν μια πολύ σοβαρή γυναίκα και η οποία αγαπούσε πολύ το Νίκο, και του είπε «Μα Νίκο, σε βρίζει». Κι αυτός απήντησε: «Οι άλλοι μπορεί να κάνουν ο, τι θέλουν, εμείς πρέπει να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι».
Αυτή η φράση είναι ένας από τους βασικούς λόγους που θέλω να κάνω αυτήν την ταινία. Να πω δηλαδή στους Έλληνες αλλά και στους θεατές εκτός Ελλάδας ότι η καλοσύνη είναι ευλογία και ότι όταν κάνεις καλό, πάντα καλό θα έρθει.
Ένας άλλος λόγος που με παρακίνησε να βάλω σε κίνηση αυτή την ταινία είναι αυτό που ο Καζαντζάκης όριζε ως «κρητική ματιά» ότι δηλαδή «η ζωή είναι ανήφορος και πρέπει να την ανέβουμε με αξιοπρέπεια και ανδρεία».
Ακόμη ένας άλλος λόγος, ας πούμε προσωπικός, που με οδηγεί προς αυτή την ταινία είναι ότι έχω κάνει μια ταινία-αναφορά στον Γκρέκο, ο Καζαντζάκης έχει γράψει ένα βιβλίο-αναφορά στον Γκρέκο και τώρα στηρίζομαι πάνω στο έργο «Αναφορά στον Γκρέκο» του Καζαντζάκη για να δημιουργήσω με την σειρά μου μια ταινία-αναφορά στον Καζαντζάκη. Αυτό δημιουργεί κατά παράξενο τρόπο ένα τρίγωνο, όπως ένα άλλο παράξενο τρίγωνο δημιουργεί το σπίτι που θεωρείται ότι γεννήθηκε ο Ελ Γκρέκο με το σπίτι του Καζαντζάκη και το Πανάνειο νοσοκομείο στο οποίο γεννήθηκα. Μοιάζει να είναι καρμικό, μια εντολή, ένα χρέος που πρέπει να εκπληρώσω με όσες δυνάμεις έχω ακόμη. Ο Καζαντζάκης είναι μια προέκταση του Γκρέκο για να κλείσω αυτόν τον κύκλο».
