Θύμα φρικτής κακοποίησης από την ίδια την “μητέρα” της έπεσε στα παιδικά της χρόνια η Λυδία Γιαννακοπούλου που μιλά στην “Π”, για τα απίστευτα βασανιστήρια που έζησε στα χέρια ενός ανθρώπου που όπως λέει, ικανοποιούσε πάνω της τα πιο σαδιστικά του ένστικτα.
Η ίδια παρουσιάζει στο Ηράκλειο το βιβλίο της “Το χάδι της μηΤέρας” απόψε στις 8 στο βιβλιοπωλείο “Ελευθερουδάκης”.
Ενα λεπτό αργοπορίας από το σχολείο ήταν αρκετό για να την αναγκάσει να καταπιεί τα ούρα της, να γλείψει τις βρώμικες σόλες των παπουτσιών της, να σβήσει στο σώμα της ένα ολόκληρο κουτί σπίρτα...
Η Λυδία Γιαννακοπούλου, σε μια συνέντευξη που σοκάρει, μας μιλά για όσα έζησε και για την λυτρωτική απόφασή της να αποτυπώσει στο χαρτί όλα όσα πέρασε.
Για τα παιδιά που πέφτουν θύματα κακοποίησης λέει: “Δεν πρέπει να νιώθουν ένοχα ή υπεύθυνα. Τίποτα στον κόσμο, ό,τι και αν κάνουν, δεν αξίζει τέτοιες τιμωρίες. Αλλοι είναι οι θύτες, εκείνα είναι μόνο τα θύματα. Και η κοινωνία, η πολιτεία έχουν την απόλυτη ευθύνη να επέμβουν να τα προστατέψουν.
Η συνέντευξη με την κα Γιαννακοπούλου ακολουθεί:
Ερωτ: Πότε και γιατί αποφασίσατε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Απ: Νομίζω πως μία εσωτερική ανάγκη με ανάγκασε να βγάλω όλο αυτό το δηλητήριο από μέσα μου. Η άκρη του στυλό μου έγινε το σημείο από το οποίο όλα αυτά που για χρόνια έκρυβα, έβγαιναν στην επιφάνεια. Κάθε γραμμή που έγραφα με πονούσε. Κάθε γεγονός που εξιστορούσα το ξαναζούσα, υπέφερα, έκλαιγα, όμως με κάθε σελίδα που συμπλήρωνα, ένα βάρος από την ψυχή μου έφευγε. Ήταν λύτρωση, ήταν μια νέα ελευθερία.
Η ιδέα να το εκδώσω γεννήθηκε όταν ολοκληρώθηκε. Όσο δυσάρεστο και σκληρό και αν είναι το περιεχόμενο, είναι η ζωή μου, η μαρτυρία μου, η αλήθεια μου. Έπρεπε να την πω δημόσια, να δείξω και «τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού».
Ερωτ: Πώς νιώθατε όταν περιγράφατε όλα αυτά τα οποία έχετε ζήσει;
Απ: Δε θα πω ψέματα.. Οταν σκέφτομαι όλα όσα πέρασα, ένα μαύρο σύννεφο οργής και μίσους με τυλίγει. Μα πάνω από όλα ένα αίσθημα αδικίας για το ότι: κανείς από τους άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνους δε τιμωρήθηκε, κανείς δε με βοήθησε, κανείς δε με προστάτεψε.
Τέλος, ένα μεγάλο «ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ» με στοιχειώνει..
Ερωτ: Σε τι ηλικία συνέβησαν όλα, για πόσο χρονικό διάστημα, πού ζούσατε και με ποιους, εκτός από την μητέρα σας;
Απ: Έχω αναμνήσεις από πολύ μικρή ηλικία, από όταν ήμουν νήπιο, δηλαδή από τα τέσσερα. Θέλω να πιστεύω πως ήταν πιο επιεικής μαζί μου όταν ήμουν βρέφος. Δε θέλω να φανταστώ τι χειρότερο μπορεί να έχει κάνει, δεν θέλω να το σκέφτομαι.
Ζούσαμε όλοι μαζί, εγώ ο πατέρας μου και ο αδερφός μου.
Κατά καιρούς φιλοξενούσαν κόσμο, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, περίπου έξι μήνες, σε ένα δωμάτιο που είχαμε σαν ξενώνα. Ακόμη και μπροστά τους, τολμούσε να ασκεί βία πάνω μου.
Όλα τα μαρτύρια τελείωσαν όταν αποφάσισα στα δεκαέξι να πάρω τη ζωή στα χέρια μου και να φύγω από το σπίτι. Τότε έμαθα πως είναι να ζεις ελεύθερα, χωρίς φόβο.
