Ερωτ: Η ταινία σας είναι, αν μη τι άλλο, μια μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Αν κατέληγε σε φιάσκο, αν δηλαδή δεν άρεσε στο κοινό, δεν έκοβε εισιτήρια, άρεσε όμως στους κριτικούς, τι σκέψεις θα κάνατε; Θα ήσασταν ικανοποιημένος μʼ αυτό;

Απ: Οχι βέβαια! Δεν θα ήμουν καθόλου ικανοποιημένος. Το κοινό μου είναι ο αρχικός μου στόχος. Για το κοινό κάνω αυτή τη δουλειά. Οι κριτικοί έπονται του κοινού. Εννοείται πως είναι χρήσιμοι και απαραίτητοι οι κριτικοί κάποιες φορές, όμως δεν είναι ο στόχος οι κριτικοί αλλά ο κόσμος. Κι αυτό ισχύει για όλους νομίζω που κάνουν κινηματογράφο.

Ερωτ: Αν βιώνατε μια προσωπική, οικονομική καταστροφή, έτσι όπως ξέρετε τον εαυτό σας, πώς φαντάζεστε ότι θα αντιδρούσατε και θα την αντιμετωπίζατε;

Απ: Μια οικονομική καταστροφή είναι σίγουρα ένα πολύ δυνατό χτύπημα για κάθε άνθρωπο.

Παραμένει όμως απλά ένα χτύπημα. Τα χτυπήματα εμείς οι άνθρωποι θα έπρεπε να τα αντέχουμε και να προχωράμε. Θέλω να πω πως η οικονομική επιφάνεια δεν αποτελεί, σώνει και ντε, λόγο ύπαρξης, για μένα τουλάχιστον.

Αρα θα συνέχιζα έστω χτυπημένος. Εξάλλου, οι οικονομικές πληγές επουλώνονται...