Το πρώτο σας μυθιστόρημα έτυχε σημαντικής διάκρισης, να περιμένουμε και νέα συγγραφικά βήματα;

«Ήταν μάλλον απρόσμενη η διάκριση και αναλογιζόμενη μετά από καιρό, διαπιστώνω πως ελάχιστα επηρέασε την όρεξη μου για γράψιμο. Από ένα σημείο και μετά, η συγγραφή κατέληξε τρόπος ζωής και σήμερα δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθω την ανάγκη να καθίσω και να γεμίσω ένα λευκό χαρτί με σκέψεις και ιστορίες. Τον τελευταίο καιρό καταπιάνομαι με το παιδικό μυθιστόρημα, ενώ με απασχολεί πολύ έντονα και η αποτύπωση της ζωοφιλίας στο λογοτεχνικό στερέωμα. Η σχέση του ανθρώπου με τον τετράποδο φίλο του είναι τόσο περίπλοκη όσο και συναρπαστική.»

Πώς συνδυάζεται το επάγγελμα σας με την αγάπη σας για τα βιβλία;

«Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, το κτηνιατρείο αποτελεί έναν ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά χώρο.

Έρχονται καθημερινά ιδιοκτήτες με τη δική τους μικρή ιστορία, καθώς μέσα από τη σχέση μας με τα ζώα εκδηλώνουμε όλοι καλά κρυμμένα συναισθήματα και σπάνιες πλευρές του χαρακτήρα μας. Δεν είναι μόνο ο σκύλος ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, είναι και το βιβλίο. Πόσο δε μάλλον το βιβλίο, το οποίο έχει κάτι να μας πει για τη σχέση αυτή.

Χαίρομαι επομένως πολύ, καθώς μέσω της ενασχόλησης μου με την θεραπεία των ζώων λαμβάνω πολύτιμα συγγραφικά ερεθίσματα και το κυριότερο, ανακαλύπτω το μεγαλείο του ανθρώπου, ο οποίος αγαπάει και πονάει μαζί με τον πιστό του φίλο.

Ίσως γνωρίζετε τη ρήση του Μαχάτμα Γκάντι, πως το μεγαλείο και η ηθική πρόοδος ενός έθνους μπορούν να κριθούν από τον τρόπο που φέρεται στα ζώα. Ε, λοιπόν, παρά τα όσα στενάχωρα συναντώνται στην καθημερινή ειδησεογραφία, δεν έχει κάποιος παρά να επισκεφθεί ένα κτηνιατρείο για να διαπιστώσει πως οι Έλληνες κάνουμε μικρά, αθόρυβα και σταθερά βήματα στη σωστή κατεύθυνση».