Μία «φωτεινή» μορφή στη ζωή του Σάββα, υπήρξε ο δάσκαλός του. Μέσα από την εμπειρία σας στην τάξη, έχετε έρθει αντιμέτωπος με ανάλογες συμπεριφορές;

«Πώς μπορεί ένας δάσκαλος να δείξει το δρόμο στους μαθητές του; Πόσο μπορεί να ξεπεράσει τα εμπόδια που έχουν τεθεί από τους γονείς του;

Στα τριάντα τέσσερα χρόνια της εκπαιδευτικής μου ζωής ήταν αδύνατο να μην έχω συναντήσει δύσκολα έως πολύ δύσκολα παιδιά. Παιδιά τα οποία κουβαλούσαν μέσα τους όλα τα στραβά μιας δυσλειτουργικής οικογένειας. Ο Σάββας, ένας εκ των ηρώων, αναφέρει πως ο μόνος άνθρωπος που του φέρθηκε σωστά και τον αγάπησε ήταν ένας δάσκαλος που έμεινε στο σχολείο τους μερικούς μήνες και αναρωτιέται ποια πορεία θα είχε η ζωή του αν αυτός έμενε περισσότερο στο χωριό του.

Δυστυχώς το σχολείο και ο δάσκαλος, κομμάτι κι αυτός μιας κοινωνίας σε κρίση, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις του, είναι σχεδόν αδύνατο ή πολύ δύσκολο να ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτει η κοινωνία στους γονείς των μαθητών του κι αυτοί με τη σειρά τους στα παιδιά.

Η παιδεία μας, όντας μια ταξική παιδεία, είναι προσανατολισμένη στους λίγους και τους άριστους, στα παιδιά που οι γονείς έχουν μια οικονομική ευμάρεια και μπορούν να τα βοηθήσουν. Η εντατικοποίηση της δουλειάς οι φοβερές δυσλειτουργίες των σχολείων, ιδίως σήμερα με την ένταση της κρίσης να σαρώνει τα πάντα, μαζί και το σχολείο, πολύ λίγες παρεμβάσεις μπορούν να κάνουν εκπαιδευτικοί, παρόλο που πασχίζουν πραγματικά να βοηθήσουν τα «παιδιά» τους».