Πιθανά στα πρώτα χρόνια σαν «ξένη» βρήκα δυσκολίες κυρίως στην επαφή μου με τον κρατικό μηχανισμό … Στο επίπεδο του λαού δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ ρατσισμός, ίσως γιατί ο χώρος στον οποίο κινούμαι να είναι πιο συνειδητοποιημένος απέναντι σε τέτοια θέματα. Θα μπορούσα τελικά να πώ ότι έχω δεχτεί και δέχομαι αγάπη από τον ελληνικό λαό. Αυτό που πάντα με ενδιέφερε είναι να μεταφέρω ένα μήνυμα ανοίγματος σε άλλες κουλτούρες μέσα απο το τραγούδι … οπότε αντιλαμβάνεται κανείς και τη θέση μου απέναντι σε οποιαδήποτε ρατσιστική συμπεριφορά …
-Η Ελλάδα που σας υποδέχτηκε έχει καμιά σχέση με την Ελλάδα του σήμερα;
Όταν πρωτοήρθα ήταν μια εποχή ανόδου και ευφορίας και γενικά η ζωή ήταν πιο «γλυκιά» χωρίς ανασφάλεια για το μέλλον. Σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο… Ανεργία, άστεγοι και ανασφάλεια για το αύριο…
-Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Βρίσκομαι εδώ και καιρό στο studio για τον νέο μου δίσκο με το υλικό της «Χρυσής Πορτοκαλέας». Αυτός θα είναι και ο τίτλος του δίσκου που ελπίζω να κυκλοφορήσει οπωσδήποτε πριν τα Χριστούγεννα.
Πιστεύω τη επόμενη φορά που θα έρθω στην Κρήτη – ελπίζω μέσα στο χειμώνα – να είναι ήδη στα δισκοπωλεία.
Στα σχέδιά μου είναι επίσης να προχωρήσω περισσότερο στο πάντρεμα του στοιχείου της διήγησης με το τραγούδι όπως το ξεκίνησα ήδη με την Χρυσή Πορτοκαλέα. Παράλληλα θέλω να πλησιάσω με σεβασμο δύο διαφορετικά ελληνικά είδη: τον Μάνο Χατζιδάκι με ένα απρόβλεπτο πρόγραμμα με μουσική & τραγούδια του που δεν ακούμε συχνά καθώς και από την άλλη ένα πρόγραμμα με σμυρνέικα και ρεμπέτικα (πχ όπως τα είχε πει στην Αμερική η Παπαγκίκα).
Τέλος υπάρχει στα σκαριά ένα project πιο πειραματικό αλλά πολύ ενδιαφέρον: πάντα με ενδιαφέρε να εξερευνήσω τη φωνή μου και να πάω και σε άλλα μονοπάτια όπως πχ η ηλεκτρονική μουσική. Αλλά για αυτά θα ξαναμιλήσουμε.
Σας περιμένω, με τους μουσικούς μου, τη Λουκία Κωνσταντάτου, τον Δημήτρη Χιώτη, τον Γιώργο Βουρνά και τον Γιάννη Ευσταθόπουλο, στις 17 Αυγούστου στο κηποθέατρο «Μάνος Χατζιδάκις»..
