Συρρικνώνεται, γενικά, ο χώρος του πολιτισμού, υπάρχει μια αντίφαση του τότε και του σήμερα;
«Όχι, τότε ήταν μια προσπάθεια να γίνει ένας εκδοτικός οίκος, να γίνει ένα θέατρο. Δεν μπορούσε να εξαπλωθεί πολύ, ήταν άλλες οι προσπάθειες που γίνονταν. Να γίνει ένα θέατρο και να δώσει στον κόσμο ένα καινούργιο βλέμμα για το θέατρο».
Και στο βιβλίο αναφέρετε, σε στιχομυθία με την αδελφή σας, ότι δε θα αλλάζατε κάτι από τη ζωή σας.
«Οπωσδήποτε λέμε ότι δε θα αλλάζαμε τη ζωή μας, έστω κι αν υπήρχαν δυσάρεστα γεγονότα».
Από τα πρόσωπα και τα γεγονότα που αναφέρονται, υπάρχει κάποιος και κάτι που σας έχει στιγματίσει περισσότερο;
«Πρώτα- πρώτα ο άντρας μου, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου. Ήμουν δέκα χρόνια νεότερή του, πήγαινα σχολείο ακόμα όταν τον γνώρισα. Ύστερα όλοι μαζί, ο Ελύτης, ο Εμπειρίκος, ο Γκάτσος. Εμείς ακούγαμε, δε συζητάγαμε, ακούγαμε τι έλεγαν, ήταν σα να πηγαίναμε σε ένα Πανεπιστήμιο».
Στο πλευρό σας ήταν η αδελφή σας πάντα, και σήμερα και είναι αφιερωμένο το βιβλίο σε εκείνη.
«Ναι, αφού την έχω πρωταγωνίστρια».
Είστε άνθρωπος αυθόρμητος και ειλικρινής, σας έχει στοιχίσει;
«Όχι, δε μου έχει στοιχίσει. Έτσι είμαι, δεν μπορώ να αλλάξω και δεν είμαι δυσαρεστημένη για αυτό που είμαι».
