Της Κατερίνας Μυλωνά
Η Εύα και ο Χρήστος Γιαννάκος μιλούν στην “Π” για την αναπαλαίωση και τη μεγαλύτερη συλλογή χαρακτικών και ex Libris στην Ελλάδα και μια από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη
Υπήρξαν ξωτάρηδες για χρόνια και αποφάσισαν να στήσουν τη δική τους φωλιά αλλά και έναν χώρο αφιερωμένο στην τέχνη που αγάπησαν μέσα από τα ταξίδια τους, τη χαρακτική, στις Άνω Αρχάνες, σε ένα παλιό σπίτι, χτισμένο όλο από πέτρα γύρω στο 1860.
Η οικογένεια της Εύας και του Χρήστου Γιαννάκου, με πολύ μεράκι, αναπαλαίωσε το κτίριο και από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, οπότε και έγιναν τα εγκαίνια της γκαλερί “Xotaris”- υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Πολιτισμού «Παναγιώτης Γιαννάκος»- παρουσιάζει στο κοινό τη μεγαλύτερη συλλογή χαρακτικών και ex Libris στην Ελλάδα και μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη.
Παράλληλα, φιλοξενούνται προσωπικές ή ομαδικές εκθέσεις καλλιτεχνών ενώ στα σχέδια της οικογένειας είναι η διοργάνωση σεμιναρίων αλλά και ,σε συνεργασία με άλλα ιδρύματα, εκθέσεων σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και το εξωτερικό.
Η επιβράβευση των προσπαθειών της οικογένειας ήρθε με το χρυσό βραβείο “San Min Cup” που δόθηκε από την Shanghai Fu Xian Zhai International Exlibris Association κατά την διάρκεια του 5th Fu Xian Zhai International Competition and Collection Exhibition 2011, στον Χρήστο Γιαννάκο.
Η μεταμόρφωση του κτιρίου είναι εντυπωσιακή, πώς έγινε;
Χρήστος Γιαννάκος: «Το κτίριο είναι του 1870 περίπου, είναι ένα παλιό καστρόσπιτο, έτσι τα λέγανε, που σημαίνει ότι ήταν το αρχοντικό μαζί με τις αποθήκες, τα πατητήρια, περιτριγυρισμένο από ένα ψηλό τοίχο, δεν μπαίναν ούτε τα βλέμματα, δεν μπορούσε κανένας να δει.
Αυτό το πήραμε το 2009. Εγώ μόλις το είδα το ερωτεύτηκα τελείως. Τις Αρχάνες τις ξέραμε, περίπου 20 χρόνια ερχόμασταν, έχουμε γνωστούς, φίλους εδώ, οπότε είπαμε «να ο χώρος, αυτό θα πάρουμε».
Η αλήθεια είναι ότι ήταν η πρώτη φορά που αναπαλαιώναμε, οπότε ήταν δύσκολο γιατί έπρεπε να κρατήσουμε ακριβώς το ύφος και του κτιρίου αλλά και το ύφος των Αρχανών, δηλαδή δεν έπρεπε να κάνουμε παρεμβάσεις. Επρεπε να βρούμε τα πάντα από ξύλο ή πέτρα, να αναδειχθεί αλλά επίσης να γίνει και πάρα πολύ στέρεο γιατί είναι και το σπίτι μας, οπότε έγινε πολύ καλή δουλειά.
Τώρα, ως προς το θέμα της συλλογής, μαζεύουμε πάνω από 35 χρόνια. Κάποια στιγμή είπαμε ότι αυτά που μαζεύουμε δεν αξίζει να είναι σε συρτάρια ή οτιδήποτε, να μην το βλέπει κανένας. Ισως ανήκει και σε κάποιους άλλους να το βλέπουνε και σε συνδυασμό με το ότι βρήκαμε αυτό το σπίτι -γιατί είχαμε αποφασίσει να έρθουμε και στην Κρήτη να μείνουμε, η Εύα είναι από τα Χανιά, εγώ δεν είμαι- λέμε «να ο χώρος για να γίνει ένα μικρό μουσείο». Οι γνωστοί μας ήταν πάρα πολλοί, κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη, καλλιτέχνες, χαράκτες, γιατί γυρίζουμε τον κόσμο ...»
Εύα Γιαννάκου :«Τα τελευταία 25 χρόνια ταξιδεύουμε συνέχεια.»
Μιλήστε μας για αυτή την περιπλάνηση
Ε.Γ. «Άρχισε σα νεανική περιπλάνηση με ένα σακίδιο. Λέμε, «γυρνάμε». Γυρνάγαμε... Εχουμε πάει σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Μέσα από αυτές τις περιπλανήσεις η τέχνη ήταν το πρώτο που μας προσέλκυε. Κάποια στιγμή, περισσότερο ο Χρήστος άρχισε να ασχολείται με τα χαρακτικά και μετά από εκεί και πέρα, όσο ταξιδεύεις, όσο γνωρίζεις κόσμο, τόσο γνωρίζεις και στοχευμένα πλέον καλλιτέχνες που ασχολούνται με το αντικείμενο αυτό. Και άρχισε η συλλογή.»
