“Τώρα με την κρίση, που είναι διεθνής, έρχονται στην επιφάνεια δικές μας
παθογένειες, τα στραβά μας, και κοντεύουμε μέσα σε ενάμιση χρόνο να καταρρεύσουμε εντελώς, να καταρρεύσει το κράτος, να διαλυθούν οι δομές που υπήρχαν”
Η κρίση αλλάζει το ρόλο της τέχνης. Το παραπάνω τονίζει, σε συνέντευξή του στην «Π» ο κ. Βαγγέλης Ραπτόπουλος, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του «Η πιο κρυφή πληγή». Η εκδήλωση θα γίνει την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου στις 8 το βράδυ στο καφέ «Ενετικό» στην πλατεία Λιονταριών από τη Λέσχη Ανάγνωσης Ηρακλείου, σε συνεργασία με το Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης.
Θα μιλήσουν οι Μαρία Βρέντζου, δικηγόρος και Περικλής Παυλάκος, μαθηματικός.
Το εικοστό τέταρτο βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, το μυθιστόρημα «Η πιο κρυφή πληγή», είναι μια σύγχρονη ερωτική ιστορία, με φόντο τα Δεκεμβριανά του ʼ44. Ένας ισόβιος έρωτας στην εποχή των στιγμιαίων ερώτων και ο εφιάλτης του εμφυλίου στα χρόνια της κρίσης.
Θεωρείτε πως το θέμα του εμφυλίου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ;
«Είμαι 54 ετών, και από παιδί θυμάμαι ότι στο οικογενειακό περιβάλλον οι αφηγήσεις των μεγάλων που μου έκαναν την πιο ζοφερή εντύπωση ήταν από τα Δεκεμβριανά. Μεγάλωσα σε μια συνοικία, όπου έγιναν πολύ άσχημα πράγματα, στο Περιστέρι, που είναι ένα λαϊκό προάστιο στην Αθήνα. Ήθελα πάντα να γράψω κάτι για τα Δεκεμβριανά, ήταν κάτι πολύ ωμό, ένα πραγματικό μακελειό, βγήκαν στην επιφάνεια τρομακτικά πράγματα. Δε με ενδιέφερε το ιστορικό μυθιστόρημα. Τον καιρό των Αγανακτισμένων, στις συγκεντρώσεις, συνέλαβα την ιδέα να γράψω αυτό το βιβλίο. Μιλάει για μια ερωτική ιστορία που αρχίζει στη Μεταπολίτευση, οι ήρωες είναι τότε έφηβοι και φτάνουν στις μέρες μας, όπου μέσα στους Αγανακτισμένους, όπου εκβάλλει το βιβλίο, συνειδητοποιούν ότι ξανααφυπνίζεται κάτι συλλογικό στην Ελλάδα, σε όλο τον κόσμο η κρίση φέρνει μια μεγαλύτερη αίσθηση του συλλογικού. Εξ άλλου είδαμε ότι υπήρχαν ανάλογα φαινόμενα στην Ισπανία, την Αραβική Άνοιξη, βγήκε ο κόσμος στους δρόμους. Η οικονομική κρίση ξανακάνει επίκαιρο τον Εμφύλιο. Το βιβλίο μιλάει για το πόσο πιθανό και επίφοβο είναι να ξανακυλήσουμε σε κάτι τέτοιο».
Όσο η κρίση βαθαίνει, τόσο χωριζόμαστε σε στρατόπεδα, για αυτό θεωρείτε πιθανή μια ανάλογη κρίση ή σύρραξη;
«Φέρνει μαζί και πόλωση, μία συλλογικότητα, ακόμα και στους μνημονιακούς και μη. Τα προηγούμενα 15 χρόνια οι άνθρωποι ήταν στον καναπέ τους και ενδιαφερόντουσαν μόνο για τον εαυτό τους και τι θα έκαναν αν είχαν λεφτά να πάνε εκεί ή εδώ... Τώρα, επανήλθε μία αίσθηση του τι κάνουμε σαν Ελλάδα. Υπάρχει μία πολιτικοποίηση, όξυνση και επικαιροποίηση όλων των εννοιών, όπως το έθνος, η κοινωνική τάξη, πώς καταβαραθρώνεσαι με την κρίση, εκείνοι που έχουν ή όχι, οι μνημονιακοί ή μη, όσοι είναι υπέρ ή κατά της Χρυσής Αυγής. Ήταν πράγματα που δεν απασχολούσαν πριν την κοινωνία, που ήταν σε πιο ατομικιστική κατάσταση.
Η πόλωση και η όξυνση ξεκινάνε από μια αίσθηση έξω από το άτομο, το υπερβαίνουν. Αυτό που κυρίως είναι επικίνδυνο - το ίδιο στόχευμα, η στοχοποίηση - συμβαίνει στην Πορτογαλία, κανείς δεν ξέρει αν θα προχωρήσει και σε άλλες χώρες ή θα χειροτερεύσει, Ισπανία, Ιταλία. Το θέμα είναι ότι σε μας έχουν μείνει ανοιχτοί λογαριασμοί από τον Εμφύλιο που ακολούθησε το μετεμφυλιακό κράτος, ένα εκδικητικό κράτος. Ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πήγε σε ξερονήσια, εξορίες, δεν μπορούσε να βρει δουλειά λόγω φρονήματος. Αν συνεργάζονταν οι αριστεροί με τους δεξιούς από τον Εμφύλιο και μετά θα είχαμε γίνει Σουηδία. Το ίδιο αν δεν κυνηγούσε η μισή χώρα την άλλη μισή και δεν ακολουθούσε η Δικτατορία. Τώρα με την κρίση που είναι διεθνής, έρχονται στην επιφάνεια δικές μας παθογένειες, τα στραβά μας, και κοντεύουμε μέσα σε ενάμιση χρόνο να καταρρεύσουμε εντελώς, να καταρρεύσει το κράτος, να διαλυθούν οι δομές που υπήρχαν. Αναχρονισμοί υπήρχαν, αυτά όλα πηγάζουν από τον Εμφύλιο και ακριβώς επειδή δε λειτουργεί η κοινωνία, αυτός που δεν έχει λεφτά, που μένει στον αέρα, γκρεμίζεται εντελώς, δεν έχει από πού να πιαστεί.
Κρίση οικονομική αν υπάρχει στην Αγγλία δε θα διαλυθεί το σύστημα υγείας.
Ο Έλληνας έβρισκε άκρη με γνωστό, συγγενή, λαδώνοντας, δεν υπήρχε αξιοκρατία, πράγματα και θεσμοί που ρολάρουν και δουλεύουν στο κράτος να πεις ότι με πτωχοποίηση πάλι θα δουλεύει. Εδώ καταρρέει όλο, οπότε είναι εύκολο αυτός που δεν έχει να πει σε αυτόν που έχει «θα σου δαγκώσω το λαρύγγι».
Δείτε το αίσθημα ατιμωρησίας, επί χρόνια ακούμε για σκάνδαλα οικονομικά τερατώδη. Με εξαίρεση τον αποδιοπομπαίο τράγο, τον Τσοχατζόποπουλο, δεν έχει τιμωρηθεί κανείς και ταυτόχρονα λένε, κόβουμε στον μικροσυνταξιούχο... Μα είναι τερατώδης η αδικία».
