Μπορεί η ποίηση να αλλάξει τον κόσμο;
«Από μόνη της δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο όπως ούτε και καμία άλλη μορφή τέχνης. Έχει τη δυνατότητα όμως να διαμορφώσει υψηλό ηθικό και πνευματικό φρόνημα στους ανθρώπους, συμβάλλοντας στην καλλιέργεια μιας κοινωνικής συνείδησης ανιδιοτέλειας, προσφοράς και αυθεντικού τρόπου ζωής. Η ποίηση όμως που συνδυάζεται με τη φιλοσοφία έχει τη δυνατότητα να ασκεί την κριτική σκέψη και να προσανατολίζει την κοινωνική πράξη, επηρεάζοντας εμμέσως την πολιτική προς μία κατεύθυνση κοινωνικού ανθρωπισμού, στην οποία η οικονομία και ιδιαίτερα το κέρδος δεν θα καθορίζουν την ανθρώπινη μοίρα. Οι ιδέες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της οικονομικής και πολιτικής ισότητας, της αρμονίας στη σχέση Κοινωνίας –Φύσης, όταν υπάρχουν στην ποίηση και στην Τέχνη γενικότερα δημιουργούν οράματα και συλλογικές προσπάθειες που τείνουν προς την ανθρώπινη ευτυχία, κάτι που έχει χαθεί σήμερα.
Κινητοποιούν δηλαδή τον ανθρώπινο ψυχισμό πάνω στις μεγάλες αξίες που εμπεριέχουν το μεγαλείο της συνταύτισης Πολιτισμού και Πολιτικής με την αριστοτελική έννοια του όρου, σε πλήρη αντίθεση με την επικρατούσα τωρινή πολιτική σαπίλα που διαπαιδαγωγεί στη διαφθορά, στη ληστεία του δημοσίου πλούτου, στην υποβάθμιση του δημόσιου χώρου και στην εξάλειψη του δημόσιου χρόνου είτε με την φρίκη της ανεργίας και της υπερεντατικοποίησης της εργασίας που μετατρέπεται σε δουλεία, είτε με μία ανέραστη, τεχνοκρατική εκπαίδευση μη - σκέψης που οδηγεί στον ψυχικό και διανοητικό μαρασμό των νέων αλλά και των μεγάλων, συνδυασμένη με την απομόνωση των υπολογιστών και του Διαδικτύου που ισοπεδώνουν την πραγματική επικοινωνία και σκοτώνουν το βίωμα της γιορτής. Η ποίηση δεμένη με τη φιλοσοφία είναι η υπεράσπιση του δημόσιου χώρου και του δημόσιου χρόνου με βάση το όνειρο, το στοχασμό και την πυρετική αγωνία για την πορεία του ανθρώπου και της κοινωνίας. Καλλιεργεί λοιπόν τις αρετές του πολίτη ως εν δυνάμει φιλοσόφου που πρέπει να αυτοκαθορίζει την μοίρα του , την πορεία της πόλης και της χώρας σε συνεργασία με τους συμπολίτες του. Η ποίηση αποτελεί Αντίσταση σε όλα αυτά. Μαζί με τη Φιλοσοφία συνθέτουν και μία στρατηγική πρόταση ζωής όχι μόνο σε ατομικό αλλά και συλλογικό επίπεδο.
Αυτή η διάσταση στην ποίηση επιπρόσθετα επαναφέρει την αξία του μέτρου στην κοινωνία και οριοθετεί την ύβρη η οποία αποτελεί στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης με την τεράστια συγκέντρωση πλούτου, ισχύος και εξουσίας στους λίγους, κυρίαρχο φαινόμενο. Και βέβαια όπου κυριαρχεί η ύβρις ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι επέρχεται η κάθαρση με αίμα».
