Ερ.: Σε μία από τις παραστάσεις σας μία θεατής σας επιτέθηκε γιατί ταυτίστηκε με τον ήρωα του έργου. Τι συναισθήματα σας προξένησε αυτό το περιστατικό;

Απ.: Το περιστατικό που μια γυναίκα θεατής ανέβηκε στη σκηνή κατά τη διάρκεια της παράστασης και με γρονθοκόπησε έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη μου. Ποτέ στην ιστορία του θεάτρου τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό δεν συνέβη παρόμοιο γεγονός. Το σοκ ήταν μεγάλο. Οι μηχανισμοί της αντίδρασης δεν λειτούργησαν. Ευτυχώς τα αντανακλαστικά του τεχνικού της παράστασης λειτούργησαν στο έπακρον και ανέβηκε στη σκηνή, της έπιασε τα χέρια και την ταρακουνούσε φωνάζοντάς της: «Κυρία μου ηρεμήστε. Ρόλος είναι. Ηθοποιός είναι». Εκείνη αφού συνήλθε, κλαίγοντας ζήτησε από τους θεατές να την συγχωρήσουν και αφού ο τεχνικός την απομάκρυνε από τη σκηνή επέμενε να με δει να μου ζητήσει συγνώμη, κάτι που μετά το τέλος της παράστασης έγινε και το συμβάν θεωρήθηκε λήξαν. Από τις αντιδράσεις και τα σχόλια του κοινού είχα συναίσθηση το πόσο πολύ τους αγγίζει η παράσταση και πόσο μισητή ήμουν σε κάποιους μέσα από το ρόλο της μάνας ποτέ όμως δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να συμβεί ένα τόσο ακραίο περιστατικό. Ο αδελφός μου, ο οποίος είναι ψυχίατρος και επιστημονικός σύμβουλος της παράστασης αναλύοντας το γεγονός απεφάνθη ότι προφανώς η συγκεκριμένη γυναίκα είχε βιώσει τη βία σε τέτοιο βαθμό ώστε αντέδρασε ασκώντας και η ίδια βία.

Ερ.: Πώς αντιδράσατε στη συνέχεια;

Απ.: Της άνοιξα την αγκαλιά μου, έκλαψε στον ώμο μου, τη συγχώρεσα, όμως τις επόμενες ημέρες τίποτα δεν ήταν ίδιο πια για μένα επάνω στη σκηνή. Μετά από ένα αρκετά μεγάλο διάστημα κατάφερα να ξεπεράσω τις φοβίες και τον πανικό που με ταλάνιζαν.