Υποδύεται έναν από τους δυσκολότερους ρόλους στην καριέρα της. Οι κριτικοί του θεάτρου έχουν μιλήσει με τα επαινετικότερα λόγια για την πορεία και την ερμηνεία της.
Κι όμως… Η Γιούλη Ζήκου, που πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Γιαννούλης Χαλεπάς – Η κοιμωμένη μου», η οποία φιλοξενείται τη Δευτέρα και την Τρίτη στις 9.30 στο ανοιχτό θέατρο της πύλης Βηθλεέμ, πατά γερά στα πόδια της.
Αναλύει την κατάσταση και αναλύεται με σοβαρότητα και υπευθυνότητα απέναντι στις υποχρεώσεις ενός αντισυμβατικού και αρκετά δύσκολου ρόλου. Με σύνεση και απόλυτη ηρεμία απαντά για το έργο, τη μαγευτική παράσταση, την τηλεόραση, τις ευχάριστες, αλλά και τις δυσάρεστες στιγμές στην καριέρα της.
Ερ.: Τι πρόκειται να παρακολουθήσει το κοινό στο Ηράκλειο την ερχόμενη Δευτέρα;
Απ.: Το βραβευμένο θεατρικό έργο του Γιώργου Α. Χριστοδούλου καλοπέρασε στα χέρια του σκηνοθέτη και δάσκαλου Γιάννη Μόρτζου. Η παράσταση αγαπήθηκε τόσο πολύ από το κοινό που παίζεται τρία χρόνια κι απʼ ό,τι φαίνεται θα συνεχίσει και για τέταρτη χρονιά. Ο Γιαννούλης Χαλεπάς αποτελεί μια μοναδική περίπτωση στη νεοελληνική τέχνη καθώς άθελά του αγιοποιήθηκε. Έγινε σύμβολο και δεν μπορούμε να τον διαχωρίσουμε από αυτό. Ίσως να μην υπάρχει Έλληνας που να μη γνωρίζει την «Κοιμωμένη», η οποία αναμφίβολα είναι το διασημότερο γλυπτό της νεότερης Ελλάδας, όπως δε νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας που να αγνοεί την τραγική μοίρα του δημιουργού της, αυτού του εξαιρετικά προικισμένου καλλιτέχνη, που τον χτυπάει η αρρώστια, χάνει τα λογικά του και προς το τέλος της ζωής του ξαναγυρίζει δημιουργικά στην τέχνη του. Η παράστασή μας είναι μια βαθιά προσέγγιση στον βίο και την δημιουργία ενός σπάνιου ανθρώπου και καλλιτέχνη που ανέτρεψε με πρωτοποριακό τρόπο για την εποχή του τα δεδομένα της τέχνης της γλυπτικής και μπορούμε να πούμε αβίαστα ότι θα παραμείνει αιώνιος και αναγνωρισμένος από όλους.
Ερ.: Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος; Τι θέση έχει στο έργο;
Απ.: Υποδύομαι τη μάνα του Γιαννούλη Χαλεπά, η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή του γλύπτη. Τη μάνα-σύμβολο μιας μητριαρχικής οικογένειας με έναν πατέρα φευγάτο και έξι παιδιά που προσπαθεί να τα μεγαλώσει μέσα από τις αντίξοες συνθήκες της ζωής. Μια τραγική φιγούρα που βιώνει μέσα από την μοίρα των παιδιών της την πείνα, τον θάνατο, τα ψυχιατρεία, την αυτοκτονία και την καταστροφή. Η υπέρμετρη αγάπη για τον πρωτότοκο γιο της τον Γιαννούλη γίνεται τροχοπέδη στα θέλω του, την τέχνη του και την ίδια του τη ζωή. Μια μάνα που όπως και η ίδια λέει είναι: «Θύμα και θύτης μαζί».
Ερ.: Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να ενσαρκώσετε τον συγκεκριμένο ρόλο;
Απ.: Η δυσκολία στο να ερμηνεύσω το ρόλο ήταν τεράστια λόγω τόσο της ηλικιακής διαφοράς όσο και της διαφοράς που αφορά την ψυχοσύνθεση του ρόλου. Δεν μπορούσα να βρω σημεία επαφής και συγγένειας του ρόλου με τη δική μου προσωπικότητα. Επιβαλλόταν λοιπόν να χτίσω από την αρχή ένα χαρακτήρα που να πατάει γερά και να μην στηριχτώ σε εξωτερικά στοιχεία. Αφού λοιπόν έχτισα το βιογραφικό αυτής της γυναίκας, τον τρόπο που σκέφτεται, που συγκινείται, που θυμώνει, που κλαίει, που χαίρεται, προχώρησα στο πώς περπατάει, πώς στέκεται και τέλος πέρασα στη διαδικασία του μακιγιάζ της γήρανσης. Ήταν ένα ρίσκο πιστεύω σε μια τέτοια ηλικία να υποδυθώ μια τόσο μεγάλη γυναίκα, αλλά αυτό ήταν και το μαγικό στοιχείο όλης της διαδικασίας. Είναι σίγουρα ένας ρόλος-σταθμός στην καριέρα μου όπως είναι όλοι οι μεγάλοι σημαντικοί και σύνθετοι ρόλοι που καλείται να υποδυθεί ο ηθοποιός.
Ερ.: Η μητέρα του Γιαννούλη Χαλεπά που υποδύεστε στην παράσταση έχει κοινά στοιχεία με την δική σας προσωπικότητα;
Απ.: Κοινά στοιχεία του ρόλου της μάνας με την προσωπικότητά μου δεν υπήρχαν γι αυτό όπως σας είπα και προηγουμένως με δυσκόλεψε αφάνταστα ο ρόλος. Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα να εγκαταλείψω. Μα ο δάσκαλός μου και σκηνοθέτης της παράστασης Γιάννης Μόρτζος με απέτρεψε. Η δική μου ψυχοσύνθεση βρίσκεται ακριβώς απέναντι, στην άλλη πλευρά, μακριά από την ψυχοσύνθεση της μάνας και δεν μπορούσαν να συναντηθούν και να βρουν ένα σημείο επαφής.
Ερ.: Θα παροτρύνατε ένα νέο παιδί να ασχοληθεί με τον χώρο της υποκριτικής με τα τωρινά δεδομένα;
Απ.: Η ενασχόληση με το θέατρο και γενικότερα με τις τέχνες αποτελεί μέγα κέρδος για τους νέους ανθρώπους. Είμαι δασκάλα σε Δραματική Σχολή και πέρα από τις εξειδικευμένες γνώσεις που τους παρέχω, επιμένω μέσα από μια συγκεκριμένη μέθοδο, ώστε να τους περνώ μηνύματα του τύπου. «στο θέατρο είμαστε συναγωνιστές και όχι ανταγωνιστές» ή όπως «το ταλέντο μεταφράζεται με σκληρή δουλειά και συνέπεια». Παροτρύνω τους νέους ανθρώπους να ακολουθήσουν το μονοπάτι του θεάτρου. Προτείνω την ενασχόληση με το θέατρο στα νέα παιδιά, που δεν θα το κάνουν από αγάπη στον εαυτό τους, αλλά από αγάπη στο ίδιο το θέατρο και γενικότερα στον άνθρωπο!
