Ερ: Ήταν παιδικό σας όνειρο να ασχοληθείτε με την υποκριτική;

Απ: Από μικρή μου άρεσε πολύ ο χορός και το πατινάζ. Δυστυχώς όμως δεν πήγα στα σωστά σχολεία και δεν μπόρεσα να ασχοληθώ με το χορό όσο θα ήθελα. Εκεί όμως νιώθω αυτό που λέμε ανάταση ψυχής. Η ενασχόληση μου με την υποκριτική προέκυψε.

Πρώτα μάλιστα ασχολήθηκα με τις σπουδές μου στην σκηνοθεσία και αργότερα με αυτές της υποκριτικής. Είναι όμως κάτι που το αγαπώ πολύ και με εκφράζει πολύ. Μου αρέσει η δουλεία μου γιατί μαθαίνω μέσα από αυτήν, γνωρίζω καλύτερα τον εαυτό μου.

Ερ: ΄Έχοντας ασχοληθεί στο παρελθόν και με το θέατρο τον κινηματογράφο αλλά και την τηλεόραση, τι σας γοητεύει περισσότερο;

Απ: Δεν μπορώ να επιλέξω γιατί το κάθε ένα είναι τόσο διαφορετικό, το κάθε ένα έχει και θετικά και αρνητικά. Είναι τρεις διαφορετικές τέχνες αν το δει κάποιος σφαιρικά, που η κάθε μια χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα όσον αφορά την υποκριτική. Μου είναι δύσκολο να επιλέξω.

Ερ: Έχετε ενσαρκώσει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους στην καριέρα σας. Στο τέλος κάθε έργου παίρνετε κάτι από τον κάθε χαρακτήρα και το προσθέτετε στην δική σαν προσωπικότητα;

Απ: Σε κάθε ρόλο που παίζω βάζω κάτι από την δική μου προσωπικότητα και παίρνω φυσικά και κάτι από τον χαρακτήρα που υποδύομαι.

Είναι μια σχέση αμφίδρομη. Αυτό μπορεί να είναι ένα καλό χαρακτηριστικό, μπορεί όμως να είναι και ένα παράδειγμα προς αποφυγή. Σίγουρα μαθαίνω μέσα από τους ρόλους πάρα πολλά πράγματα.

Ερ: Πόσο αγχωτική είναι η δουλεία που κάνετε; Δεδομένου ότι δεν είναι κάτι σταθερό αλλά κάθε χρόνο σχεδόν έχετε και αλλαγές;

Απ: Είναι πράγματι αγχωτικό, αλλά αυτή είναι και η γοητεία του επαγγέλματος αυτού. Αυτό το επάγγελμα δεν σε αφήνει ποτέ να αποκτήσεις μια πληκτική καθημερινότητα και μια ανιαρή ρουτίνα. Κάθε χρόνο κάνουμε και κάτι άλλο και καλείσαι κάθε φορά να ξεκινήσεις από την αρχή. Εκτός από αγχωτικό είναι και όμορφο.