Εμπρός, λεβένταις, ʽστο χορό να ʽπούμε χωρατά
κιʼ η Τυρρηνή Κυριακή μάς αποχαιρετά.
-
Κατηγορούν τον Λόρδο μας και μας τον λεν Σωτήρα,
που ʽγίνηκαν για δάνειο τα μάτια του μπακίρα.
-
Αν αρχινίσω να σας ʽπω του Λόρδου μας τα πάθη
ξένοι και ντόπιοι χάνουνε ταυγά με το καλάθι.
-
Αν αρχινίσω να σας πω τα ντέρτια του τραγούδια
ο κήπος ο Βασιλικός δεν βγάζει πια λουλούδια.
-
Από την πόρτα του περνώ κιʼ ο Βασιληάς ʽστο πλάϊ
του λέγει πως το δάνειο θα ʽβρη με το κολάι.
-
Από την πόρτα του περνώ, τον γελαστό μου κάνει,
κιʼ αμέσως εκατάλαβα ο Κορωνιός πώς φθάνει.
-
Από την πόρτα του περνώ και το μουστάκι στρήφει,
κιʼ αμέσως εκατάλαβα πως είδε τον Ζαρίφη.
-
Από την πόρτα του περνώ, τον είδα να χορεύη,
κιʼ αμέσως εκατάλαβα πως κάτι μαγειρεύει.
-
Από την πόρτα του περνώ, τα δάκτυλά του γλείφει,
κιʼ αμέσως εκατάλαβα πώς τρώει καταΐφι.
-
Από την πόρτα του περνώ, λαλούμενα κτυπάνε,
κι ερώτησα και μούπανε πως όλα ντρίτα πάνε.
-
Από την πόρτα του περνώ, θωρώ τον Ευγενίδη,
κι ευθύς τον Λόου και τον Ρου τον πάει ριπιτίδι.
-
Τον Κορωνιό ερώτησα πώς ʽξέπεσʼ εδώ πέρα
κι εκείνος μούπε σιγαλά για την κακή του μέρα.
-
Τον Ευγενίδη ρώτησα με σοβαρό μεγάλο
εις τον Διάδοχο σπαθί αν θα χαρίση κι άλλο.
-
Αυτός εκληρονόμησε από τον Ευγενίδη
του Κωνσταντίνου του παληού το κοφτερό λεπίδι.
-
Με τούτʼ ως τώρα έγινε μες στην Αθήνα θρήνος
και σʼ Αλεπού δεν άφησε ουρά κι ο Κωνσταντίνος.
-
Κι άλλο λεπίδι δώσε του μʼ ολόχρυση λαβή
κι ευθύς η κάθε Αλεπού θα μείνη κολοβή.
-
Εμπρός πηδάτε στο χορό, Ρωμηοί μου ψωραλέοι,
ο Ευγενίδης ʽπλάκωσε κι ο Κορωνιός το λέει.
-
Λουφάζει και βουβαίνεται κι ο Πιτ κι ο Καραπάνος...
ετέλειωσε το δάνειο της Λόντρας ο Ρωμάνος.
-
Αυτός για τον Χαρίλαο με δίσκο ασημένιο
εις τον Βαλλιάνο έτρεξε, κιʼ αυτός ʽστον Κοριαλένιο.
-
Κιʼ ο Κοριαλένιος έτρεξε ʽστον Μόργαν τον Εγγλέζο
κιʼ εγώ τακούω και πηδώ και τόργανό μου παίζω.
-
Οι Τραπεζίται των Ρωμηών, κατάμαυρα κοράκια,
μʼ άσπρα φτερά ʽφτερούγισαν ωσάν περιστεράκια.
-
Ωχού! δεν γίνεται κακό ʽστον κόσμο πιο μεγάλο
να μην τυχαίνης δανειστή μήδʼ Αγγλο μήτε Γάλλο.
