Το ισχυρότερο όπλο πάντως είναι ένα και μοναδικό: να αγαπάμε τον εαυτό μας και να μην επιτρέψουμε σε κανέναν να τον χειραγωγήσει

Οι γυναίκες που αντιμετωπίζουν την λεκτική ή σωματική βία με τι «όπλα» μπορούν να ξεφύγουν;

Η ηρωίδα μου, η Στέλλα, διαβάζει σʼ ένα περιοδικό το εξής σχόλιο μίας ψυχολόγου: «Για να υφίσταται ένας θύτης, πρέπει να υπάρχει κι ένα θύμα που του επιτρέπει να το καταστρέψει. Ένα μερίδιο ευθύνης αναλογεί και στις δυο πλευρές». Και θυμώνει πολύ μάλιστα. «Δεν έφτανε που της σμπαράλιαζε την ψυχή, έφταιγε εκείνη κιόλας! Να ευθύνεσαι ακόμη και για τη δυστυχία σου...».

Δυστυχώς είναι αλήθεια. Τα άτομα που υφίστανται βίαιες καταστάσεις, έχουν βιώσει παρόμοιες εμπειρίες στην παιδική τους ηλικία κι έχουν πειστεί ότι δεν τους αξίζει η αγάπη κι ο σεβασμός. Συνεπώς βρίσκουν ταίρι που επαναλαμβάνει τη σκληρότητα των γονέων τους. Κι αυτό το μαύρο μήνυμα είναι χαραγμένο στο μυαλό τους, στο κύτταρό τους, και δύσκολα αλλάζει. Απαιτεί πολλή δουλειά την οποία περιγράφω αρκετά αναλυτικά μέσα στο βιβλίο μου «Αυτό το σπίτι είσαι εσύ».

Το πρώτο όπλο, κατά τη γνώμη μου, είναι να πιστέψουν ότι κανείς δεν αξίζει μια άσχημη συμπεριφορά. Όλοι δικαιούμαστε την αγάπη και τον σεβασμό.

Ένα άλλο όπλο είναι η βοήθεια από ειδικούς. Κι ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί αρκετά κέντρα υποστήριξης κακοποιημένων γυναικών. Το ισχυρότερο όπλο πάντως είναι ένα και μοναδικό: να αγαπάμε τον εαυτό μας και να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να τον χειραγωγήσει.

Μπορούμε να αλλάξουμε πάντα τα πράγματα;

Μπορούμε και οφείλουμε στον εαυτό μας να το κάνουμε! Πριν προβούμε σε αλλαγές όμως, πρέπει να ψάξουμε βαθιά μέσα μας, με απόλυτη ειλικρίνεια, το γιατί φτάσαμε εκεί που καταλήξαμε και να αναλογιστούμε τον πραγματικό βαθμό της ευθύνης μας.

Εννοώ με αυτό να μην πέσουμε στο τρυπάκι να ρίξουμε τις ευθύνες στους άλλους ή στις καταστάσεις, που είναι συχνά η πρώτη μας αντίδραση! Αφού έχουμε αναγνωρίσει το μερίδιό μας στις ευθύνες κι έχουμε εντοπίσει τις αδυναμίες μας, τότε καθόμαστε και ζυγίζουμε τι ακριβώς θέλουμε, γιατί το επιθυμούμε και με ποιον τρόπο μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημά μας. Οι αλλαγές δεν χρειάζονται πάντα να είναι ριζικές και απότομες. Ακόμα και στην χειρότερη περίπτωση, πάντα έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε μικρά και σταθερά βήματα που κάνουν όμως τη διαφορά και μας δίνουν το χρόνο να νιώθουμε ασφαλείς και πιο ξεκάθαρο το μυαλό μας.

Εγώ προσωπικά, είμαι ένα τολμηρό άτομο. Ε! Σφακιανή γιαγιά με μεγάλωσε! Στα 16 της, μʼ ένα μωρό στην αγκαλιά, δεν δείλιασε να φύγει από έρωτα σε μια χώρα για την οποία δεν ήξερε καν πού πέφτει!

Σαν εκείνη λοιπόν, τόλμησα και ξεριζώθηκα αρκετές φορές στη ζωή μου, από πατρίδα, τόπους διαμονής, επάγγελμα, γάμους. Και σε πολύ δύσκολες συνθήκες, πιστέψτε με!

Όμως βγήκα πάντα νικήτρια! Ο φόβος είναι εκείνος που μας ακινητοποιεί, τίποτε άλλο.