Πέστε το με τα λαγούτα, πέστε το με τα βιολιά

πως Διοικητής πηγαίνει το παιδί του Βασιληά.

--

Άη Γιώργη καββαλάρη,

φώτισε το παλληλάρι.

Δος του θάρρος να φουκτώση

την αυτόνομη παντιέρα,

κι η ψυχή του να φτερώση

με της Κρήτης τον αέρα.

--

Άη Γιώργη καββαλάρη δος του δόξα περισσή

νʼ ατσαλώση το κορμί του στης ανδρείας το νησί.

Όνειρα να του γελάτε,

φυλακτά να το φυλάτε,

φέρτε το μʼ εληάς κλαδί

στου νησιού την ερημιά

λεβεντόκορμο παιδί

σε λεβέντικα κορμιά.

--

Νάναι ζηλευτός αφέντης,

στους λεβέντηδες λεβέντης

σε στεριά και σε γιαλό…

σύρε Πρίγκηψ, στο καλό.

--

Πέστε το νε τα λαγούτα, πέστε το με τα βιολιά

πως Διοικητής πηγαίνει το παιδί του Βασιληά.

Πάνε πίκραις μας πολλαίς

και φαρμάκια και χολαίς.

Περασμένα ξεχασμένα, τώρα γελαστοί περνούμε,

πάντα μια χαρά μας κάνει χίλιαις λύπαις να ξεχνούμε.

---

Ναύαρχοι του κάνουν θέσι

και το βάζουν μέςʼ στη μέση,

το παντρεύουν με τη Νύφη της σεμνής παλληκαριάς,

που χρυσούς απλόνει (sic) κλώνους

ύστερα από μαύρους χρόνους

το δεντρί της λευθεριάς.

--

Κανονοβολούν αρμάδες με κανόνια βροντερά,

οπού τότε μιαν ημέρα

μας φωνάξαν με φοβέρα:

«πίσω πίσω μην πνιγήτε μεςʼ στης Κρήτης τα νερά».

-----------------

Στροφή δευτέρα

φλογερωτέρα



Με σαρδίνια και βρακιά

παίζω λύρα Κρητικιά.

--

Τίρι, λίρι, τίρι, λίρι,

μέσʼ σʼ αυτό το πανηγύρι

της ολόλαμπρης ημέρας

κάθε στόμα κελαϊδεί,

κι ο Αντιναύαρχʼ ο πατέρας

προβιβάζει το παιδί.

--

Τίρι, λίρι, τίρι, λίρι,

να γιορτή να πανηγύρι.

Καρτερούν στο περιγιάλι

ασπροφόραις κορασιαίς,

θεμελιόνονται και πάλι

γκρεμισμένες Εκκλησιαίς.

--

Ο σταυρός ολόρθος λάμπει,

ελουλούδισαν οι κάμποι,

τρέχει κόσμος από πέρα

μπρος στον Ύπατο να πέση,

πάει πάει στον αέρα

και των Μπέηδων το φέσι.

--

Να! στον γέρο Ψηλορείτη

φεγγοβόλησαν πυρσοί,

καλώς ήλθες μες στην Κρήτη

το πανύμνητο νησί.

--

Καλώς ήλθες παλληκάρι,

και Βασιλικό βλαστάρι,

μέςʼ στα Τάρταρα να σβύσουν των βουνών οι στεναγμοί,

στάσου να σε δούμε στάσου,

να διαβούν από μπροστά σου

τα κορμιά τα σιδερένια, που δεν λύγισαν στιγμή.

--

Καλώς ήλθες, καλώς ήλθες, Ύπατέ μας ζηλευτέ,

με Δεκέμβρη ξαστεριά,

μάτια, που μεςʼ στη σκλαβιά των δεν εκλάψανε ποτέ,

κλαίνε για την λευθεριά.

--

Τώρα πλημμυρεί το δάκρυ, που το στείρεψαν οι πόνοι

και της συμφοράς οι χρόνοι,

τώρα πλημμυρεί το δάκρυ, που σαν άνοιξης βροχή

δροσολούζει την ψυχή.

--

Ψάλλουν ουρανοί σαπφείρων

καλώς ήλθες κι ωσαννά,

τρίζουν κόκκαλα μαρτύρων

μες σʼ απάτητα βουνά.

--

Ίσκιοι γύρω του πετούνε, γιγαντεύουν και ψηλόνουν (sic),

και το παλληκάρʼ ισκιόνουν (sic).

