Αυτό αναφέρει στην συγκινητική επιστολή του προς τον διοικητή ΟΣΗΚ Μανόλη Κλεισαρχάκη, ο ανάπηρος πολέμου (1940-1949) Γιάννης Λουμπάκης, ο οποίος μεταξύ άλλων σημειώνει: “Σαν και εμένα, ανάπηροι πολέμου πολλοί, πάρα πολλοί.
Ανάπηροι διαφόρων κατά καιρούς πολέμων στο όνομα της Πατρίδας πάντα. Με υπερηφάνεια, τιμή, χωρίς δεύτερη σκέψη, Της έχουμε χαρίσει εκτός από τη ζωή μας κομμάτια από το κορμί μας.
Αυτή η Πατρίδα σήμερα μας στερεί το δεκανίκι μας, το πόδι μας, καταργώντας το Ορθοπεδικό Συνεργείο. Ανάπηροι πολέμου θα υπάρχουν πάντα γιατί η Πατρίδα συνέχεια θα χρειάζεται ανθρωποθυσίες για να ζει, αλλά οι ανάπηροι της Κρήτης δεν θα έχουν πια την βοήθεια, την υποστήριξη, την συμπαράσταση του Συνεργείου.
Δεν θα έχουν εσάς να τους αγαπάτε, να τους σέβεστε, να τους συμπονάτε, να είστε εκεί γιʼ αυτούς σαν γιος, σαν φίλος, άξιος αντιπρόσωπος του Στρατού που τόσο γενναία έχουν υπηρετήσει”.
