Στο βιογραφικό σας έχετε συνεργασίες με άτομα που έφυγαν νωρίς, Μ. Λοϊζο, Μ. Ρασούλη και Μ. Ξυδούς, τι κρατάτε στη μνήμη σας από αυτά τα πρόσωπα;
«Με πάτε πολλά χρόνια πίσω, στην εφηβεία μου. Τότε που με δειλά βήματα ξεκινούσα την πορεία μου στο τραγούδι. Θυμάμαι με νοσταλγία εκείνη την εποχή. Όλα ήτα διαφορετικά. Ήταν μια διαφορετική Ελλάδα που προσπαθούσε να βρει τον βηματισμό της στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Τότε γνώρισα και τον Μάνο Ξυδούς, που έμελλε μετά από είκοσι χρόνια να είναι και ο παραγωγός του πρώτου μου δίσκου. Θυμάμαι, το 1980, συναντήθηκα για πρώτη φορά με τον Μάνο Λοΐζο και τον Μανόλη Ρασούλη. Είναι μια μεγάλη ιστορία, αλλά βρεθήκαμε κάποια στιγμή μαζί με άλλα παιδιά από το Ηράκλειο, στο ίδιο πατάρι, να τραγουδάμε και μάλιστα ανέκδοτα τραγούδια των δύο αυτών μεγάλων του ελληνικού τραγουδιού. Εκεί τραγούδησα για πρώτη φορά τη «Ρωγμή του χρόνου» του Μανόλη Ρασούλη, που αργότερα δισκογράφησε ο Παπάζογλου, όπως και την «Μπαλάντα της νοικοκυράς» που είπε τρία χρόνια μετά η Γαλάνη. Επίσης θυμάμαι τον Μάνο τον Λοΐζο με την κιθάρα του, για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό, να τραγουδάει το «Τίποτα δεν πάει χαμένο». Ένα χρόνο μετά κυκλοφόρησε στα «Τραγούδια της Χαρούλας». Κι όλα αυτά σʼ ένα υπόγειο στην οδό Βύρωνος, δίπλα στην πλατεία του Αγ. Δημητρίου, με τον αγγλόφωνο κύριο του επάνω διαμερίσματος να ωρύεται για τη φασαρία, χτυπώντας με σκουπόξυλα το πάτωμά του ή ειδοποιώντας την αστυνομία γιατί δεν τον αφήναμε να κοιμηθεί. Αργότερα, το καλοκαίρι του ʼ81 μετακομίσαμε σε κήπο, στην περιοχή του Μουσείου, όπου εκεί κάποιοι κύριοι με πιτζάμες απʼ τα γύρω μπαλκόνια, ξενυχτούσαν μαζί μας και μας πετούσαν οργισμένοι λεμόνια. Κάποτε πέταξαν κι έναν τενεκέ με ασβέστη, με τους θαμώνες έντρομους να ψάχνουν την έξοδο. Αλλά εμείς επιμέναμε. Το αντέξαμε κι αυτό, ρισκάροντας τη σωματική μας ακεραιότητα. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί το τραγούδι και η μουσική έπρεπε να μετατρέπεται σʼ αυτόν τον ιδιότυπο πόλεμο. Αλλά για να ξαναγυρίσω στο σήμερα, σκέφτομαι ότι όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι που έφυγαν νωρίς από τη ζωή, ήταν και παραμένουν με το έργο τους, ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό τραγούδι. Είμαι πολύ ευτυχισμένος που συναντήθηκα μαζί τους και μάλιστα διπλά, αφού βρεθήκαμε στο ίδιο μουσικό πατάρι.»

