Ειδικότερα στο κομμάτι της εκπαίδευσης, υπάρχουν «λαμπρά» παραδείγματα που θα μπορούσε να ακολουθήσει το ελληνικό σχολείο;
«Λίγες ημέρες πριν ήμουν ακόμη στο Βόρνεο. Τεράστιες εκτάσεις πρωτογενούς δάσους ξεριζώνονται για να φυτέψουν τις μονοκαλλιέργειες του φοινικέλαιου. Όμως όταν χάνεται η αθωότητα του δάσους μαζί χάνεται και η αθωότητα του ανθρώπου. Λιγοστεύουν τα δέντρα του πρωτογενούς δάσους, λιγοστεύουν και οι γλώσσες του ανθρώπου. Η βιοποικιλότητα εξαφανίζεται μαζί με την πολιτισμική ποικιλότητα. Ο μαζικός δυτικός πολιτισμός, η «μονοκαλλιέργεια της σκέψης», παραγωγής και εκμετάλλευσης κατακλύζει τον πλανήτη.
Η ζωή του ανθρώπου είναι άρρηκτα δεμένη με τη γη. Η ελληνική γη ήταν η ζωή του Έλληνα. Λένε ότι η Ήπειρος - λόγω του δύσβατου της περιοχής για την προώθηση της οικονομικής της ανάπτυξης – είναι μια από τις φτωχότερες περιοχές της Ευρώπης.
Για μένα είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές της Ευρώπης, με καθαρά νερά, αγέρωχα βουνά, ανθρώπους που μοχθούν ακόμη με την πέτρα και λένε χαρούμενοι ο ένας στον άλλο καλημέρα.
Στα ταξίδια μου συνάντησα κοινωνίες σε διαφορετικούς χρόνους που λάτρευαν διαφορετικά σύμβολα. Συνάντησα τους αρχέγονους ανθρώπους κάτω από ένα δέντρο, τους πιστούς μέσα σε μια εκκλησία, την εκκλησία θαμμένη ανάμεσα στους ουρανοξύστες.
Απέναντι από το χωριό μου την Αξό βρίσκονται τα Ταλέα όρη, τα όρη ήταν πάντα χώροι ιεροί. Όμως πρόσφατα αλλοίωσαν το ένα από αυτά, ανέβασαν με ζικ ζακ δρόμο και μετά έσκαψαν και φύτεψαν ανεμογεννήτριες. Π
οιος θα πληρώσει για αυτή τη μόνιμη καταστροφή του περιβάλλοντος; Βλέπω λοιπόν καλά τα μονώροφα σχολεία μέσα στη φύση που προσπαθούν να ανακτήσουν τη γη στη συνείδησή μας».
