Είστε Γαλλίδα με ελληνικές ρίζες από την πλευρά της μητέρας σας και επιλέξατε να γράφετε στα ελληνικά παρόλο που δεν είναι η μητρική σας γλώσσα. Γίνατε μαθήτρια από την αρχή για να το καταφέρετε;

Ξεκίνησα πράγματι από το μηδέν όπως τα μωρά! Ούτε «καλημέρα» δεν ήξερα να πω. Ευτυχώς που έχω κλίση προς τις ξένες γλώσσες κι ήμουν εξοικειωμένη στη μάθηση! Αλλά η αγάπη μου προς την δεύτερη πατρίδα μου που είναι η Ελλάδα, αποτέλεσε πραγματικό κίνητρο καθώς ήθελα μια αληθινή επικοινωνία με τους ανθρώπους.

Βέβαια, άλλο να μιλάς και άλλο να γράφεις... Έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, έχω μια μαζοχιστική πλευρά που με ωθεί στα πολύ δύσκολα!!! Και νομίζω πως τα κατάφερα σιγά - σιγά.

Είστε μητέρα 4 παιδιών κι αυτό είναι το δέκατό σας βιβλίο. Πώς τα συνδιάζετε όλα αυτά;

Δύσκολα συνδιάζεται μια μεγάλη οικογένεια με την συγγραφή, είναι γεγονός, διότι πρέπει να έχεις ένα πόδι στην πραγματικότητα, την φροντίδα και τις απαιτήσεις των παιδιών, κι ένα πόδι στα άστρα, την φαντασία. Αυτό ήταν πάντα για μένα το πιο δύσκολο, να βιώνω το εδώ και τώρα και τον μαγευτικό κόσμο της φαντασίας.

Δυο τελείως διαφορετικές ζωές. Όμως η ανάγκη μου να γράφω είναι τόσο ζωτική που πάντα βρίσκω τις λύσεις. Όπως είπα πριν, μου αρέσουν τα στοιχήματα της ζωής. Και τι πιο όμορφο από την κινητήρα δύναμη της αγάπης!

Έχετε μια ιδιαίτερη σχέση με την Κρήτη... Πώς έγινε η επιστροφή στις ρίζες σας;

Ο γέροντας στο βιβλίο μου εξηγεί στην Στέλλα ότι ό,τι θέλουμε πολύ το ελκύουμε. Αυτό ακριβώς συνέβη με μένα. Άσχετα αν έγινε μʼ ­έναν τραγικό τρόπο, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα.

Την Ελλάδα, ξέρετε, την αγάπησα πολύ πριν την γνωρίσω κι ένιωθα καμάρι που είχα ελληνικές ρίζες. Αυτή την αγάπη, μου την μετάγγισε η γιαγιά μου, η Καλλιόπη. Ο δεσμός μου με την Κρήτη είναι ακόμη πιο ισχυρός, νιώθω ότι η ψυχή μου ανήκει σʼ αυτόν τον τόπο, γιατί με αγαλλιάζει κυριολεκτικά!