Η τρέχουσα διοίκηση του φεστιβάλ φροντίζει να είναι τυπικά καλυμμένη. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι είναι στην αποκλειστική της ευχέρεια να αποφασίσει ποιόν θα φιλοξενήσει και ποιόν θα διαπιστεύσει, όπως και ποιούς φορείς θα συμπεριλάβει στην τελετή λήξης.

Το λάθος που κάνει όμως βρίσκεται στο ότι στηρίζεται στην τυπικότητα για να δικαιολογήσει πράξεις που την υπερβαίνουν. Αν όντως υπήρχε πραγματικός και σοβαρός λόγος να μεταφέρει η ΠΕΚΚ το βραβείο της εκτός τελετής λήξης, η διαβούλευση θα γινόταν με συνεννόηση πριν από το φεστιβάλ, όχι μʼ έναν αυταρχικό αιφνιδιασμό που υποτιμά την ιστορική σχέση της Ένωσης με τον θεσμό.

Επίσης, το να στερηθεί ένας κριτικός τη φιλοξενία του φεστιβάλ δε συνιστά άμεσο αλλά έμμεσο αποκλεισμό, αφού πάντοτε ήταν δύσκολο οι κριτικοί να καλύψουν τα φεστιβάλ με έξοδα των εφημερίδων τους, πόσο μάλλον στις μέρες μας όταν πολλοί από εμάς ταξιδεύουμε και γράφουμε αμισθί.

Ακόμη, στην απάντησή της για την περίπτωση του κ. Αρτινού, η διοίκηση του φεστιβάλ απέδιδε τη μη-πρόσκληση του δημοσιογράφου σε περιορισμένο προϋπολογισμό (επιχείρημα που εύκολα καταρρίπτεται με μια ματιά στη λίστα των προσκεκλημένων), και ότι είχαν παρόλαυτά κάθε πρόθεση να τον διαπιστεύσουν ώστε να καλύψει ανεμπόδιστα το φεστιβάλ. Συνεπώς, εφόσον τώρα αρνούνται τη διαπίστευση σε μένα και τέσσερεις συναδέλφους, ουσιαστικά παραδέχονται ότι αυτή τη φορά δε διστάζουν νʼ ασκήσουν άμεση λογοκρισία, αφού ξεπερνούν ένα όριο που οι ίδιοι έθεσαν με την προηγούμενη δήλωσή τους.

Ωστόσο, είναι διπλά εκτεθειμένοι, όχι μόνο προς τον ίδιο τον εαυτό τους αλλά και προς τους κανονισμούς δεοντολογίας, καθώς ο μόνος λόγος για να μην παραχωρηθεί διαπίστευση σε δημοσιογράφους που έχουν προηγουμένως επισκεφθεί το φεστιβάλ, είναι αν εκείνοι δεν έχουν κάνει τη δουλειά τους, αν δηλαδή δεν έχουν γράψει για τη διοργάνωση ή δεν έχουν στείλει τα κείμενα για να το αποδείξουν. Δυστυχώς για το φεστιβάλ, τόσο εγώ όσο και οι συνάδελφοί μου, όσα χρόνια καλύπτουμε τη Θεσσαλονίκη, το κάνουμε με υποδειγματική συνέπεια, στερώντας από τον κ. Εϊπίδη την ισχυρότερη ικανή αφορμή που χρειάζεται για να μας αποκλείσει από το φεστιβάλ.

Αυτό που πραγματικά εκπλήσσει είναι η στάση του καλλιτεχνικού διευθυντή. Θα περίμενε κανείς, ένας άνθρωπος με τη γνώση και την εμπειρία του να αντιμετωπίσει ψυχραιμότερα την κατάσταση. Αν η ΠΕΚΚ έχει άδικο, τι ευκολότερο από το να αφήσεις τα μέλη της να εκτίθενται δημοσίως, ζημιώνοντας την ένωση κι όχι το φεστιβάλ; Σίγουρα πάντως δε δικαιώνεσαι αποκαλώντας ένα ολόκληρο σωματείο “μαφιόζους” και διάφορα παρόμοια ή στερώντας αδικαιολόγητα το δικαίωμα από δημοσιογράφους να κάνουν τη δουλειά τους και να προβάλουν το φεστιβάλ, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν είναι προσωπική ιδιοκτησία κανενός. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι οι προηγούμενες διοικήσεις από τη διεθνοποίηση της διοργάνωσης και μετά (Μισέλ Δημόπουλος 1991-2004, Δέσποινα Μουζάκη 2005-2009) ουδέποτε άσκησαν τέτοιου είδους λογοκρισία σε δημοσιογράφους, παρότι ποτέ δεν ξέφυγαν από την κριτική. Εμείς δε μπορούμε παρά να αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα με απογοήτευση αλλά και με υπομονή.