-
Η άσπρη πέτρα του γιαλού δεν πιάνει πρασινάδα
και δάνειο πουνʼ εύκολο δεν έχει νοστιμάδα.
-
Για την δεκάρα χάνομαι, για τον χαλκό πεθαίνω,
για μια στερλίνα ψεύτικη σκίζω τη γη και μπαίνω.
-
Παίζουν η φυσαρμόνικαις, βαρεί το τουμπελέκι,
κιʼ ο Λόρδος με τον Βασιληά το γαϊτανάκι πλέκει.
-
Ο Λόρδος δεν θα μαρανθή μηδέ θα κιτρινήση,
γαρουφαλάκι θα γενή για να μας δαιμονίση.
-
Ας τραγουδήσω κιʼ ας χαρώ... του χρόνου ποιος το ξέρει
αν θάλθουν κιʼ άλλοι ελεγκταί από τα ξένα μέρη.

Ας τραγουδήσω κι ας χαρώ... το δάνειο τελειόνει,
κιʼ ίσως του χρόνου σύν Θεώ βροντήση το κανόνι.
-
Μέσα ʽστο περιβόλι μου λευκός ανθίζει κρίνος
κιʼ ο Λόου εις το θέατρο ποζάρει θεατρίνος.
-
Κατακαϋμένε μύστερ Λό, μαζί μας τί τραβάς...
Μπερτόδουλος κατήντησες από σοφός Αββάς.
-
Χωρίς ταμπάρο έμεινες σαν ήλθες εδώ πέρα,
πρόσεξε δίχως ʽσώβρακο μην πάς ʽστην Εγγλιτέρα.

Φαντάσου ʽστην πατρίδα σου τι θα σου τραγουδούν
όταν η Λαίδες έξαφνα χωρίς βρακί σε ʽδούν.
-
Πρόσεξε με την έκθεσι ʽστα βρόχια μας μην πέσης
κιʼ ολόγυμνα τα σκέλια σου σʼ όλαις της Μίς εκθέσης.
-
Αν ʽπής κακό για λόγου μας σου λέμε άιντε χάσου,
κιʼ αν ʽπης καλό για λόγου μας τιμή ʽστα μούτσουνά σου.
-
Ο,τι κιʼ αν ʽπήτε, Λο και Ρου, σας ʽκάναμε ρεντίκολα,
γιατί ακόμʼ η κόταις μας αυγά γεννούνε δίκωλα.
-
Ας τραγουδήσω κι΄ας χαρώ... του χρόνου ποιος γνωρίζει
αν μπαταρίας δυνατής μπαρούτι δεν μυρίζη.
-
Εκείνος που το κρέντιτο, Πρωθυπουργέ μου, χάση
του έρχεται να τρελλαθή και τα βουνά να πιάση.
-
Χωρίς αέρα το πουλί, χωρίς νερό το ψάρι,
χωρίς στρελίναις δεν βαστά του Λόρδου το καμάρι.
-
Ο Λόρδος είναι το δεντρί κιʼ εμείς οπωρικά του
κιʼ όποιος δανείζει τους Ρωμηούς ξεχνά τα δανεικά του.
-
ʽΛίγο καιρό ας πάψουνε τα βάσανα κιʼ οι πόνοι
κιʼ ο Λόρδος ʽσιγουράρισε δηό χρόνων το κουπόνι.
-
Αμύγδαλο ετσάκιτσα μές ʽστη χαρά που ʽπήρα
και μέσα εζουγράφισα τον Λόρδο τον Σωτήρα.
-
Πηδάτε με τον ταμπουρά, πηδάτε με κλαρίνο,
και δέστε χειροπόδαρα τον Λο τον θεατρίνο.
-
Εμπάτε μέσα ʽστο χορό με σπάθαις και σπιρούνια
να ξεροκοκκαλίσωμε τα νέα μιλιούνια.
