“Αρνούμαι νʼ απολογούμαι γιʼ αυτό που είμαι.
Πάντα θα θέλουνε να λένε...
Κι εγώ πάντα θα θέλω να κάνω...”
Ρεκόρ εισιτηρίων -την έχουν δει πάνω από μισό εκατομμύριο Ελληνες- έχει κάνει η πρώτη ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη “Αν” που ετοιμάζεται να “ταξιδέψει” στα φεστιβάλ κινηματογράφου του εξωτερικού.
Ο γνωστός ηθοποιός - σεναριογράφος - σκηνοθέτης μιλά στην “Π” όχι μόνο για την ταινία του αλλά για την Ελλάδα του σήμερα, τους πολιτικούς, τις σχέσεις, την φιλία, αλλά και τις κριτικές που δέχεται.
“Ας λένε ό,τι θέλουν”, απαντά. “Αρνούμαι πλέον να απολογούμαι για το τι είμαι και τι δεν είμαι. Πάντα κάποιοι θα θέλουν να λένε... κι εγώ πάντα θα θέλω να κάνω...”
Η συνέντευξη με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη ακολουθεί:
Ερωτ: Γιατί πιστεύετε ότι το “Αν”, η πρώτη κινηματογραφική σας ταινία, αρέσει τόσο πολύ στον κόσμο, αν κρίνουμε και από το ρεκόρ εισιτηρίων που έχει κάνει;
Απ: Γιατί είναι ένα παραμύθι που καταφέρνει να κάνει πολλούς και διαφορετικούς θεατές να ταυτιστούν και να βρουν στοιχεία του εαυτού τους.
Ερωτ: Τι σας είπαν ότι ένιωσαν βλέποντας ολοκληρωμένη την ταινία η Μάρω Κοντού και ο Γιώργος Κωνσταντίνου, οι οποίοι έχουν τον δικό τους ξεχωριστό ρόλο και τι σημαίνει για σας η καλλιτεχνική επαφή με ανθρώπους που σημάδεψαν με την παρουσία τους τον ελληνικό κινηματογράφο;
Απ: Τους άρεσε πάρα πολύ η ταινία κι αυτό για μένα ήταν κολακευτικό και ενθαρρυντικό επίσης.
Η επαφή μου με τέτοιους ανθρώπους μού δίνει την ευκαιρία να μαθαίνω πράγματα και να προχωράω, και αυτό γιατί χωρίς το παρελθόν σου δεν μπορείς να ζήσεις το παρόν ούτε να προχωρήσεις στο μέλλον. Είναι αλληλένδετοι κρίκοι αυτοί.
Ερωτ: Τι σκέψεις και συναισθήματα σάς προκαλούν οι Ελληνες πολιτικοί, όταν μιλούν στα τηλεοπτικά παράθυρα, την ίδια ώρα που η χώρα βουλιάζει, άνθρωποι αυτοκτονούν και άλλοι ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια;
Απ: Την απόλυτη απαξίωση και αποστροφή. Τελεία.
Ερωτ: Σε μια ιδανική κοινωνία πώς θα θέλατε να ζουν και να λειτουργούν οι άνθρωποι;
Απ: Με αλήθεια, μυαλό, συναίσθημα και λιγότερες δεύτερες σκέψεις.
Μια ιδανική κοινωνία είπατε...
Ερωτ: Πότε μια σχέση γίνεται συναρπαστική και πότε καταστροφική και πρέπει να τελειώνει;
Απ: Το συναρπαστικό δεν απέχει και πολύ από το καταστροφικό. Μεγαλώνοντας, όμως, επιζητάς μια χρυσή τομή. Επίσης, ποτέ δεν “πρέπει” κάτι να τελειώνει. Σʼ αυτά τα πράγματα δεν υπάρχει πρέπει. Υπάρχει “αντέχω” ή δεν αντέχω”.
Ερωτ: Ποια κατάσταση, συμπεριφορά, εικόνα μπορεί να σας κάνει να νιώσετε αληθινά ευτυχισμένος;
Απ: Πάρα πολλές. Από έναν καφέ στον ήλιο με φίλους μου, μέχρι ένα κείμενο που θα γράψω το βράδυ σπίτι μου και θα μʼ αρέσει. Από μια βόλτα, μέχρι μια σχέση, έναν έρωτα. Είναι χιλιάδες οι στιγμές που μπορούν να μας κάνουν ευτυχισμένους. Και αντίστοιχα χιλιάδες αυτές που μπορούν να μας κάνουν δυστυχισμένους. Το θέμα είναι εμείς πόσο ανοικτοί είμαστε για να βλέπουμε και να νιώθουμε όλα αυτά.
Ερωτ: Τι σας λείπει σήμερα από την εποχή που ήσασταν παιδί;
Απ: Μου λείπει η χώρα μας, που οι άνθρωποί της ήταν τόσο καλύτερα. Από εκείνη την εποχή μού λείπει επίσης η άγνοια κινδύνου που είχα. Μέσα μου, όμως, δεν νομίζω ότι έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Η βάση είναι πάντα η ίδια...
Ερωτ: Τι θα θέλατε να απαντήσετε σʼ αυτούς που λένε “καλά, ο Παπακαλιάτης είναι επώνυμος, είναι ωραίος, έχει χρήματα, δεν έχει δυσκολευτεί στη ζωή του, δεν έχει εικόνα της πραγματικότητας, γιʼ αυτό βάζει τους άνεργους πρωταγωνιστές του να ζουν σε ατμοσφαιρικά νεοκλασικά σπίτια στην Πλάκα. Μα γίνεται αυτό”; Από την άλλη βέβαια οι ίδιοι άνθρωποι βλέπουν τα σίριαλ και την ταινία σας, ακριβώς γιατί τους αρέσει η αισθητική σας απέναντι στα πράγματα.
Απ: Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι ο πρωταγωνιστής μου στο “Αν” όταν ζούσε σʼ ένα ωραίο ατμοσφαιρικό σπίτι στην Πλάκα δεν ήταν άνεργος. Εξάλλου, η ατμόσφαιρα και η αισθητική δεν έχει να κάνει με την χλιδή.
Τώρα για το τι μπορεί να σκέφτονται ή να λένε κάποιοι για μένα, θα είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας και θα σας απαντήσω ότι δεν έχω να πω τίποτα απολύτως. Εχω φτάσει στο σημείο να αρνούμαι να απολογούμαι γιʼ αυτό που είμαι ή δεν είμαι.
Πάντα θα θέλουν να λένε... Κι εγώ πάντα θα θέλω να κάνω...
Δεν έχει αποτέλεσμα αυτή η κουβέντα και πια επιζητώ αποτελέσματα και σʼ αυτά που λέμε και σʼ αυτά που κάνουμε.
