Τι να πω; Πώς μπορείς να εξηγήσεις σε ένα μικρό παιδί πως η «μαμά» του δεν το αγαπάει, πως η μαμά του το βασανίζει;

Ερωτ: Πώς τα καταφέρατε, παρά τα τραγικά σας βιώματα, να προχωρήσετε στη ζωή, να παντρευτείτε, να κάνετε τα δικά σας παιδιά. Τους έχετε μιλήσει για την δική σας μητέρα;

Απ: Για να είμαι ειλικρινής ήμουν εναντίον του γάμου, φοβόμουν, δε με φανταζόμουν ποτέ παντρεμένη με παιδιά. Όταν γνώρισα όμως τον άντρα μου βρήκα αυτό που μου έλειπε, οικογένεια, ζεστασιά, θαλπωρή. Ερωτεύτηκα και εκείνον αλλά και όλη την ιδέα της οικογένειας. Με μάγεψε η εικόνα τους. Το πιο απλό πράγμα, να κάθονται όλοι μαζί να τρώνε, να συζητάνε με σεβασμό και αγάπη!

Κάποια στιγμή έπρεπε να μιλήσω και για την δική μου οικογένεια. Τι να πω; Ντρεπόμουν! Το μόνο που τους είπα ήταν πως η δικοί μου «γονείς» είναι χωρισμένοι και ζω με τον πατέρα μου. Έβλεπα την απορία στα μάτια τους. «Πώς είναι δυνατόν ένα παιδί να μη μιλάει με τη μητέρα της;» Δεν μπορούσα να τους εξηγήσω κάτι που ακόμη και εγώ η ίδια αδυνατούσα να καταλάβω. Ότι οι ίδιοι οι γονείς μου δε με αγαπούσαν!

Στον άντρα μου ομολόγησα την αλήθεια, πως εκείνη η γυναίκα με είχε κακοποιήσει. Μόνο αυτό. Λεπτομέρειες δεν τόλμησα ποτέ να του πω!

Η κόρη μου έμαθε τυχαία πως η γιαγιά της ζει. Μέχρι τότε της έλεγα ψέματα, πως έχει πεθάνει. Ναι, τώρα καταλαβαίνω πόσο λάθος έκανα.

Τα αγόρια μου, αν και μικρά, έμαθαν κάποια πράγματα με την έκδοση του βιβλίου. Ρωτάνε, αλλά πάλι αποφεύγω να απαντήσω. Τι να πω; Πώς μπορείς να εξηγήσεις σε ένα μικρό παιδί πως η «μαμά» του δεν το αγαπάει, πως η μαμά του το βασανίζει;