-
Να μη σας καίγεται καρφί και τρώτε, τρώτε, τρώτε,
κιʼ άμα κιʼ εκείνα φαγωθούν Αλλάχ κερίμ ώς τότε.
-
Δεν θʼ απομείνη δανειστής, που να μη μας δανείση,
κιʼ ούτʼ ελεγκτής, που δεν θαλθή κιʼ εδώ να σεριανίση.

-
ʽΣτον Λόρδο για το δάνειο πηγαίναν όλοι κόντρα,
ʽστον ουρανό το γύρευε και τώβρε μες ʽστη Λόντρα.
-
Βρυσούλα πεντακάνουλη, νερό μου κρυσταλλένιο,
πάλι την εκατάφερες μʼ αυτόν τον Κοριαλένιο.
-
Δεν ίδανε τα μάτια μου σαν τέτοιο κυνηγάρη
να κυνηγά τους δανειστάς με ήλιο και φεγγάρι.
-
Εκεί που παραδέρνεται φορεί στραβά τον σκούφο
και πέφτουν μες ʽστα βρόχια του σαν το πουλί τον μπούφο.
-
Εις την αρχή το δάνειο είναι γλυκό, καϊμάκι,
μά σαν μας σφίξʼ η πληρωμή αρχίζει το φαρμάκι.
-
Τα δάνεια σαν παλαβούς και τους Μυλλόρδους κάνουν,
μʼ ένα τοκομερίδιο την πόζα των την χάνουν.
-
Σαν αρχινούν οι δανεισταί να γνέφουν με μαντύλι
βλέπεις σαν βώδι τον παππά, τον ουρανό σφοντύλι.
-
Ελάτε ʽστον Μυλλόρδο μας τριγύρω, μασκαράδες...
απʼ όλα είναι πιο γλυκό χαζίρικοι παράδες.
-
Οταν δεν συλλογίζεται κανείς πως θα πληρώση
δεν είναι Λόρδος άν γερό παρά δεν σαβουρώση.
-
Ανάθεμα τους δανειστάς, πού να τούς φάν τα φίδια,
για τούτους μόνο ξύνονται κοιλιαίς με κεραμίδια.
-
Εκείνοι το Ρωμαίικο το τρων με τα λιμά
και σαν παληάς κατασκευής υπόνομος βρωμά.
-
Αστροπελέκι και φωτιά να πέση να τους κάψη
κιʼ ούτʼ ένα σάββανο γιʼ αυτούς κιʼ ο Λόρδος να μη ράψη.
-
Ετέλειωσε το δάνειο... θα ζήσωμε δηό χρόνια
κιʼ ας φάμε όλοι σήμερα παστίτσο μακαρόνια.
-
Ο Ευταξίας έσκασε, ο Ράλλης εβουβάθη,
κιʼ απʼ την σκασίλα την πολλή θα βγάλουν καλαγκάθι.
-
Δηό πράγματα εφάγαμε ως τώρα με κουτάλα,
την δόξα και τα δάνεια, και δεν μας μέλλει γιʼ άλλα.
-
Οποιος δεν έβγη μασκαράς ʽστους δρόμους με το κάρο
εκείνος είναι μασκαράς και τον κακό του φλάρο.
-
Οποιος δεν μασκαρεύεται το μούτρο του χαλά
κι αμέσως αλευρόνεται με σκόνη του Μελά.
-
Τρελλοί σεισμοί ʽστη Ζάκυνθο, σεισμοί ʽστη Σαμοθράκη,
και μες ʽστο Χαβιαρόχανο της γρίνιας το σαράκι.
-
Κάθε μεσίτης σήμερα γλεντά και ξεφαντόνει,
ξεπέφτει το συνάλλαγμα και το ναπολεόνι.
-
Κιʼ η δύστυχη Πιστωτική απάνω της θα πάρη,
που με το σήμερʼ αύριο κοντεύει να κρεπάρη.
-
Δεν τόλπιζα, δεν τόλεγα, μηδέ ʽστο νου μου τώχα
πως θα περάση για καιρό του μπαρουτιού η βόχα.
