Πρόκειται για φάρσα! Τίποτα δεν είναι σοβαρό μέσα στο έργο, από τους ήρωες μέχρι τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους. Όλα κινούνται στη σφαίρα της υπερβολής.

Μια κωμωδία διαδραστική, με γρήγορους ρυθμούς, κωμικοτραγικές καταστάσεις, ευτράπελα και επαναλαμβανόμενους διαλόγους που τις περισσότερες φορές δεν καταλήγουν πουθενά! Η λογική δεν έχει θέση μέσα σʼ ένα έργο, όπου το κωμικό στοιχείο στηρίζεται στη γελιοποίηση των χαρακτήρων.

Αυτός ακριβώς είναι και ο ορισμός της φάρσας. Η “φάρσα” γένους θηλυκού καθόλου τυχαίο!

Η Σύλβια, ο ρόλος που υποδύομαι στο έργο, είναι η πηγή του “κακού” είναι το πρόσωπο - συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα υπόλοιπα, αρχικά άγνωστα μεταξύ τους, πρόσωπα. Η Σύλβια λοιπόν, που είναι και λίγο αφελής αλλά και παιχνιδιάρα και λίγο δραματική αλλά και αστεία, και λίγο αγχώδης αλλά και αδιάφορη στα όσα διαδραματίζονται γύρω της, καταφέρνει σχεδόν καταλάθος, να πετυχαίνει το σκοπό της και μʼ έναν ακαθόριστο τρόπο, καταφέρνει να χορεύει πάνω σʼ ένα τεντωμένο σχοινί, στο μεγαλύτερο μέρος του έργου. Αλλά από την αλήθεια δε γλίτωσε ποτέ κανείς!

Αυτό ακριβώς είναι που κάνει την κωμωδία, κατά την προσωπική μου άποψη ένα δύσκολο είδος θεάτρου. Μέσα σε όλο τον παραλογισμό, καλείσαι να παραλογιστείς κι εσύ για να μπορέσει όλο αυτό να γίνει μια πραγματικότητα. Η εμπειρία του να παίζεις φάρσα για μένα είναι σημαντικό μάθημα, γιατί εκεί καλείσαι να κάνεις το δύσκολο να φαίνεται απλό, το ασήμαντο σημαντικό και το αδύνατο δυνατό.

Χρειάζεται πολλή δουλειά, απόλυτη ακρίβεια και μεγάλη σοβαρότητα ώστε να μπορέσεις να επιτύχεις το γέλιο και όχι το γελοίο. Διδάσκει επίσης, μέσα από την ελαφρότητα της κάτι πολύ σπουδαίο.

Ότι πάντα μπορείς να αντιμετωπίζεις τα δύσκολα της ζωής με γέλιο. Είναι κι αυτός ένας τρόπος. Σίγουρα πιο δύσκολος, αλλά αποτελεσματικός!