Αν για τον Καποδίστρια ήταν σχετικά εξηγήσιμη αυτή η στάση, η περίπτωση του πρώτου μονάρχη της Ελλάδας Όθωνα ασφαλώς προκαλεί έκπληξη και προφανώς θέτει ερωτήματα για τους σημερινούς ηγήτορες.

Ο Όθωνας ήταν όχι μόνο ένας αυταρχικός και απόλυτος μονάρχης, ακόμη και μετά την παραχώρηση του συντάγματος με την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, αλλά πριν απʼ όλα ήταν ένας ξένος για την Ελλάδα. Ήταν ο «Βαυαρός βασιλιάς». Κι όμως ακόμη κι ο «Βαυαρός βασιλιάς» συμπεριφέρθηκε όπως όφειλε ένας ηγέτης: έδωσε πρώτος το παράδειγμα της οικονομίας προκειμένου να ανορθωθούν τα οικονομικά του κράτους. Με βασιλικό διάταγμα, το οποίο φέρει ημερομηνία 25 Μαρτίου / 6 Απριλίου 1842, ο Όθωνας παραχωρούσε στο δημόσιο ταμείο από την ανακτορική χορηγία ποσό 200.000 δραχμών. Κι αυτό δεν θα γινόταν, όπως πρόβλεπε η απόφαση μόνο για το 1842, αλλά και για όσα χρόνια θα χρειαζόταν να ισορροπήσει η ελληνική οικονομία. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της εισφοράς του αλλοδαπού μονάρχη, αναφέρουμε ότι ο κατώτερος μισθός του υπαλλήλου του κράτους ήταν τότε 100 -150 δραχμές, ενώ ο ανώτατος έφτανε τις 650 δραχμές. Άρα, ο Όθωνας παραχωρούσε ετησίως ένας υπέρογκο ποσό, ίσο με 2.000- 1.333 κατώτερους μισθούς υπαλλήλων. Αυθαιρετώντας, με βάση τα σημερινά δεδομένα που ο κατώτατος μισθός στο δημόσιο έχει φτάσει περίπου στα 800 ευρώ, θα υπολογίσαμε ότι η αντίστοιχη προσφορά ενός δημόσιου αξιωματούχου της Πολιτείας θα έπρεπε να είναι από 1,6 εκατ.- 1,066 εκατ. ευρώ! Ας υπολογίσουμε τι προσωπικές «θυσίες» κάνουν οι Έλληνες αξιωματούχοι, την ώρα που επιβάλλουν διαρκώς χαράτσια και περικοπές μισθών στους Έλληνες… Η σύγκριση, ακόμη και με τον Βαυαρό, αυταρχικό μονάρχη, μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει για τη «φιλοπατρία» και την «αυτοθυσία» της σημερινής ηγεσίας… Ακόμη κι αν βάσιμα κανείς υποστηρίξει ότι για να μπορεί να χορηγεί 200.000, τότε τα «ανακτορικά έσοδα» ήταν πολλαπλάσια, η ενέργεια του αλαζόνα, αυταρχικού και σπάταλου Βαυαρού, με την κουστωδία των συμβούλων που καταχρέωσε τη χώρα, εκθέτει σήμερα τους ηγήτορες της Ελλάδας, που επίσης την καταχρέωσαν και ζητούν από τον ελληνικό λαό να πληρώσει γι αυτούς …

Το διάταγμα του Όθωνα για την επιστροφή στο δημόσιο ταμείο ποσού 200.000 δραχμών ετησίως, υπάρχει στον τόμο «Ανατύπωσις των εν τη Εφημερίδι της Κυβερνήσεως νόμων διαταγμάτων κλπ από έτους 1843- 1854», τόμος β΄του 1866, είναι το παρακάτω:

«ΔΙΑΤΑΓΜΑ

Περί της απαιτουμένης ισορροπίας των εσόδων και εξόδων του Κράτους.

ΟΘΩΝ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Θεωρούντες ότι τα δημόσια εισοδήματα δεν ισορροπούσιν εισέτι προς τα αναγκαία έξοδα και ότι δια να πραγματοποιηθή η των εσόδων και εξόδων ισορροπία, χωρίς της οποίας δεν δύναται να ευτυχήση το Κράτος, και την οποία ένεκα τούτου έχομεν σταθεράν απόφασιν να εισαγάγωμεν, να προφυλαχθώσι δε κατά το δυνατόν και οι αγαπητοί ημών υπήκοοι από επιβολής νέων φόρων, καθίσταται επί του παρόντος αναγκαιοτάτη και απαραίτητος η ελάττωσις των δημοσίων εξόδων.

Επιθυμούντες να συνεισφέρωμεν και εξ ιδίων εις ευτυχεστέραν επιτυχίαν του ρηθέντος σκοπού, και να δώσωμεν εις τον αγαπητόν ημών λαόν, του οποίου η ευημερία είναι διηνεκής ημών φροντίς και καταθύμιος μελέτη, και του οποίου την χαράν και θλίψιν λογιζόμεθα ως ιδίαν ημών, νέον δείγμα της πατρικής ημών αγάπης και κηδεμονίας, απεφασίσαμεν τα ακόλουθα.

1.Παραχωρούμεν εις το δημόσιον ταμείον εκ της Ανακτορικής Ημών χορηγήσεως (liste civile) του ενεστώτος έτους, δραχμάς 200.000 (διακοσίας χιλιάδας), ως ιδιαιτέραν ημών συνεισφοράν εις πλήρωσιν των δημοσίων εξόδων, εκφράζοντες συνάμα την ημετέραν πρόθεσιν του να εξακολουθήσωμεν συνεισφέροντες το ποσόν τούτο και εις τα εξής έτη, εωσού εισαχθή τελεία ισορροπία των εσόδων και των εξόδων.

2.Ο Ημέτερος επί του Βασιλικού Οίκου Γραμματεύς της Επικρατείας θέλει προσυπογράψει το παρόν ημών Διάταγμα.

Εν Αθήναις, την 25 Μαρτίου (6 Απριλίου) 1842

ΟΘΩΝ

Ο επί του Β. Οίκου και επί των Εξωτερικών Γραμματεύς

Ι. ΡΙΖΟΣ»

Πάντως, λίγες ημέρες μετά, ο Όθωνας άρχισε τις περικοπές και στους «αγαπητούς υπηκόους» του, ξεκινώντας από τους υπαλλήλους του κράτους. Οι περικοπές ξεκινούσαν από 5%, για τον κατώτατο μισθό, ο οποίος για την Αθήνα, τον Πειραιά, τη Σύρο, το Ναύπλιο και την Πάτρα ήταν 150 δρχ. και για τα υπόλοιπα μέρη του κράτους 100, και φτάνοντας το 15% για τον ανώτατο μισθό των 650 ή και παραπάνω δραχμών.

Το διάταγμα του Όθωνα για τη χορήγηση ετησίως 200.000 δραχμών από την ανακτορική χορηγία στο δημόσιο ταμείο