-
Τον Πιτ ερώτησα γιατί τα φρύδια του σουφρόνει
κιʼ είπε πως δεν τον άφησαν να ρίξη το κανόνι.
-
Και συ μαζί μας γέλα, Πιτ, με ʽγεια σου και χαρά σου...
μη τόσο σεκλετίζεσαι και θάλθη κιʼ η σειρά σου.
-
Ολα τα λόγια λόγια ʽναι, μάναι και κάτι λόγια,
που κτίζουνε για μια στιγμή ανώγεια και κατώγεια.
-
Ερώτησα για την Αυλή πως διόλου δεν γελά
κιʼ εκείνη μούπε ʽστους σεισμούς πως ʽξώδεψε πολλά.
-
Ερώτησα τους Πρίγκηπας γιατʼ είναι ζωηροί
και μούπαν πως το αίμα των ανάβουν οι χοροί.
-
Σε αγαπώ, Μυλλόρδε μου, και πού με βάζεις τάχα;
επάνω ʽστον Φραντζέζο Ρου και ʽστον σίρ Λο τον χάχα.
-
Κιʼ αν γκρεμισθώ κιʼ από τους δηό; στα μαλακά να πέσης
να στραπατσάρης και των δηό σκαρτάδων τας εκθέσεις.
-
Βασιλικόν εφύτεψα ʽστην κλίνη που κοιμάσαι
την βίζιτα του Βασιληά για πάντα να θυμάσαι.
-
Καλώς την την Σαρακοστή με ταδειανό στομάχι,
μονάχα ο Μυλλόρδος μας Σαρακοστή δεν θάχη.
-
Και βάλτε τον ʽστην κούνια του να κάνη νάνα νάνα
και σαν ξυπνήση της Λαμπρής νʼ ακούση την καμπάνα.
-
Να χαμηλώναν τα βουά να ʽδω μες ʽστο Λονδίνο
πως τον παρά θα μας μετρούν και μούντζαις να τους δίνω.
-
Τον Θοδωράκη ʽρώτησα γιατʼ είναι πικραμένος
κιʼ είπε πώς είνʼ εκ της Αυλής πολύ αδικημένος.
-
Ο Βασιληάς τον φίλησε μια Καθαρή Δευτέρα
κιʼ εμύριζε το στόμα του σαράντα μιάν ημέρα.
-
Αδικημένοι αρχηγοί, βασιλικό μυρίστε
για να σας δη ο Βασιληάς και να σας ʽπη “ορίστε”.
-
Τους Υπουργούς ερώτησα πώς έχουν τόση πάστρα
κιʼ αυτοί με γέλοια μούδειξαν τον ουρανό με τάστρα.
-
Ενα προς ένα, μούπανε, όλα ταστέρια τήρα...
τόσα θα γράψη δάνεια το χέρι του Σωτήρα.
-
Κιʼ η Μαύρη Μοίρα ΄λύθηκε κοντά εις όλα τάλλα
κιʼ εδέθη απʼ τον Ναύσταθμο μεςʼ στην Λειψοκουτάλα.
-
Χρυσαίς σπαλέταις ʽφόρεσα κιʼ επήγα σʼ ένα μπάλο
κι ένας από τους Πρίγκπας μʼ επάτησε ʽστον κάλο.
-
Επλύθηκα κιʼ αλείφθηκα με πούδρα και κολόνια
κιʼ είδα τα Πριγκηπόπουλα με μάσκαις ʽστα σαλόνια.
-
Ο Βασιληάς εις του Συγγρού ως ʽστο πρωί χορεύει
και μέσα σε θολά νερά ο Λόρδος του ψαρεύει.
-
Ανοίγουν τα κατάστιχα του καθενός μουφλούζη
κιʼ ο σεβνταλής Πρωθυπουργός ʽστους Βουλευτάς του σκούζει.
