Με πάνω από 1800 εκπομπές, δύο βραβεία, 2.500 παιδιά καλεσμένα στο στούντιο και 15 χρόνια συνολικής προβολής της, η εκπομπή ʽʼΟυράνιο Τόξο ʽʼτης κρατικής τηλεόρασης έχει αποκτήσει ένα κοινό φανατικών τηλεθεατών, όχι μόνον μικρών παιδιών αλλά και μεγάλων!
ʽʼΨυχήʼʼ της εκπομπής είναι ο πολυπράγμων Χρήστος Δημόπουλος, ο οποίος σήμερα στις 12 το μεσημέρι παρουσιάζει το νέο του βιβλίο ʽʼΚατασκευές από το ουράνιο τόξοʼʼ, στο βιβλιοπωλείο ʽʼΕλευθερουδάκηςʼʼ.
ʽʼΚαλό το πολύχρωμο, τρισδιάστατο, γρήγορο κι εντυπωσιακό βιντεοπαιχνίδι,-λέει ίδιος μιλώντας στην “Π”, αλλά τι να το κάνω αν το παιδί δεν είναι σε θέση να διπλώσει ένα κομμάτι χαρτί, να κόψει ίσια με το ψαλίδι του, να τοποθετήσει ένα κομμάτι σελοτέιπ στη θέση του;ʽʼ.
Ο αγαπημένος παρουσιαστής μιλά στην “Π” για την εκπομπή του, τις αλλαγές στον τρόπο σκέψης των παιδιών μέσα στο χρόνο, για τον πατέρα του τον γνωστό σκηνοθέτη Ντίνο Δημόπουλο και τις αναμνήσεις του από την Κρήτη την εποχή που γύριζε την ταινία ʽʼΗ νεράιδα και το παλικάρι”.
-Έχετε εργαστεί ως μεταφραστής, γραφίστας, κειμενογράφος, επικοινωνιολόγος, συντάκτης, σεναριογράφος, εκφωνητής, ενώ έχετε σπουδάσει αρχιτεκτονική. Ήταν μια αναζήτηση μέχρι να καταλήξετε στην παρουσίαση της εκπομπής για παιδιά ʽʼΟυράνιο Τόξοʼʼ ή κρατάτε κάποιες απʼ αυτές τις ενασχολήσεις ακόμα;
Είναι αλήθεια ότι έκανα πολλά επαγγέλματα! Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, όπως λένε. Αλλά αυτά ήταν στην αρχή της καριέρας μου. Ως νέος αναζητούσα κι εγώ έναν δρόμο έκφρασης. Ήταν και πιο εύκολες εποχές τότε! Η ενασχόλησή μου με πολλά επαγγέλματα -τα οποία είχαν όμως μια συνάφεια μεταξύ τους- με γέμισε με εμπειρίες που αποδείχτηκαν πολύτιμες στη συνέχεια. Η εμπλοκή μου με το Ουράνιο Τόξο ήταν …θέμα τύχης. Εργαζόμουν τότε ως εκφωνητής στο κρατικό ραδιόφωνο, όταν ο Νίκος Πιλάβιος, προϊστάμενος τότε του Τμήματος Παιδικών Εκπομπών της ΕΡΤ, μου πρότεινε να παρουσιάσω μια νέα εκπομπή που θα λειτουργούσε ως ομπρέλα όλου του παιδικού προγράμματος της τηλεόρασης. Αυτό ήταν! Δέχτηκα αμέσως και βγήκα στην τηλεόραση. Η πρώτη περίοδος του Ουράνιου Τόξου κράτησε τρία αξέχαστα χρόνια, αλλά το 1990 παραιτήθηκα από την ΕΡΤ και για μια δεκαετία περίπου ασχολήθηκα με τις Δημόσιες Σχέσεις. Από το 2001 ως σήμερα, μοναδική μου ενασχόληση είναι η εκπομπή και η συγγραφή βιβλίων για παιδιά. Η εκπομπή, ίσως κάποια μέρα σταματήσει, η συγγραφή, όμως, ποτέ!
-Η εκπομπή σας στην κρατική τηλέοραση ξεκίνησε το 1986, κράτησε ως το 1989 και από το 2001 ως σήμερα, σταθερά το ʽʼΟυράνιο Τόξοʼʼ δίνει το δικό του ραντεβού με τα παιδιά. Μιλήστε μια γιʼ αυτό το ταξίδι.
- Όπως σας είπα ήδη, η πρώτη περίοδος του Ουράνιου Τόξου ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Ήταν τα πρώτα μου βήματα στην τηλεόραση, που τότε ήταν μόνον κρατική. Παίζαμε χωρίς ανταγωνισμό. Έπαιρνα χιλιάδες γράμματα, με αναγνώριζαν παντού… Το 2001, ο τότε Διευθυντής Τηλεόρασης, σκηνοθέτης Μάνος Ευστρατιάδης, μου πρότεινε να επιστρέψω
στην ΕΡΤ, ως εξωτερικός συνεργάτης αυτή τη φορά, για να “αναβιώσω” το Ουράνιο Τόξο. Δεν ήμουν σίγουρος αν θα έπρεπε να το αποτολμήσω, αλλά ο Μάνος με πίεσε. Και δεν έπεσε έξω.
Άρχισε η δεύτερη και πιο όμορφη φάση της εκομπής. Τη σχεδίασα από την αρχή, την εμπλούτισα με νέους χαρακτηρες, νέες ενότητες, της έδωσα άλλο ύφος.
Η εκπομπή ήταν αυτόνομη και πήγε εξαιρετικά καλά. Το 2005 και το 2008 κέρδισε το βραβείο της Καλύτερης Ελληνικής Παιδικής Εκπομπής. Παίζεται ανελλιπώς, ζωντανά ή σε επανάληψη και στα 15 χρόνια συνολικής προβολής της έχει αποκτήσει ένα κοινό φανατικών τηλεθεατών, όχι μόνον μικρών παιδιών αλλά και μεγάλων!
“Εχουν σοβαρέψει απότομα”
-ʽΟλα αυτά τα χρόνια τι αλλαγές βλέπετε στον τρόπο που τα παιδιά αντιμετωπίζουν τα πραγματα;
Στις πάνω από 1.800 εκπομπές που έχουμε γυρίσει ως σήμερα, έχω φιλοξενήσει γύρω στα 2.500 παιδιά στο στούντιο της ΕΡΤ. Διακρίνω πια με ευκολία τα προβλήματα των παιδιών τα τελευταία χρόνια. Έχουν συντελεστεί μεγάλες αλλαγές, τόσο στον τρόπο ζωής τους, όσο και στη δομή του κοινωνικού ιστού. Τα παιδιά ολοένα γίνονται πιο σκληρά εργαζόμενα, η πίεση
από το σχολείο αλλά και το σπίτι μεγαλώνει. Έχουν πολύ διάβασμα, πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες, ελάχιστο ή καθόλου χρόνου για παιχνιδι. Και λέγοντας παιχνίδι, δεν εννοώ βέβαια τον ηλεκτρονικό υπολογιστή ή τα βιντεοπαιχνίδια. Εννοώ το γήπεδο, την αλάνα, τη λάσπη, το ποδόσφαιρο, το κρυφτό και το κυνηγητό! Τα παιδιά στο στούντιο, έχουν “σοβαρέψει” απότομα. Χάνουν λίγο από τον αυθορμητισμό τους που είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της παδικής ηλικίας. Κι αυτό δεν είναι διόλου καθησυχαστικό!
