-Η έκθεση στη Βασιλική Αγίου Μάρκου έχει τίτλο “Στο περιθώριο”. Τι θέλετε να αποδώσετε ζωγραφικά με αυτή την ενότητα;

Στη ζωή έρχονται στιγμές που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί πως οι έως τώρα επιλογές του έχουν αποβεί μάταιες. Την αμέσως επόμενη στιγμή οφείλει να ανασυντάξει όλο το «είναι» του, για να μπορέσει να

συνεχίσει να πορεύεται στο επίπονο μονοπάτι της ζωής.

Στην τρέχουσα έκθεση, στόχος μου είναι να αποτυπώσω εικαστικά το οδυνηρό αίσθημα της περιθωριοποίησης και της απομόνωσης που βιώνει ο άνθρωπος, όταν αντιλαμβάνεται αίφνης ότι έχει τεθεί, ακούσια, στο περιθώριο των επιθυμιών του. «Ανεπαισθήτως μʼ έκλεισαν από τον κόσμον έξω», για

να θυμηθώ έναν επίκαιρο στίχο του Κ. Π. Καβάφη.

-Μπορεί η οποιαδήποτε κρίση οικονομική ή αξιών νʼ αποδοθεί καλλιτεχνικά;

Η τέχνη, σε κάθε της έκφανση, όπως έχει εύστοχα καταγράψει ο Φερνάντο Πεσσόα, είναι η ομολογία πως η ζωή δεν αρκεί. Ιδιαιτέρως δε σε περιόδους κρίσης, όπως είναι αυτή που διανύουμε σήμερα, το μοναδικό καταφύγιο του καλλιτέχνη είναι η τέχνη του. Μέσα από τη δούλεψή της, ο δημιουργός μετουσιώνει την οδύνη σε καλλιτεχνική δημιουργία, λυτρώνεται από τον πόνο και παράλληλα στέλνει το δικό του προσωπικό μήνυμα αναφορικά με την κρίση στους αποδέκτες του έργου του.

-Ένας καλλιτέχνης μπορεί να αποδώσει καλύτερα σε ήρεμους καιρούς ή σε καιρούς δύσκολους αλλά ενδιαφέροντες;

Ένας αληθινός καλλιτέχνης έχει τη δυνατότητα να εκφραστεί εξίσου αποτελεσματικά, μέσω του έργου του, τόσο σε εποχές που δεν πλήττονται από έντονους κλυδωνισμούς, όσο και σε δύσκολους καιρούς. Η διαφορά έγκειται στη θεματολογία των έργων κάθε δημιουργού. Σε κάθε περίπτωση, ο καλλιτέχνης είναι ένας ευαίσθητος δέκτης των ερεθισμάτων της εποχής του, όποια κι αν είναι αυτά.

Τα ερεθίσματα αυτά, εκούσια ή ακούσια, δεν μπορεί παρά να παρεισφρέουν στο έργο του.