Αξιοσημείωτη θα είναι επίσης η παρουσία ταινιών από κρητικούς σκηνοθέτες ή με κρητικά θέματα. Η “Σαγιόμι“του Νίκου Νταγιαντά, μιλάει για τη γυναίκα του τίτλου και θεία του σκηνοθέτη, που μεγάλωσε σʼ ένα απομακρυσμένο χωριό της Ιαπωνίας υιοθετημένη από τον παππού της σε πολύ μικρή ηλικία, χωρίς να γνωρίζει τους γονείς της. Στα 22 της έφυγε από την Ιαπωνία, ακολουθώντας έναν Έλληνα ναυτικό ως την Κρήτη. 35 χρόνια αργότερα, ο θάνατος της μητέρας της την οδηγεί και πάλι στην Ιαπωνία. Η ταινία καταγράφει το ταξίδι της καθώς επισκέπτεται τη χώρα των παιδικών της χρόνων.
Οι “Τουρκοκρητικοί στην Αλικαρνασσό“ του Κώστα Νταντινάκη, ταξιδεύουν στην Αλικαρνασσό, το σημερινό Μποντρούμ, όπου οι Τουρκοκρητικοί πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς νοσταλγούν την πατρίδα των προγόνων τους, αυτοχαρακτηρίζονται Κρητικοί, και διατηρούν ανόθευτη την κρητική διάλεκτο, τον τρόπο ζωής, τη μαγειρική κ.λπ. Οι παλαιότεροι θυμούνται την αρμονική συμβίωσή τους με τους χριστιανούς συμπατριώτες τους, τη φυγή τους από την Κρήτη, τις δυσκολίες προσαρμογής τους στην Τουρκία. Η φτώχεια δεν επιτρέπει στους περισσότερους να πραγματοποιήσουν το πολυπόθητο ταξίδι τους στην πατρώα γη, την Κρήτη, που οργανώνεται συχνά από τοπικούς συλλόγους.
Το “Ξύπνησε ο Σουλτάν Αχμέτ“ του Νίκου Λυγγούρη, συστήνει τον Κωνσταντίνο Φίσερ, Γερμανό “κοινωνικό γλύπτη“ που ζει εδώ και 19 χρόνια στα Χανιά. Όταν ο 43χρονος δεν βρίσκεται στο εργαστήρι του δουλεύοντας σε εγκαταστάσεις και φωτογραφικές σειρές, τρέχει για μια οργάνωση που βοηθάει ορφανά και οροθετικά παιδιά στην Αφρική και στην Ελλάδα ή παραδίδει (δωρεάν) μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες. Τις νύχτες, σε μια προσπάθεια αυτοθεραπείας από τη μελαγχολία, γράφει γράμματα στον “μικρό Κωνσταντίνο“ μέσα του, για να του δώσει τη στοργή που δεν πήρε στα πρώτα παιδικά του χρόνια.
Στο “ΜΕΤΑΧΑ, ακούγοντας το χρόνο“ του Σταύρου Ψυλλάκη, με αφετηρία γιατρούς και προσωπικό του αντικαρκινικού νοσοκομείου Μεταξά που πάσχουν οι ίδιοι από καρκίνο, παρακολουθούμε μια ξεχωριστή ομάδα ασθενών καθώς συνεχίζουν να εργάζονται στο νοσοκομείο.
Τέλος, το “Γαύδος. Εκεί στο Νότο“ της Ανθής Νταουντάκη απεικονίζει τους κατοίκους του νησιού, αποτελούμενους από δύο κατηγορίες. Τους ντόπιους, που έζησαν εκεί την “κρυμμένη ζωή“ μιας κλειστής κοινωνίας, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο και προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στα παλιά ήθη και στο δέλεαρ της “ανάπτυξης“, και τους άλλους, τους “αυτοεξόριστους“ ρομαντικούς, που βρήκαν εκεί την Ιθάκη τους.