-Σʼ ένα άρθρο σας γράφετε ότι η αμορφωσιά είναι η αιτία της κρίσης. Πώς η παιδεία θα την σταματούσε;

Ένας δάσκαλος πάντα πιστεύει στην παιδεία. Ακόμη κι αν η ίδια η παιδεία βρίσκεται σε βαθιά κρίση, επειδή η οικονομική κρίση που ζούμε είναι μόνο μια πλευρά της εθνικής δοκιμασίας μας. Δεν έχω καμία αμφιβολία πως αν ειχαμε μια λογικά διαρθρωμένη παιδεία, ουμανιστικού και εν ταυτώ τεχνολογικού χαρακτήρος, αν λειτουργουσαν σωστά τα σχολειά μας, αν τα παιδιά μας έπαιρναν τα αληθινά αγαθά της Παιδείας, δεν θα είχαμε φθάσει ως εδώ. Τώρα ο φαύλος κύκλος εξακολουθεί να υπάρχει. Πότε θα σπάσει; Πότε η παιδεία θα γίνει τόσο ουσιαστική, τόσο δυναμική ώστε να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του έθνους; Πότε θα γίνουμε Πολιτεία ορθολογική; Υπάρχει ελπίδα; Λέω ναι. Πάντα υπάρχουν δάσκαλοι με καρδιά και νου. Η χώρα παρά τις πολλές αιμορραγίες είναι καρπερή.

-Αναφέρετε επίσης ότι το “ανοσοποιητικό σύστημα της δημοκρατίας μας έχει καταρρεύσει”.

Υπάρχουν πράγματα στα οποία ελπίζετε ως αντίδοτο σʼαυτή την κατάσταση;

Δεν είμαι πολιτικός, ούτε έχω τη στόφα του πολιτικού. Νομίζω όμως, όπως και πολλοί άλλοι, πως μπορεί η δημοκρατία να είναι το πιο ευάλωτο σύστημα διακυβέρνησης (επιτρέπει ακόμη στους πολέμιούς της να την μάχονται), αλλά την ίδια στιγμή η δημοκρατία έχει νόμους που πρέπει να εφαρμόζονται. Το αντίδοτο στο κακό που συμβαίνει μέσα στη δημοκρατία είναι η νομιμότητα. Ο νόμος που έχει ψηφιστεί ελεύθερα και δημοκρατικά. Πρέπει να μάθουμε να αγαπούμε και να σεβόμαστε τον εαυτό μας. Τη δημοκρατία μας. Την εθνική μας υπόσταση. Τον τόπο μας. Αυτό μόνο έχουμε, εμάς τους ίδιους. Είναι ανοησία να χαθούμε.