-
Γεια σας, παιδιά της μπάτσικας, χαρά ʽστην λεβεντιά σας...
με τής πολλαίς μου προκοπαίς ξεκούφανα ταυτιά σας.
-
Για της σοφαίς ρετσέταις μου, που της θαυμάζουν όλοι,
εφτύσατʼ αίμα στη Βουλή καθημερνή και σχόλη.
-
Για του Κουβέρνου την τιμή, πιστοί μου φουκαράδες,
δεν ʽπήγατε ʽστον τόπο σας να ʽβγήτε μασκαράδες.
-
Μες ʽστη Βουλή για χάρι μου εμείνατε α ρέστο,
αλλά κουράγιο κιʼ έρχεται μεγάλο μανιφέστο.
-
ʽΛίγο κουράγιο, βρε παιδιά, και φουσκωμένα λόγια,
να ʽβγουν τα ʽμεροκάματα, να πληρωθούν ταγώγια.
-
Την πήτα που θα φάτε σεις θα είναι πήτʼ αλήθεια,
χωρίς σπανάκια πλάθεται και δίχως κολοκύθια.
-
Την πήτα που θα φάτε σείς δεν θάναι τιποτένια,
τα χέρια που την έφτιασαν τα λένε Κοριαλένια.
-
Αϊντε μωρέ καχπέ παρά, σʼ εμένα μην ʽπαινειέσαι,
εγώμαι που σʼ εγλέντισα και τώρα μʼ απαρνειέσαι.
-
Ελα, παρά κακότροπε, που μʼ έκανες κλαψάρη,
έλα, παρά, πού μούψησες ʽστα χείλη μου το ψάρι.
-
Ελα, στερλίνα τζόγια μου, του κόσμου μαλαγάνα,
που ʽπήρα για χατήρι σου της γειτονιαίς παγάνα.
-
Ελα, παρά, καθένας μας κορώνα να σε βάλη.
ένα να νοιώσωμε κιʼ εμείς πως είναι καρναβάλι.
-
Ελα πριν βάλουν των Ρωμηών τα κόκκαλα ʽστα πιάνα,
τα κόκκαλα που τάισαν τον κόσμο με το μάννα.
-
Τα κόκκαλα που μια φιρά τους Φράγκους εξευγένισαν
και τον παππού και την γιαγιά της ʽλευθεριάς εγέννησαν.
-
Τα κόκκαλα που ρίχνομε εις όσους δεν δανείζουν,
κιʼ οι σκύλοι τα σιχαίνονται και δεν τα ροκανίζουν.
-
Ευχαίς κιʼ εξάψαλμο για σας, για ʽμένα και το γένος
διαβάζει θηλυκός παππάς και διάκος γκαστρωμένος.
-
Καράβι, καραβάκι, που πας γιαλό, γιαλό,
με τείσαι φορτωμένο;... με φόρτωμα καλό.
-
Φέρνω στερλίναις, ντούμπιαις, και χίλια δηό καλά,
μα κουβαλώ με τάλλα και πετεινού μυαλά.
-
Καράβι, καραβάκι, που πάς γιαλό γιαλό,
δώσε μας τους παράδες και πάρε το μυαλό.
-
Οπως πρώτα πάλι λάμπω, όπως πρώτα ντούρος στέκω
και στεφάνια ξαναπλέκω της Εληάς βασιλικά.

Οσα λούλουδα ʽστον κάμπο μαδημένα ʽρωτηθήκαν
κιʼ όλʼ αυτά μʼ αποκριθήκαν ότι θαύρω δανεικά.
-
Ωχού! πώς δεν τρελλαίνομαι... βαρδάτε να περάσω...
μόνος εγώ προώρισται να δράσω και θα δράσω.

Καλώς την την Σαρακοκστή με σκόρδα και κρεμμύδια...
του χρόνου πάλι, βρε παιδιά, θα ξαναπώ τα ίδια.