Μπορούμε να τραβήξουμε έναν δικό μας άνθρωπο από αυτή τη στενωπό ή κάθε άνθρωπος πρέπει να διαβεί το δικό του μονοπάτι;

Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα. Έχουμε την ανάγκη να λειτουργούμε σαν ομάδα και πολλές φορές στη ζωή μας χρειαζόμαστε ένα συμπαραστατικό χέρι στον ώμο ή κάποιο ταρακούνημα. Είναι καλό να γνωρίζουμε πως στο βάθος της ύπαρξής μας όλοι έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Την ίδια ανάγκη για αγάπη, συντροφιά και ασφάλεια. Και ο μόνος τρόπος για να τα αποκτήσουμε όλα αυτά είναι να φροντίσουμε ώστε το προσωπικό μας μονοπάτι να συγκλίνει με περισσότερα. Τόσο για το δικό μας καλό όσο και για το καλό των συνανθρώπων μας. 


Αναφέρετε στο βιβλίο σας ότι στα κινέζικα η λέξη κρίση σημαίνει κίνδυνος και ευκαιρία. Τι πρέπει να κάνουμε ώστε να παρακάμψουμε τον κίνδυνο και να δούμε τις ευκαιρίες που ανοίγονται;

Η ενστικτώδης συναισθηματική απόκριση ενός ανθρώπου στη λέξη «κίνδυνος» ή «κρίση» είναι το άγχος και ο πανικός. Για να αποκτήσουμε τη διαύγεια ώστε να διακρίνουμε τις ευκαιρίες μέσα σε μία κατάσταση γενικευμένης κρίσης προϋποθέτει αρχικά πως έστω για μια στιγμή καταφέρνουμε να απαλλαχτούμε από αυτό το άγχος και την ένταση. Για να παρακάμψουμε λοιπόν το ερέθισμα του κινδύνου, πρωταρχικά υπάρχει η ανάγκη να διαχειριστούμε όποιο συναίσθημα μας εμποδίζει να έχουμε διάυγεια και ορθή κρίση στην καθημερινότητά μας.

Η χαρά όπως αναφέρετε στο βιβλίο σας κρύβεται στις λέξεις Χρώμα - Ασφάλεια - Ρομαντισμός Αγάπη. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε; 


Το παραπάνω τετράπτυχο αποτελείται από προϋποθέσεις που αποδεδειγμένα οδηγούν έναν άνθρωπο προς μία πιο χαρούμενη ζωή. Είναι δύσκολο έως απίθανο κάποιος να βιώσει χαρά όντας υπερβολικά ανασφαλής, κυνικός και ζώντας σε ένα καθεστώς απουσίας αγάπης. Η ζωή του θα μοιάζει άδεια, γκρίζα και κάτω από αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες που βιώνουμε, θα μπορούσαμε να πούμε πως το άτομο που δεν θα ανοίξει τις «πόρτες» του στα παραπάνω, ανήκει σε μία ομάδα υψηλού κινδύνου για να βιώσει και τις εντονότερες ψυχολογικές συνέπειες της κρίσης.