Το 1996 μια ομάδα καμιά εικοσαριά νέων αποφασίζει να εγκαταλείψει την παθητικότητα που καλλιεργεί η τηλεόραση και να κάνει μια κοινωνική παρέμβαση. Για εργαλείο διαλέγει το θέατρο και για όπλο της τη σάτιρα. Έγραψαν μόνοι τους το έργο, το σκηνοθέτησαν οι ίδιοι, έκαναν τα σκηνικά και ήταν οι ίδιοι ηθοποιοί. Το εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία, γίνεται θεσμός και επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, με εξαίρεση το 2007, μέχρι σήμερα. Το 2001 τα Μπουντάλια γίνονται αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την ονομασία Δημιουργική Ομάδα Μαργαριτών, ΔΟΜΑ, στην πράξη όπως παραμένει η ονομασία Μπουντάλια. Η ομάδα έχει πια εκατό περίπου μέλη, τα πιο πολλά από τις Μαργαρίτες αλλά και από τα γύρω χωριά, το Ρέθυμνο και την Αθήνα. Καθώς οι αρχικοί εικοσάρηδες έχουν γίνει πια σαραντάρηδες, τα νέα μέλη συμβάλλουν να διατηρηθεί ο χαρακτήρας της κίνησης νέων. Παράλληλα η φήμη των παραστάσεων εξαπλώνεται, θεατές συρρέουν από παντού και φτάνουν στις 3.000 κάθε χρόνο, στις πέντε παραστάσεις που δίνονται. Ο αριθμός των θεατών, μάλιστα, θα ήταν αυξημένος, αν το “θέατρο” ήταν μεγαλύτερο και καλύτερο. Σημαντικό πάντως είναι ότι τις παραστάσεις τις βλέπουν, τουλάχιστον μια φορά όλοι οι κάτοικοι του χωριού. Σε κάθε παράσταση δραστηριοποιούνται περίπου 70 άτομα, 40-50 ηθοποιοί και οι άλλοι σκηνογράφοι, φροντιστές, ηλεκτρολόγοι κλπ. Για τα δεδομένα του χωριού αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο νούμερο νέων που ζουν τη διαδικασία του ανεβάσματος, έρχονται σε επαφή μεταξύ τους και γίνεται ένα γόνιμο ζύμωμα απόψεων. Έτσι το ραντεβού για τις παραστάσεις κάθε χρόνο, τέλος Αυγούστου είναι πολύ σημαντικό για όλους αυτούς, ειδικά για όσους έρχονται από αλλού, και πρέπει να ρυθμίσουν το πρόγραμμά τους, να πάρουν την άδειά τους κλπ.