Κατά τη συλλογή πληροφοριών για το ντοκιμαντέρ, σας έκανε κάτι περισσότερο εντύπωση;

«Ήταν πάρα πολλές οι περιπτώσεις αυτές . Μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν γνώρισα τη μητέρα του Χοσέ Κόιζο του Ισπανού καμεραμάν που σκοτώθηκε όταν ένα αμερικάνικο τανκ σημάδεψε και έριξε μία βολή μόνο στο ξενοδοχείο Παλεστάιν. Αυτή η γυναίκα μαζί με τα παιδιά της, τα αδέλφια του, παλεύει μέχρι και σήμερα για να φτάσει η υπόθεση στο δικαστήριο και παλεύει με ένα τρομερό πάθος και μία φοβερή αξιοπρέπεια. Αυτό αποτυπώνεται και στην ταινία αλλά και στις συναντήσεις που είχα μαζί της. Σε πολλές περιπτώσεις χρειάστηκε να συναντήσω συγγενείς, συναδέλφους των δημοσιογράφων που σκοτώθηκαν δύο και τρεις φορές και χωρίς κάμερα γιατί όταν στέλνεις ένα email ή παίρνεις ένα τηλέφωνο και λες «είμαι ο τάδε και θέλω να κάνω μια ταινία για το γιο σας ή το σύζυγό σας», από την άλλη μεριά του τηλεφώνου ή του ηλεκτρονικού υπολογιστή, υπάρχει μια επιφυλακτικότητα, «ποιος είναι αυτός, μήπως είναι κάποιος ο οποίος θα σκυλέψει πάνω στο προσωπικό μου δράμα, δε θα χειριστεί έντιμα την περίπτωση του παιδιού μου ή του συζύγου μου;». Για αυτό, σε πολλές περιπτώσεις χρειάστηκε να τους γνωρίσω από κοντά και να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους, να μεταχειριστώ την υπόθεσή τους και το δράμα τους με έναν αξιοπρεπή τρόπο. Νομίζω ότι όσοι είδαν την ταινία από τους συγγενείς και τους φίλους πιστεύουν ότι δικαιώθηκαν για την επιλογή τους να μιλήσουν στην ταινία.