“Η ελευθερία είναι η μητέρα της “απροσεξίας”.

Η ελευθερία είναι “απρόσεκτη” αλλά δημιουργεί.

Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει βίος αληθινός”

-Γιατί θελήσατε να δείτε ξανά αυτά τα διηγήματα, όπου το κοινό των τριών χαρακτήρων είναι η απροσεξία αλλά και η λαγνεία;

-Ο βίος μας, καθημερινά σχεδόν, θα έλεγα, κινείται μέσα σε μια «επικίνδυνη» απροσεξία. Αντιλαμβανόμαστε τα προειδοποιητικά σήματα αλλά πολλές φορές δεν δίνουμε σημασία στις όποιες προειδοποιήσεις για τους ποικίλους κινδύνους, σοβαρούς ή όχι. Αυτή η ανεμελιά δεν είναι πάντοτε κακό, πιστεύω. Είναι αυτό που λέμε εμείς στην Κρητη «κουζουλάδα». Τι θα κάναμε χωρίς αυτήν; Τι θα έκανε ο «προσεκτικός» Καζαντζάκης χωρίς τον «απρόσεκτο» Ζορμπά; Ο έρωτας λοιπόν (και η συνεπόμενη λαγνεία και ηδονή) είναι ένα «απρόσεκτο», ένα παράλογο στοιχείο του βίου, που μας αφαιρεί τη φρονιμάδα, την αυτοπροστασία και την ασφάλεια. Σκεφθείτε όμως πόσο άνοστος θα ήταν ο βίος μας χωρίς την ερωτική απροσεξία. Το ίδιο ισχύει και για αλλα στοιχεία της καθημερινοτητας. Η τέχνη, η ποίηση, η πολιτική, η επανάσταση όλα είναι δείγματα «απροσεξίας». Άλλα είναι αυτά που συνιστούν και νοστιμεύουν τον βίο μας. Κάποτε το ζην επικινδύνως αποδεικνύεται πιο δημιουργικό, από όσο η ανενεργή φρονιμάδα. Το κέρδος από τη ενδεχόμενη «ζημιά» είναι μεγαλύτερο από το κέρδος μιας προστατευμένης, αλλα συνεχώς απειλούμενης ζωής, από το κέρδος μιας συχνά ανώφελης προσοχής.

-Αν είμαστε απρόσεκτοι -με λιγότερο φόβο μέσα μας - κερδίζουμε ζωή εις βάρος του θανάτου;

Ναι! Όταν εννοήσουμε την έννοια της «απροσεξίας» τότε ναι. Άλλο απροσεξία, άλλο η επικίνδυνη επιλογή για το καλύτερο, και άλλο η αστοχασιά, και η ανοησία. Λιγότερο φοβισμένοι στη ζωή, περισσότερο κερδισμένοι στη ζωή. Ο θάνατος έρχεται είτε προσέχουμε είτε όχι. Αλλά η έλλογη άρνησή του μεσα από πράξεις δημιουργικές μας δινει την ελευθερία. Η ελευθερία είναι η μητέρα της «απροσεξίας». Η ελευθερία είναι «απρόσεκτη» αλλά δημιουργεί. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει βίος αληθινός.

-Ο φόβος του τιμήματος καθηλώνει τον άνθρωπο από το να αναζητήσει τα όνειρα του; ʽʼΜε κλειστά μάτια βρίσκουμε πολλούς δρόμους ενώ με ανοικτά μόνον έναʼʼ, λέει ένας από τους ήρωές σας. Η ανασφάλεια μπορεί να είναι και δημιουργική;

Οντως, αυτό πιστεύω. «Με κλειστά μάτια», δηλαδή χωρίς προκαταλήψεις, στερεότυπα, φοβίες, υπολογισμούς ανοίγονται περισσότεροι δρόμοι. Αλλά –προσοχή- δεν αναφέρομαι σε ανόητες και απερίσκεπτες πράξεις που δεν οδηγούν πουθενά. Αναφέρομαι ακριβώς σε πράξεις ανασφαλείς, κάποτε παράλογες, αλλά είναι αυτές που ευνοούν τη δημουργία. Τα «Απρόσεκτα διηγήματα» αφηγούνται απροσεξίες αλλά με τρόπο «απρόσεκτα» δημιουργικό.



“Ο έρωτας είναι

δημιουργικός”

-Ο έρωτας είναι μια άλλη διαδικασία μαθησης;

Ο έρωτας είναι ο κατʼ εξοχήν διδάσκαλος του ανθρώπου. Και δεν αναφέρομαι στην άποψη του Πλάτωνα σχετικά με τη δημιουργική μανία του έρωτα. Ο διδάσκαλος έρωτας ανοίγει τις πηγές της ηδονής και των δακρύων μας. Είναι δημιουργικός. Ο θάνατος ανοίγει μόνο πηγές δακρύων για τους ζωντανούς. Οι πίκρες του έρωτα που βιώνουν η Αρετούσα και ο Ερωτόκριτος τους καθιστούν ώριμους για τον βίο. Είναι ο έρωτας που τους δασκαλεύει να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες και να ζήσουν μαζί.

-Σε μια βιβλιοκριτική αναφέρεται ότι θέλετε να ʽʼπαρωδήσετε διακριτικά τον Μπόρχες, όπως και ένα μεγάλο κομμάτι του βιβλιοφιλικού ή του βιβλιολογικού μυθιστορήματος το οποίο αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων στη λογοτεχνία της Λατινικής Αμερικής. Ηταν μέσα στις προθέσεις σας;

Όχι. Σέβομαι όλες τις απόψεις των κριτικών αλλά δεν συμφωνώ πάντοτε με τα γραφόμενά τους. Τα βιβλιοφιλικά διηγήματα του Μπόρχες μου αρέσουν πολύ. Όμως δεν νομίζω πως έχουν σχέση με την ιστορία ενός αγοριού που μαθαίνει τον έρωτα μέσα από τις ερωτικές λεξεις και τις ερωτικες περιγραφές, όπως γίνεται με τον ήρωα ενός από τα διηγήματά μου. Ο δικός μου ήρωας, που διαβάζει αρχικά μια παλιά σεξολογία και συνεχίζει ανάλογες αναγνώσεις στην αγαπημένη μου Βικελαία εμποτίζεται από μια γνώση «ακάθαρτη», θα έλεγα, μια γνώση οδηγητική προς την απόλυτη «απροσεξία», τον έρωτα. Τη δημιουργία.

-Τοποθετείτε έναν από τους ήρωες των διηγημάτων σας στο Ηράκλειο, ενώ θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε. Είναι ένας τρόπος επιστροφής;

Προφανώς. Επιστρέφουμε πάντα εκεί που ανήκουμε. Ανήκω στο χωριό μου, στο Ηράκλειο. Στη Βικελαία. Άλλωστε όσα γράφουν οι λογοτέχνες είναι στη βάση τους αυτοβιογραφικά. Δεν γράφουμε ερήμην του βίου και της ύπαρξής μας. Όμως δεν πιστεύω σε μια νοσταλγικής τάξεως επιστροφή. Πιστεύω σε μια επιστροφή νέας αναζήτησης στην παλιά Ιθάκη.