Ερωτ: Από πού ζητήσατε βοήθεια και γιατί, όπως λέτε, όλοι σας γυρνούσαν πίσω σʼ εκείνη;
Απ: Είχα ζητήσει βοήθεια πολλές φορές. Απευθύνθηκα σε συγγενείς εκλιπαρώντας να με βοηθήσουν, μάταια όμως. Στο λεπτό στεκόταν πίσω μου «εκείνη» και από φόβο αναιρούσα κάθε κατηγορία που είχα πρόλαβει να ξεστομίσω. Απευθύνθηκα επίσης στην αστυνομία και σε κοινωνικό λειτουργό. Κάποιοι δε με πίστευαν, κάποιοι της έκαναν σύσταση. Δυστυχώς, κάθε προσπάθεια μου είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη σκληρότητα, περισσότερα μαρτύρια, νέες ευφάνταστες τιμωρίες που η μία συναγωνιζόταν την άλλη σε σκληρότητα.
Ερωτ: Τι νιώθετε σήμερα για την μητέρα σας; Θα θέλατε να την δείτε να "πληρώνει” "αυτά που έκανε σε σας; Αυτό το βιβλίο, εκτός από την λύτρωσή σας, είναι και η "εκδίκησή" σας;
Απ: Δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη «μητέρα» για αυτό το άτομο. Δεν είναι και δεν την ένιωσα ποτέ. Το έχω πει και άλλες φορές, μητέρα δεν γίνεσαι όταν φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο, αλλά όταν μεγαλώνεις ένα παιδί, σωστά.
Αυτό δε σημαίνει πως δε μου λείπει να έχω μια μητέρα δίπλα μου. Το έχω ανάγκη, θα το ήθελα.
Όσο για «εκείνη», όσο πληγωμένη, θυμωμένη κι αν νιώθω πολλές φορές, ειδικά όταν βλέπω τον εαυτό μου στα μάτια των δικών μου παιδιών και θυμάμαι τι περνούσα σε εκείνη την ηλικία, όχι δεν ψάχνω τρόπους εκδίκησης.
Αν ένιωθα έτσι θα ήμουν ίδια με εκείνη και αυτό δεν θα το επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου.
Το βιβλίο δεν είναι η «εκδίκηση» μου, είναι η μαρτυρία μου. Ξέρω ότι το έχει διαβάσει και μακάρι να είχε αισθήματα να δει τι έχει κάνει, πόσο πόνο έχει προκαλέσει. Διαβάζοντας το ξέρω πόσο θύμωσε που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει αυτό που ήθελε. Ναι, η δική μου ελευθερία είναι η δική της τιμωρία!
Ερωτ: Πριν την συγγραφή του βιβλίου, σε ποιους είχατε μιλήσει για όσα έχετε ζήσει;
Απ: Σε κανέναν. Μια φορά τόλμησα να μιλήσω σε δυο φίλες μου και αμέσως άλλαξε η συμπεριφορά τους απέναντί μου. Η σχέση μας χάλασε.
Συνειδητοποίησα το πόσο δύσκολο είναι τελικά να έρθει ο κόσμος αντιμέτωπος με τέτοια θέματα. Μου θύμισε τη στάση που κρατούσαν όλοι οι γνωστοί και συγγενείς που γνώριζαν αλλά επέλεγαν να μην κάνουν τίποτα.
Ερωτ: Η παιδική κακοποίηση, έχει πάρει δραματικές διαστάσεις στις μέρες μας και στην Κρήτη. Γιατί ένα μικρό παιδί είναι αδύναμο να αντιδράσει, να ξεφύγει, να σωθεί;
Απ: Ένα παιδί δε μπορεί να κάνει τίποτα από μόνο του. Θα ήταν ουτοπικό και παράδοξο να περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν το πράγματα, να αυτο-βοηθηθούν. Η κοινωνία και η πολιτεία με τα αρμόδια όργανα της έχουν την απόλυτη ευθύνη να επέμβουν και να τα προστατέψουν.
Στα ίδια, το μόνο που έχω να πω ότι είναι ότι δε πρέπει να ντρέπονται, να νιώθουν ένοχα ή υπεύθυνα. Τίποτα στο κόσμο, ό,τι και αν κάνουν, δεν αξίζει τέτοιες τιμωρίες. Το πρόβλημα δεν είναι δικό τους. Αλλοι είναι οι θύτες, αυτά είναι μόνο τα θύματα.