Καλώς ήλθες στο νησί μας, σε τιμά να το τιμάς,

βάλε βράκαις και σαρδίνια κι έλα χόρεψε μʼ εμάς.

--

Άνδρας κύττα λαξευτούς,

κύττα καπετάνιους γέρους,

είναι νέος σαν κι αυτούς

στους παληούς ελευθέρους;

-------------

Στροφή τρίτη,

Χαίρε, Κρήτη.

--

Πέστε το με τα λαγούτα, πέστε το με τα βιολιά

πως Διοικητής μάς ήλθε το παιδί του Βασιληά.

--

Νάτο να, το συντροφεύουν πολιτεύματα και νόμοι,

πέρνα μέσʼ από τουφέκια, που καπνοβολούν ακόμη,

πέρνα μέσʼ από τουφέκια,

πούρριξαν αστροπελέκια.

Ο καπνός των σε κυκλόνει (sic) με λαχτάρα μας κρυφή

και κορώνα κάνει γύρω στην τρανή σου την κορφή.

--

Κύττα κύττα πυραμίδες,

που ποτέ σου δεν της είδες,

τώρα μπρος σου τιμημένα και πασίχαρα βροντούν

και στους βρόντους των τουφέκια της Ευρώπης απαντούν.

---

Να τουφέκια μια φορά,

που μας έδιναν φτερά,

που ξυπνούσαν πέρα πέρα

όλη νύκτα κι όλη μέρα

τον αντίλαλο φαράγγων, πεδιάδων και βουνών,

οπού βρόντησε μεγάλος ο Θεός των κεραυνών.

--

Να τουφέκια για καμάρι,

δοξασμένα στον αιώνα,

οπού κάνουν Ηγεμόνα

γης Ελληνικής βλαστάρι.

---

Γύρω στα τουφέκια σκίρτα

και στεφάνωστα με μύρτα,

φούκτωσέ τα μες στη φούκτα του μεγάλου σου χεριού,

πάρε σπίθες απʼ τα μάτια καθενός παλληκαριού.

--

Άφησες την γην των χαύνων

και των λόγων των αρρήτων,

και πατείς βουνά Κουρήτων

και Θεών τερπικεραύνων.

--

Εμπροστά σου δάφναις στρώνει κάθε Κρητικός οπλίτης,

πάρε μίτον Αριάδνης στον Λαβύρινθον της Κρήτης,

νέκρωσε με πόθους λαύρους

νέων χρόνων φωτεινών

μαύρου μίσους Μινωταύρους

σαν Θησεύς των Αθηνών.

----

Όλοι νάναι συμβουλοί σου και πιστοί σου δορυφόροι,

κάτω κι όπλα και μαχαίρια,

της αρχαίας Πασιφάης σε προσμένʼ η θεία κόρη

με τον μίτον εις τα χέρια.

---

Πέστε το με τα λαγούτα, πέστε το με τα βιολιά

πως Διοικητής μάς ήλθε το παιδί του Βασιληά.

----

Τραγουδάκι χαρωπό

με τον ίδιο τον σκοπό

--

Θυμηθήτε, πατριώται,

τι κακό μεγάλο τότε,

θυμηθήτε τι μανία, θυμηθήτε τι καμίνι,

πολεμάρχων μυθικών,

σαν μας είπαν πως ο Πρίγκηψ δίχως πόλεμο θα γίνη

Αρμοστής των Κρητικών.

--

Ύψιστε Θεέ, τι θρήνος

και λυσσώδης κοπετός!...

όχι φώναζε κι εκείνος,

όχι φώναζε κι αυτός.

---

Με πολέμων αμανέδες

βούϋζαν οι καφφενέδες,

όχι, θέλομε την Κρήτη να γενή δικό μας κτήμα

μονονού και παραχρήμα.

---

Βρε τι λέτε; ʼλέγαν άλλοι, δεν μας φθάνʼ η Κρήτη μόνον,

πρέπει τώρα να μας δώσουν και την γην των Μακεδόνων.

Κι άλλοι λέγαν με μανία

και πολεμικό μεράκι:

«μόνο την Μακεδονία;

να μας δώσουν και την Θράκη».

----

Κι άλλοι σκούζανε παρέκει

με Σταυραετού φακιόλι:

«καν μας δίνουν και την Πόλι,

καν ανοίγουμε τουφέκι».

---

Θυμηθήτε, πατριώται,

τι κακό μεγάλο τότε,

όχι φώναζα κι εγώ

κι έκανα τον Στρατηγό.

