Ερ.: Πέρυσι ο κόσμος σας απόλαυσε, σʼ ένα One Man Show τόσο στην παραλία, όσο και στην πλατεία στα Μάταλα. Πώς πήρατε την απόφαση να συμμετάσχετε σʼ αυτό το show, οικειοθελώς;

Απ.: Έπρεπε να ειμαι εκεί ρέι...ακουώ υποσυνείδητα καμιά φορά πράγματα.. Κάτι με κάλεσε σαν πνεύμα, σαν αόρατη εντολή σαν μια ληγούρα στο στομάχι ρέι...ήταν πολύ μυστηριο αυτό που ένιωσα και έβαλα στόχο να πάω και να διασκεδάσω τον κόσμο. Αυτό είναι λάηφ για το Τόνι, είναι στόχος.... Οπότε δεν θα μπορούσε να λείπω από την σαρακοστή ρέι..!

Ερ.: Τόσο οι Ματαλιώτες, όσο και οι χιλιάδες τουρίστες που βρέθηκαν στην περιοχή, σας δέχτηκαν σαν μια μοναδική εικόνα από το παρελθόν. Πώς βιώσατε αυτή την αλληλεπίδραση;

Απ.: Ήταν απίστευτο... Σαν να ζούσα εκεί τότε ξανά.. Εβριμπόντι έπαιρναν φώτοζ, μου μιλούσαν, χαιρετούσαν, να με αγκαλιάσουν, τσικάκια πρόθυμα, κοπέλια να πίνουμε ρατσιές να χορεύουμε τουγκέδα, σέηκ, πεντοζάλη, ολα ήταν γουάντερφολ ρέι..

Ερ.: Έχετε συνηθίσει τον κόσμο σʼ ένα live show με μουσική, χορό, αλλά και πρόζα. Πώς γίνεται αποδεκτό αυτό το είδος παράστασης;

Απ.: Δεν είναι τοσο το βάρος στην πρόζα στα σοου που κάνουμε. Απλά δεν μπορώ όταν βλέπω την Λόλα να μην της τα πω ενα χεράκι, να μην της δώσω ένα χαστουκάκι, οπως όλσο να μην κανω λίγο φλερτ με την Βερόνικα και να πω τα δικά μου όταν με πιάνει ρέι...

Ερ.: Τι έχετε να πείτε για το κοινό της Κρήτης;

Απ.: Παιξαμε πρώτη φορά στα Χανιά πάνω σε ενα σκάφος που το λέεγανε λέηντι Ρούλα ρέι..! Όλος ο κόσμος ήταν στο λιμανι και χορέψανε και γελάσανε και μεις ακόμα ζαλιζόμαστε... Μην ήταν το κύμα μην ήταν η ρατσή,...δε κατέω...