Τα άτομα που υφίστανται βίαιες καταστάσεις, έχουν βιώσει παρόμοιες εμπειρίες στην παιδική τους ηλικία κι έχουν πειστεί ότι δεν τους αξίζει η αγάπη κι ο σεβασμός.
Συνεπώς βρίσκουν ταίρι που επαναλαμβάνει τη σκληρότητα των γονέων τους
Eίναι Γαλλίδα που έψαξε να βρει τις κρητικές της ρίζες και όχι μόνο εγκαταστάθηκε στη χώρα μας αλλά έμαθε τόσο καλά ελληνικά, τα οποία χρησιμοποιεί για να γράφει τα βιβλία της σαν να ήταν η μητρική της γλώσσα.
Η Ζοέλ Λοπινό αισίως έφθασε στο δέκατο μυθιστόρημα της με τίτλο «Αυτό το σπίτι είσαι εσύ» που παρουσιάστηκε πρόσφατα με μεγάλη επιτυχία στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη. Για το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη
μίλησαν η δημοσιογράφος Κατερίνα Μηναδάκη, και ο ψυχολόγος Κώστας Θαλασσινάκης Κώστας ενώ την εκδήλωση χαιρέτισε η Αρετή Βουράκη, πρόεδρος Συλλόγου Πτυχιούχων Γαλλικής Φιλολογίας Ν. Ηρακλείου.
ʽʼΜε αυτό το βιβλίο”, λέει μιλώντας στην “Π”, “θέλησα να δείξω στους αναγνώστες μου πως ακόμη και στην πιο τραγική κατάσταση να βρίσκεται κανείς, μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Θέλησα να περάσω ένα μήνυμα θετικότητας, ελπίδας, αγάπης και
αυτοσεβασμού”. Ο καμβάς της ιστορίας ωστόσο είναι μια απλή αφορμή για να ανοίξει κανείς τα μάτια του σε βαθύτερα υπαρξιακά ζητήματα. Η υποτέλεια σε οποιαδήποτε μορφή της, η κατάθληψη και η παραίτηση δεν ταιριάζουν στον Έλληνα”, καταλήγει η Λοπινό.
Στη συνεντευξη της στην ʽʼΠʼʼ η κ.Λοπινό μιλά για τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν λεκτική ή σωματική βια, πως μπορούν να ξεφύγουν απ΄αυτή την κατάσταση αλλά και για την Κρήτη. ʽʼΟ δεσμός μου με την Κρήτη είναι ακόμη πιο ισχυρός, νιώθω ότι η ψυχή μου ανήκει σʼ αυτόν τον τόπο, γιατί με αγαλλιάζει κυριολεκτικά!”, σημειώνει.
Πώς προέκυψε το νέο σας μυθιστόρημα «Αυτό το σπίτι είσαι εσύ»;
Η χώρα μας διανύει εδώ και πολλά χρόνια μια βαθιά κοινωνική κρίση. Αυτή προϋπήρχε της οικονομικής. Ο κόσμος γύρω μου ήταν (κι είναι) τόσο απελπισμένος, κενός και χαμένος γενικά, που σκέφτηκα να μοιραστώ κάποιες εφαρμόσιμες λύσεις (τις οποίες έχω δοκιμάσει η ίδια έχοντας περάσει πολύ δύσκολες καταστάσεις) ώστε να ξαναβρεί τον εαυτό του, να συνειδητοποιήσει πού βασίζεται η ουσία της
ζωής και να ξαναχτίσει τις αληθινές αξίες που φέρνουν την πραγματική ευτυχία. Με αυτό το βιβλίο, θέλησα να δείξω στους αναγνώστες μου πως ακόμη και στην πιο τραγική κατάσταση να βρίσκεται κανείς, μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Θέλησα να περάσω ένα μήνυμα θετικότητας, ελπίδας, αγάπης και αυτοσεβασμού.
Το μυθιστόρημά μου περιγράφει αρχικά μια γυναίκα, την Στέλλα, υποταγμένη στον άνδρα της, όπως υπήρξε κι η μητέρα της. Χάρη στα λόγια ενός σοφού γέροντα, η προσωπικότητά της αλλάζει ριζικά αλλά και ο τρόπος αντιμετώπισης της ζωής. Ο καμβάς της ιστορίας ωστόσο είναι μια απλή αφορμή για να ανοίξει κανείς τα μάτια του σε βαθύτερα υπαρξιακά ζητήματα. Η υποτέλεια σε οπιαδήποτε μορφή της, η κατάθληψη και η παραίτηση δεν ταιριάζουν στον Έλληνα.
Τι κάνει έναν άνθρωπο να φτάνει σε σημείο μηδέν μιας σχέσης και να παραμένει σʼαυτή;
Οι λόγοι είναι διάφοροι: η ανασφάλεια, ο φόβος της μοναξιάς, του τι θα πει ο κόσμος, η εξάρτηση και, λόγω της τωρινής κρίσης, ο δικαιολογημένος φόβος ότι δεν θα τα καταφέρει οικονομικά. Ο βασικός όμως λόγος, κατά τη δική μου γνώμη, είναι η ανατροφή μας που βασίζεται στην αρνητική κριτική, πράγμα που μας αφερεί από μικρά παιδιά κάθε αυτοπεποίθηση και κάθε εμπιστοσύνη στις ικανότητές μας. Με θύματα συνήθως τις γυναίκες! Φροντίζουμε τα παιδιά μας, τον σύζυγό μας, αλλά παραμελούμε συχνά τις δικές μας ανάγκες και προσδοκίες. Το σώμα μας διαμαρτύρεται και κραυγάζει, εντούτοις δεν το ακούμε και το αφήνουμε να καταρρέει. Επειδή απλά δειλιάζουμε.
