"Η σχέση του παιδιού με το βιβλίο ούτε ξεκινάει ούτε και τελειώνει στο σχολικό περιβάλλον. Εναπόκειται στους γονείς του, όπως και στην κοινωνία των ενεργών πολιτών, να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον πρόσφορο για την επικοινωνία του παιδιού με τη λογοτεχνία"
"Ε, λοιπόν, παρά τα όσα στενάχωρα συναντώνται στην καθημερινή
ειδησεογραφία, δεν έχει κάποιος παρά να επισκεφθεί ένα κτηνιατρείο για να διαπιστώσει πως οι Έλληνες κάνουμε μικρά, αθόρυβα και σταθερά βήματα στη σωστή κατεύθυνση"
Πριν από πέντε χρόνια, ενώ σπούδαζε ακόμα στην Κτηνιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης, κατάφερε να διακριθεί με το βιβλίο της «Οι ταξιδιώτες του μαγικού τρένου και ο γαλάζιος θησαυρός», που απέσπασε το πρώτο βραβείο Νεανικού Μυθιστορήματος για το 2007.
Σήμερα, κτηνίατρος, πλέον, στο Ηράκλειο, η Πελίνα Σαβοϊδάκη ετοιμάζεται για τα επόμενά της βήματα στο χώρο της λογοτεχνίας.
Όπως λέει, σε συνέντευξή της στην «Π», το επάγγελμά της, της δίνει ερεθίσματα.
«Έρχονται καθημερινά ιδιοκτήτες με τη δική τους μικρή ιστορία, καθώς μέσα από τη σχέση μας με τα ζώα εκδηλώνουμε όλοι καλά κρυμμένα συναισθήματα και σπάνιες πλευρές του χαρακτήρα μας. Δεν είναι μόνο ο σκύλος ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, είναι και το βιβλίο. Πόσο δε μάλλον το βιβλίο, το οποίο έχει κάτι να μας πει για τη σχέση αυτή», αναφέρει.
Τονίζει, ακόμα, πως «Βρίσκω για παράδειγμα αρκετά ενθαρρυντικό το παράδειγμα της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Εκεί φάνηκε για πρώτη ίσως φορά, πως η ανεπάρκεια της πολιτείας βρίσκει αντιμέτωπους φορείς και απλούς δημότες. Μία ολόκληρη πόλη έδειξε πως δεν ανέχεται η βιβλιοθήκη της να παραμένει κλειστή για τόσα χρόνια. Το παιδί έχει δικαίωμα στο βιβλίο και είναι υποχρέωση όλων μας να του κρατήσουμε την πόρτα διάπλατα ανοικτή». Η συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π» έχει ως εξής:
Πότε έγινε η πρώτη σας επαφή με το γράψιμο;
«Είχα την καλή τύχη να μεγαλώσω σε ένα σπίτι γεμάτο με θετικά ερεθίσματα. Με παππού και γονείς εκπαιδευτικούς, στις παιδικές μου αναμνήσεις συγκαταλέγεται η μυρωδιά του φρεσκοτυπωμένου βιβλίου.
Άνθρωποι που αγαπούσαν τη λογοτεχνία στάθηκαν δίπλα μου και με ενέπνευσαν, γεγονός για το οποίο τους οφείλω ευγνωμοσύνη. Με τη δημιουργική γραφή ασχολήθηκα βέβαια πρώτη φορά όταν βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη για σπουδές. Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να σκαρώσω πρωτόλεια κείμενα για μία θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου. Αυτό όμως που με ώθησε οριστικά στη συγγραφή παιδικού μυθιστορήματος, ήταν η διασκευή μικρών διηγημάτων στη νοηματική γλώσσα, για τις ανάγκες μιας θεατρικής ομάδας κωφάλαλων παιδιών. Η εμπειρία υπήρξε συγκλονιστική, καθώς μέσα από αυτήν συνειδητοποίησα την σπουδαιότητα που έχει η αφηγηματική φαντασία στην ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού.»
Η αγάπη για τα βιβλία διδάσκεται στο σχολείο;
«Το σχολείο αποτελεί αδιαμφισβήτητα τον φυσικό χώρο του βιβλίου. Παρατηρώ μάλιστα με ικανοποίηση πολλούς σύγχρονους παιδαγωγούς, οι οποίοι παρά τη δυσμενή οικονομική συγκυρία, κατορθώνουν να λειτουργούν αξιόλογες σχολικές βιβλιοθήκες και να εμφυσούν στους μαθητές τους την αγάπη αυτή. Η σχέση όμως του παιδιού με το βιβλίο ούτε ξεκινάει ούτε και τελειώνει στο σχολικό περιβάλλον. Εναπόκειται στους γονείς του, όπως και στην κοινωνία των ενεργών πολιτών, να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον πρόσφορο για την επικοινωνία του παιδιού με τη λογοτεχνία. Βρίσκω για παράδειγμα αρκετά ενθαρρυντικό το παράδειγμα της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Εκεί φάνηκε για πρώτη ίσως φορά, πως η ανεπάρκεια της πολιτείας βρίσκει αντιμέτωπους φορείς και απλούς δημότες. Μία ολόκληρη πόλη έδειξε πως δεν ανέχεται η βιβλιοθήκη της να παραμένει κλειστή για τόσα χρόνια. Το παιδί έχει δικαίωμα στο βιβλίο και είναι υποχρέωση όλων μας να του κρατήσουμε την πόρτα διάπλατα ανοικτή.»
