Ποια είναι η μέχρι σήμερα πιο έντονη εμπειρία σας από τα ταξίδια σας;

«Επιθυμώ να εντυπωσιάζομαι από ένα παγόβουνο. Ένα καταρράκτη. Μια έρημο. Ένα ουρακοτάγκο στο Βόρνεο ή ένα από τους τελευταίους γορίλες των βουνών στα σύνορα Ρουάντας-Κονγκό-Ουγκάντας. Αυτή είναι η δική μου πνευματικότητα. Θέλω να ξαναδώ τον κόσμο με το ένστικτο στα μάτια ενός τετράχρονου παιδιού που δε γνωρίζει τίποτα. Κουράστηκα με την πνευματικότητα του κενού ράσου. Της κενής θέσης. Του κενού νόμου. Του κενού ρόλου. Της κενής γυαλιστερής λαμαρίνας. Του κενού χρήματος. Του κενού κέρδους. Λυπάμαι. Είναι ένα πρόβλημα του πολιτισμού μας που θέλει να μας βλέπει ως αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Πρέπει να φροντίσω τα συναισθήματά μου. Να επικοινωνήσω με τον άλλο. Το σπίτι μας δεν είναι οι τέσσερις κενοί τοίχοι του τεχνολογικού πολιτισμού. Το σπίτι μας είναι ο αέρας, το νερό, η θάλασσα, το χώμα, η γη, το σώμα μου».