---

Κι ήλθε Βαγιανή Δευτέρα,

Θοδωρής με την μαχαίρα,

κι ήλθε των Βαγιών η Τρίτη,

συφορέλια σου, Χαμίτη,

κι ήλθε των Βαγιών Τετάρτη,

τι προσμένεις, Μποναπάρτη;

--

Μα κι η Πέμπτη ξημερόνει (sic)

κι ο Παππούς παρακορόνει (sic),

φθάνει κι η Παρασκευή,

μαρς του λεν οι παλαβοί,

έφθασε και το Σαββάτο,

χάος όλα κι άνω κάτω,

νάσου κι η Κυριακή,

φύγʼ εδώ και φυγʼ εκεί.

----

Κι ύστερα ζουρλομανδύας

και στο στόμα μουζαλιέρα,

κι άνω σχώμεν τας καρδίας

στον ουράνιον πατέρα.

--

ΚΙ ύστερα βαρύ σαμάρι

και σπαλέταις με το φτυάρι,

κι ύστερα μυαλό και γνώσις,

σύμμαχοι με την Τουρκιά,

και μουγγαίς διοργανώσεις

και με ρήγανη κουκιά.

----

Ωδή μεστή χαράς

μετά παραφοράς.

---

Αχ! πώς ήθελα στης Ίδης να πετάξω το βουνό,

πούβγαλε τον κεραυνό,

και μονάχος μεςʼ στους πάγους και στους όμβρους τους ραγδαίους

πρωί βράδυ αντικρύζω τους Δακτύλους τους Ιδαίους

που μεγάλωσαν μια μέρα

τον Ολύμπιον πατέρα.

---

Να ξεχάσω του πολέμου

την θεότρελλη γωνιά,

και να πιώ τον ναργιλέ μου

μες στης Κρήτης τα Χανιά.

---

Αχ! πώς ήθελα νʼ αφήσω τους συγχρόνους Αθηναίους,

τους χαζούς, τους κεχηναίους,

σε πολιτευμάτων χάβραις

να παρλάρουνε παλάβραις.

---

Γειά σου, Κρήτη τιμημένη, που γιορτάζεις Πασχαλιά,

όχι μʼ άρματα σαν πρώτα, σήμερα με τα φιλιά,

σήμερα χωρίς τουφέκι, σήμερα με την εληά,

και ξαπλόνει (sic) τα κλαδιά της η χρυσή πορτοκαλιά

και ξαρμάτωτη διαβαίνεις με τον γυιό του Βασιληά.

---

Της ορφάνιας οι καϋμοί

λησμονιούνται στο χορό,

φάτε λευθεριάς ψωμί,

πιήτε λευθεριάς νερό.

---

Παίζε, Κρητική παντιέρα,

στον καθάριο τον αέρα.

Τους κυματισμούς της όλοι

δακρυσμένοι τους κυττούν,

Ναύαρχοι, Στρατοί και Στόλοι

την Λαμπρή της χαιρετούν.

--

Αχ! πώς ήθελα να αφήσω

λιμαδόρους μελιρρύτους,

και πυρρίχιον να στήσω

με της Κρήτης τους Προκρίτους,

κι εδεπά να καταθέσω ταʼ όπλο μου το φλογερό,

που τʼ αγόρασα για χάζι στου πολέμου τον καιρό.

---

Όποιον βρίσκω νʼ αγκαλιάζω,

ζήτω ζήτω να φωνάζω,

και σαν άλογο Μαζέπα

να πηδήσω στη Χαλέπα,

μεςʼ στου Γειώργου (sic) το Παλάτι,

χίλια να του πω σπολλάτη.

---

Με τον Πρίγκηπα να μείνω,

Δροζ Νουμάς κι εγώ να γίνω,

να του στρώνω να κοιμάται, να του στρώνω να δειπνά,

λεοντόκαρδος να πέφτη κι Εκατόγχειρ να ξυπνά.

---

Ύπατε της Κρήτης, γειά μας,

κι η τρισέβαστη γιαγιά μας,

της Αγγλίας η Βιτώρια,

μια γραφή σου γράφει χώρια.

--------

Στέλλε μας χαράς μαντάτα με χιονάτο περιστέρι,

ʽΑη Γιώργη στέκα πάντα στο δεξί του το πλευρό,

και το κόκκινο σημάδι της σημαίας με τʼ αστέρι

ολογάλανο κι εκείνο να το κάνη με Σταυρό.